غائله ی غبار! (ویژه ی 18 تیر)

[مصباح]

بسم الله الرحمن الرحیم

حمله آنها خنجری در قلب ما بود اما حرف شما که «قلب مرا جریحه دار کرد» یک خنجر بزرگتر بود...

"بزرگترین آرزو و افتخار بنده این است که در این راهِ پُرافتخار و پُرفیض و پُربهجت، جان خودم را تقدیم کنم"

مقام معظم رهبری در دیدار دانشجویان کوی دانشگاه

چند روز پس از این سخنان جمعی از دانشجویان مجروح حادثه‌ی کوی دانشگاه‌ به دیدار رهبری رفتند و از نزدیک با آیت الله خامنه ای سخن گفتند.

در انتهای این دیدار دو تن از دانشجویان سخنانی مطرح می کنند که خوانش آن پس از 15 سال خالی از لطف نیست.

یکی از دانشجویان:

خدمت حضرتعالی سلام عرض می کنم. آن لحظه‌ای که خدمتتان رسیدیم و فرمودید «قلب من جریحه‌دار شده است»، واقعاً هزاربار از خدا مرگمان را خواستیم. این را به یقین می گویم.

آقاجان! من از طرف همه بچه‌ها و همه کسانیکه می خواستند بیایند و نتوانستند، سلامشان را خدمت شما عرض می کنم. همه التماس دعا داشتند، همه می گفتند سلام ما را به آقا برسانید. با تمام وجود از حضرتعالی معذرت می خواهیم به خاطر این که کسانی میان ما و به نام ما به حضرتعالی توهین کردند.

آقاجان! فکر نکنید که ما ساکت بودیم. با تمام وجود از شما معذرت می خواهیم. ان‌شاءاللَّه که دعای خیر شما بدرقه راهمان باشد. به شما قول می دهیم تا آخرین نفس پای عهدمان با شما و امام باشیم. خدمت شما به حضرت مهدی عرض می کنیم که ایستاده‌ایم و شما همه مسؤولین ما را کمک فرما.


رهبر انقلاب:

خداوند ان‌شاءاللَّه شما را حفظ کند. شما فرزندان عزیز من هستید. من همین احساس را نسبت به شما دارم. ان‌شاءاللَّه خداوند همیشه با شما باشد.

یکی دیگر از دانشجویان:

چیزهایی که برادرمان گفتند، حرف دل همه بود. یک چیز هم من می گویم. وقتی که ما را می زدند، می گفتند یا زهرا، یا حسین، و بعضی می گفتند مرگ بر ضدّ ولایت فقیه.

چرا اینها از اسم دین استفاده می کنند؟! تعدادی از آنها که گاز اشک آور خوردند، شاید توهین هم کردند، ولی در آن فضا نمی فهمیدند چه می گویند. شما آنها را ببخشید و دعا کنید که فضا طوری شود که درد دین حرف اوّل باشد؛ نه برداشت از دین و مطرح کردن خود به اسم دین. ما همیشه سعی کرده‌ایم این تجمّعات را آرام کنیم؛ اما شاید حرکتهای ما هم موجب رنجش شما شد. ان‌شاءاللَّه ما را هم ببخشید.

رهبر انقلاب:

ان‌شاءاللَّه موفّق باشید. همین که گفتید آنها به نام دین، به نام یازهرا، یا به نام همین نامهای مقدّس وارد شدند، به نظر من قدری روی همین نکته، از لحاظ ذهنی کار شود؛ یعنی باید دید که چه انگیزه‌هایی وجود دارد - آدم این‌طور حس می کند - چون من باورم نمی آید که یک نفر در اتاق دانشجویی بیاید، بزند و بگوید که تو با زهرا، یا با رهبری دشمنی، پس بگیر - کتک بخور! من اصلاً باورم نمی شود.

چنانچه بتوانیم آن کسانیکه این حرف را زدند، شناسایی کنیم - چون لابد همه‌شان که نگفتند، بعضی گفتند - گمان می کنم بشود در آنها انگیزه دیگری را کشف کرد؛ یعنی همان چیزی که شما الان به آن اشاره می کنید و می گویید «بدبین می شوند» درست است؛ این چیز خیلی مهمّی است.

بگویید ما کاری کنیم که این جوان دانشجو به‌خاطر آن عمل مغرضانه، یا جاهلانه، از دین برنگردد. آن مطلبی که من و شما باید واقعاً در این‌جا احساس کنیم، این است. بله؛ نگذارید از دین برگردد؛ چون این‌طور برگشتن از دین، تلخ‌ترینهاست.