سرپرستی یتیمان ! (توجه ویژه بفرمایید)

[MESSENGER]

مولا علی(علیه السلام) و مهربانى با یتیمان

ابوالطفیل مى‏ گوید:
على علیه السلام در دوران حکومت خویش افراد مستمند و بینوا را مورد عنایت قرار مى ‏داد.
روزى او را مشاهده کردم که بچه‏ هاى یتیم و بى ‏سرپرست را به دور خود فراخوانده، ناگاه تمام یتیمان را جمع کرده، و سفره مناسبى بازکرد، و عسل و سایر نیازمندى ‏ها را دور هم چید، و لقمه‏ هاى لذیذ و عسلى بر دهان آنان گذاشت،
و این منظره آن چنان مؤثر و جالب بود که بعض اصحابش گفتند:
«لوددت انى کنت یتیما»
اى کاش من هم یتیم بوده، و این چنین مورد الطاف على قرار مى‏ گرفتم.1

و در این مورد على علیه السلام مى ‏فرمایند:
«انا الهادى، انا المهدى، انا ابوالیتامى و المساکین، و زوج الارامل، و انا ملجأ کل ضعیف، و مأمن کل خائف» 2
من هادى مردم و هدایت یافته خدایم، من پدر یتیمان و بى ‏چارگانم، من سرپرست زنان بیوه و پناهگاه ضعفاء و امید و پشتوانه ستمدیدگانم.

و در مورد یتیمان به پیروان امت اسلامى سفارش مى‏کنند:
«بروا ایتامکم، و واسوا فقرائکم، و ازافوا بضعفائکم.»3
به یتیمان اجتماع نیکى، و به فقراء خود مواسات، و به گروه ناتوان محبت نمائید.

و در آخرین وصیت‏ هایش که پس از ضربت مسموم ابن ملجم مرادى لعنة الله علیه صورت مى ‏گرفت فرمودند:
«الله الله فى الایتام، فلا تغبوا افواههم و لا یضیعوا بحضرتکم»4
شما را به خدا یتیمان خود را فراموش نکنید، دهن‏هاى آنان را در انتظار غذا قرار ندهید، مواظب باشید که آنان گرسنه نمانند و حقوقشان با وجود شما تباه نگردد.

این احادیث حاکى است که امیرالمؤمنین در قول و عمل به فکر یتیمان بود،
و جاى خالى پدران را بر آنان پر مى ‏کرد،
و نمى ‏گذاشت هیچ فرزند یتیمى با فقدان والدین خود احساس نیاز و سرپرست نماید!
بلکه وضع این گروهها بهتر از دیگران مى ‏گردید!
تا جایى که مقام و موقعیت اجتماعى آنان در حکومت علوى مورد غبطه و آرزوى سایر مردم قرار مى‏ گرفت.
از سوى دیگر على علیه السلام به سایر مردم نیز سفارش آنان را مى ‏فرمود، و یک موقعیت بى ‏نظیر در اجتماع برایشان فراهم مى ‏ساخت، و هنگام شهادت نیز این مسئولیت الهى را فراموش ننموده، و نیکى به آنان را براى پیروان خود توصیه فرمودند.

پى ‏نوشت‏ها:
1. بحار الانوار ج 41 ص .29
2. محجة البیضاء ج 4 ص .204
3. غرر الحکم ص 344 ش .28
4. نهج البلاغه نامه 47 ص .977