بازی Sims و روش زندگی آمریکایی

[ساغر -20]

خیلی وقت بود منتظر بودم یکی یه تاپیک در رابطه با بازی sims توی این تالار بذاره.که بالاخره گذاشت
ممنون.
گفتید اعتیاد.یعنی باید بگم چیزی فراتر از اعتیاد...
تا دوسال قبل برنامه هر تابستونم این بود:
صبح ها فقط بیست دقیقه بعد از اینکه بیدار میشدم یه چیزی برمی داشتم به عنوان صبحانه بعد می رفتم می شستم جلوی کامپیوتر و فقط sims. تا ناهار اون هم ناهار ساعت پنج و شیش بعد ازظهر بعدش هم تاحدود ده و یازده شب یکسره بازی می کردم.آخر شب بلند می شدم شام که می خوردم یکراست می خوابیدم و فرداش دوباره روز از نو روزی از نو فقط کافی بود این وسطای تابستون یه مسافرتی جایی می رفتیم .یعنی دیوونه می شدم.وقتی هم که سال تحصیلی نزدیک می شد CD اش رو دور می انداختم و برنامه اش رو سریع از توی کامپیتر پاک می کردم.اگه این کارارو نمی کردم صددرصد کارم به اخراج از مدرسه می کشید.یعنی باورتون نمی شه بعضی شب ها وقتی از پای کامپیوتر بلند می شدم به آینه که نگاه می کردم چشم هام قرمزقرمز شده بود خیلی وقتا هم وقتی از پای کامپیتر بلندمی شدم که دیگه عین ابر بهاری از چشم هام اشک می اومد.از بس که به صفحه مانیتور زل می زدم.
به خدا راست می گم.نمی دونم چرا این بازیه اینجوری بود.یعنی برای من معنای واقعی اعتیاد رو می داد
یه بارش هم یادمه مامانم اومدن نشستن کنارم گفتن: ببینم چیه این بازی که از صبح تا شب ول کنش نیستی.منم کامل برا مامانم توضیح دادم و کلی با آب و تاب ازش تعریف کردم.
آخرش مامانم-متمان روشن فکرم- گفتن:همین؟؟از صبح تا شب بخورن و بخوابن و....نه عقلی نه منطقی نه عبادتی و ....
یادمه اون موقع کلی به این حرف مامانم خندیدم و چقدر به نظرم مسخره اومد.
اون روزا هنوز از اندیشه های پلید اومانیسمی و ماتریالیسمی و....هیچ چیز نمی فهمیدم
پ.ن:تو رو خدا سراغ این بازی نرین-البته اگه مثل من جو گیرین.آدمو از کارو زندگی می اندازه
ولی به نظر من جز اتلاف وقت ظرر دیگه ای نداشت.بکش بکش و دعوا که نیست زندگی روزمره است.انگار تو داری یه زندگی رو اداره می کنی.من با این همه بازی کردن هیچ تاثیر منفی ای رو خودم احساس نکردم.جز این همه وقتی که از دست دادم