دولت شناسی

[MAHDI59]

محمدصدرای عزیز
چندروز پیش تعدادی از اقوام به منزل پدری بنده تشریف آورده بودند.
در سالهای نه چندان دور این دوستان هر کدام گرایش سیاسی خاصی داشتند ،
اصلاح طلب ، اصولگرا و...
به لطف نحوه ی عملکرد این دولت تمام این افراد که (حتی تصور به توافق رسیدنشان در یک مورد کوچک سیاسی محال به نظر می رسید) در یک نکته هم نظر بودند و آن بی کفایتی دولت بود.
حقیقتا عرض میکنم
بنده این روزها فارغ از هر گونه گرایش سیاسی
بسیار بسیار ناراحت و نگران و ناامید به آینده کشور نگاه می کنم .
هفته ای نمیگذرد مگر اینکه بازی جدیدی از طرف دولت و یا وابستگان دولتی شروع شود.
هر روز یک سخنرانی جنجالی
یک بحث حاشیه ای .
به واقع داستان این چهار سال یک روضه مجسم است که میتوان ساعتها با آن گریه کرد!
در میان این همه فشار و سختی و سیاهی
از همه بدتر و دردناک تر
حرف افرادیست که خود بسیار زیاد در این 4 سال لطمه دیده اند !
من از حرف مرفه بالاشهر نشین ناراحت نیستم
از حرف یک وابسته به دولت که دستی در جیب دولت دارد نمی رنجم .
از حرف یک عده بی دین از خدا بی خبر هم نگران نمیشوم !
اما از حرف آبدارچی محل کارم که اعتقاد دارد رئیس جمهوری 9-8 ساله است نه 4 ساله می رنجم !
از حرف کارگر بی کاری که 3 سال است حقوق نگرفته و اخراج شده که میگوید سپاه همه پروژه ای ماراگرفته گریه ام می گیرد.
از حرف نگهبان در ورودی که با مدرک لیسانس نصف حقوق یک کارگر را میگیرد و رای داده تا جلوی بلند کردن صدای ضبط ماشینش را نگیرند رنج میکشم .
به راستی که جهالت بدترین دشمن آدمی است.
راحت طلبی ، شهوت پرستی ، دزدی همه ریشه در جهالت دارند که گریبان ما (مردم ) را گرفته اند.
این روزها اگر نباشد سخنان رهبری و یا پیروزی هایی در جبهه ی سوریه و عراق و یا رشادت های مردمی در یمن و بحرین ، مجالی برای تنفس نمیابم .
محمد صدرای عزیز
این روزها صدای ناله های علی (علیه السلام) در چاه از جهل ما (مردم) واضح تر از هر زمانی به گوش می رسد.
این روزها علی تنهاست.