خدای حقیقی و خدای ساخته ذهن

[سعدی]

(۲۹/اسفند/۹۶ ۲۲:۴۴)آ‌تئیسمو نوشته است:  نبود دلیل برای وجود خدا اثبات میکنه که خدا نیست،

مسئله اینه که برای وجود خدا دلیل داریم.
منظور من این بود که اگر فرضاً برهان نظم رو رد کردیم، به معنی رد وجود خدا نیست. به خصوص وقتی که دلیل دیگری برای اثباتش داشته باشیم.

(۲۹/اسفند/۹۶ ۲۲:۴۴)آ‌تئیسمو نوشته است:  بذار ببینم. نوشتی متشخص بودن علت العلل؟ کدوم علت؟ جایی کسی تونسته وجود علت رو در جهان خارج ثابت کنه که حالا ما در مورد تشخصش صحبت کنیم؟ هر چی کتاب فلسفه اسلامی رو میخوای زیر و رو کن. من بهت قول میدم چنین استدلالی پیدا نمیکنی.

همون برهان علیته.

یه سری ردیه ها برای برهان علیت نوشته شده اما اون ردیه ها ایراد دارند. اشکالشون هم اینه که معانی مختلف کلمه "علیت" رو با هم قاطی کرده اند.

تا جایی که خوندم، فیزیکدانانی که وارد این بحثها شده اند (مثل هاوکینگ و کراوس) هم به نوعی یک علت نهایی برای جهان در نظر گرفته اند. فقط باید اثبات کرد که اون علت نهایی، یک چیز فیزیکی خشک و خالی نمی تونه باشه.

(۲۹/اسفند/۹۶ ۲۲:۴۴)آ‌تئیسمو نوشته است:  آتئیسم پذیرفتنی نیست که!! وقتی باورت نشد که خدا وجود داره خود به خود آتئیست شدی. آتئیسم حکمی ایجابی در مورد چیزی نمیده.

اگر نه دلیلی برای اثبات وجود خدا داشتیم و نه برای رد اون، می رسیدیم به شک گرایی، نه به آتئیسم.
آتئیسم ادعای عدم وجود خدا رو داره و این ادعا نیاز به اثبات داره.