(A)روزی و مال(قصه ما و رزق و روزی) حتماً اگه تونستید مطالعه بفرماید#

[zarati313]

در تکمیل مطلب دوست عزیز:

توانا است آخر خداوند روز --- كه روزى رساند تو چندين مسوز
نگارنده كودك اندر شكم --- نويسنده عمر و روزى است هم

ما دو گونه رزق و روزى داريم. رزقى كه بسراغش مى‏رويم و رزقى كه بسراغمان مى‏آيد. امام على(علیه السلام) مي فرمايد:« رزق طالب (كه به سراغ ما مى‏آيد) رزقى است كه همواره ما را تعقيب مى‏كند حتى اگر از آن فرار كنيم ما را رها نمى‏سازد، همان طور كه رهايى از چنگال مرگ ممكن نيست»

1. انواع روزی
الرزق رزقان: رزق تطبه، و رزق یطلبك، فان انت تاته اتاك. (نامه 31)
روزی بر دو گونه است: یك روزی كه تو در پی آنی و روزی دیگری كه آن در پی تو است و اگر تو سراغش نروی او خود نزد توآید.

2. تضمین روزی
...عیاله الخلائق، ضمن ارزاقهم، و قدر اقواتهم. (خطبه 91)
مردم نانخورهای خدایند خداوند روزی آن ها را ضمانت و خوراكشان را مقدر كرده است.

3. حكمت كاهش و افزایش روزی
قدر الارزاق فكثرها و قللها، و قسمها علی الضیق و السعه فعدل فیها لیبتلی من اراد بمیسورها و معسورها، و لیختبر بذلك الشكر و الصبر من غنیها و فقیرها. (خطبه 91)
روزی ها را مقدر فرموده و آن گاه آن ها را زیا و كم و به تنگی و فراخی عادلانه تقسیم كرد، تا هر كه بخواهد به وسعت روزی و یاتنگی آن بیازماید و از این طریق سپاسگزاری و شكیبایی توانگر و تهیدست را به آزایش گذارد.

4. ورودی مرگ و روزی
قیل له علیه السلام: لو سد علی رجل باب بیته و ترك فیه، من این كان یایته رزقه؟ فقال علیه السلام: من حیث یاتیه اجله. (حكمت 356)
به امام علی علیه السلام عرض شد: اگر در خانه كسی را به رویش ببندند و تنها رهایش كنند، روزی اش از كجا به او می رسد؟ فرمود: از همان جا كه مرگش می رسد.

5. میانه روی در طلب روزی
خذ من الدنیا ما اتاك، و تول عما تولی عنك، فان انت لم تفعل فاجمل فی الطب. (حكمت 393)
از دنیا آن چه به تو رسد برگیر و آن چه را به تو پشت كرده است رها كن، و اگر چنین نمی كنی دست كم در طلب دنیا راه اعتدال بپوی.

6. روزی و خداشناسی
ایها المخلوق اسوی! و المنشا المرعی فی ظلمات الارحام، و مضاعفات لاستار. بدئت من سلالد من طین تو وضعت فی قرار مكین، الی قدر معلوم، و اجل مقسوم. تمور فی بطن امك جنینا لا تحیر دعا و لا تسمع ندا؟! ثم اخرجت من مقرك الی دار لم تشهدها، و لم تعرف سبل منافعها. فمن هداك لا جترار الغذا من ثدی امك؟ و عرفك عند الحاجه مواضع طلبك و ارادتك؟!. (خطبه 163)
ای انسانی كه در كمال اعتدال و تناسب آفریده شده ای و در تاریكی های زهدان ها و پرده های تو در تو شكل گرفته و پرورده شده ای! آفرینشت از عصاره گل آغاز شد و در جایگاهی آرام و امن (زهدان مادر) تا زمانی مشخص و مهلتی تعیین شده نهاده و نه آوازی را می شنوی. آن گاه از قرارگاه خود به سرای بیرون آورده شدی كه آن را ندیده ای و راه های كسب سود و منافع آن را نمی دانی. چه كسی تو را به مكیدن شیر از پستان مادرت راهنمایی كرد؟ و چه كسی جایگاه های طلب و خواستن را به تو آموخت!؟

7. راضی به روزی خدا
من رضیی برزق الله لم یحزن علی مافاته. (حكمت 349)
كسی كه به آن چه خدا روزی اش قرار داده راضی شود، بر آن چه از دست داده غمناك نشود.

8. روزی مقدر است
من لم یعط قاعدا لم یعط قائما. (حكمت 396)
آن روزی كه بی كوشش به كسی عطا نشود، با كوشش هم به او داده نمی شود.

9. بی نیازی از مردم
من و صیته لا بنه الحسن - : ان استطعت الا یكون بینك و بنی الله ذو نعمه فافعل فانك مدرك قسمك و آخذ سهمك، و ان الیسیر من الله سبحانه اعظم و اكرم من الكثیر من خلقه و ان كان كل منه. (نامه 31)
امام علی علیه السلام در وصیت خود به فرزند بزرگوارش امام حسن علیه السلام فرمود: اگر توانی كاری كنی كه از كسی جز خداوند نعمتی به تو نرسد، چنین كن ؛ زیرا تو به قسمت خویش خواهی رسید و سهم و نصیب خود را خواهی گرفت؛ و البته روزی اندكی كه از سوی پروردگار پاك رسد برتر و ارزشمندتر است از نعمت بسیاری كه از آفریدگان او به تو رسد؛ گرچه همه چیز از او است.

10. ضمانت روزی هر كس و هر چیز
فهذا غراب و هذا عقاب، و هذا حمام و هذا نعام. دعا كل طائر باسمه، و كفل له برزقه. (خطبه 185)
این كلاغ است و آن عقاب است، این كبوتر است و آن شتر مرغ، هر مرغی را به نامش خوانده و روزی او را ضمانت كرده است.

11. زیاد و كم شدن روزی
قسم ارزاقهم، و احصی آثارهم و اعمالهم، و عدد انفسهم. (خطبه 90)
خداوند روزی های آنان را تقسیم كرد و آثار و اعمال و تعدادشان را شمار كرد.

12. ضمانت روزی مورچه
انظروا الی النمله فی صغر جثتها و لطافه هیئتها، لا تكاد تنال بلحظ البصر ... مكفول برزقها، مرزوقه بوفقها، لا یغفلها المنان، و لا یحرمها الدیان، ولو فی الصفا الیابست و الحجر الجامس!. (خطبه 185)
به این مورچه بنگرید كه با آن همه كوچكی و ظرافت اندام كه تقریبا به چشم نمی آید ... روزی اش تضمین شده و به فراخور حالش روزی او می رسد؛ خداوند منان و بخشنده از او غافل نیتس و پروردگار جزادهنده او را نیز محروم نساخته است. اگر چه در دل تخته سنگی سیاه و خشك و یا در میان صخره ای سخت باشد.

13. غم روزی مخور!
یابن آدم! لا تحمل هم یومك الذی لم یاتك علی یومك الذی قد اتاك؛ فانه ان یك من عمرك یات الله فیه برزقك. (حكمت 267)
ای پسرم آدم! غصه رزق آن روزی كه نیامده بر آن روزی كه آمده، اضافه نكن؛ چرا كه اگر عمرت باشد روزی ات را خداوند در آن روز خواهد داد و (و اگر نباشد چرا اندوه خوری؟)

14. روزی همانند قطرات باران است!
ان الامر ینزل من السما الی الارض كقطرات المطر الی كل نفس بما قسم لها من زیاده او نقصان، فان رای احد كم لا خیه غفیره فی اهلا او مال او نفس تكونن له فتنه. (خطبه 23)
همانا بهره هر كسی، همچون قطره های باران كه از آسمان به زمین فرود می آید، به هر كس كم و بیش آن چه سهم او است می رسد. پس، اگر یكی از شما در خانواده یا مال با وجود برادرش اندك فزونی دید، نباید مایه فتنه او شود.

15. دو گانگی روزی
الرزق رزقان: طالب و مطلوب. فمن طلب الدنیا طلبه الموت، حتی یخرجه عنها؛ و من طلب الاخره طلبته الدنیا، حتی یستوفی رزقه منها. (حكمت 431)
روزی بر دو گونه است آن كه بجوید و آن كه بجویندش. پس، كسی كه دنیا را بجوید مرگ در جستجوی او برآید تا او را از این جهان بیرون كند و كسی كه آخرت را بجوید دنیا در طلب او برآید تا او روزی كامل خود را از او باز ستد.

16. كاستن روزی در اثر مصرف آن
... لا تجددله زیاده فی اكله، الا بنفاد ما قبلها من رزقه. (خطبه 145)
هر كس هر بار غذایی می خورد از آن روزی كه برایش مقدر شده به همان مقدار كاسته می شود.

17. استغنای طبع
طوبی لمن لزم بیته، و اكل قوته، و اشتغل بطاعه ربه. (خطبه 176)
خوشا به حال كسی كه ملازم خانه خود باشد و قوت خود را بخورد و به اطاعت پروردگارش مشغول باشد.

18. روزی به تمام بندگان
سئل علیه السلام: كیف یحاسب الله الخلق علی كثرتهم؟ فقال علیه السلام - : كما یرزقهم علی كثرتهم، فقیل: كیف یحاسبهم و لا یرونه؟ فقال علیه السلام: كمال یرزقهم و لا یرونه. (حكمت 300)
از امام علیه السلام سوال شد: چگونه خداوند از بندگانش با كثرتشان محاسبه می كند؟ فرمود: همان گونه كه آنان را با كثرتشان روزی می دهد.
سپس پرسیده شد: چگونه آن ها را محاسبه می كند، در حالی كه آن ها او را نمی بینند؟ فرمود: همان طور كه آن ها را روزی می دهد در حالی كه او را نمی بینند.

19. شرط شریك
شاركوا الذی قد اقبل علیه الرزق؛ فانه اخلق للغنی و اجدر باقبال الحظ علیه. (حكمت 230)
باكسی شریك شوید كه روزی به او روی آورده؛ زیرا او به توانگری سزاوارتر و روی آوردن بهره به او شایسته تر است.

20. روزی مقدر
یا بن آدم! الرزق رزقان: رزق تطبه. و رزق یطلبك، فان لم تاته اتاك. فلا تحمل هم سننت علی هو یومك! كفاك كل یوم علی ما فیه؛ فان تكن السنه من عمرك فان الله تعالی سیوتیك فی كل غد جدید ما قسم لك؛ و ان لم تكم السنه من عمرك فما تصنع بالهم فیما لیس لك؛ و لن یسبقك الی رزقك طالب، و لن یغلبك علیه غالب، و لن یبطی عنك ما قد قدر لك. (حكمت 379)
ای فرزند آدم! روزی دو نوع است: یكی روزی كه تو در جستجوی آن هستی و دیگر آن كه او در جستجوی توست كه اگر به دنبال آن نروی او به سراغت خواهد آمد.
بنابراین غصه سال را بر اندوه امروز اضافه مكن؛ زیرا برای تو اندوه همان روزی كه در آن هستی، كافی است. پس اگر سال آینده جزء عمرت باشد، خداوند هر روز تازه، روزی تازه می دهد و اگر جزء عمرت نباشد، پس چرا غم و اندوه چیزی را بخوری كه مربوط به تو نیست. (اگاه باش) كه كسی پیش از تو به روزی تو نخواهد رسید و آن را از دست تو بیرون نتواند آورد، و آن چه برایت مقدر شده هرگز تاخیر نخواهد افتاد.

21. روزی مقرر است
انك لست بسابق اجلك، و لا مرزوق ما لیس لك. (نامه 72)
به راستی مرگ تو ازمدت معلوم و مقرر جلو نخواهد افتاد و آن چه از روزی كه برای تو مقرر نشده به تو نخواهد رسید.

22. راه زیاد شدن روزی
استنزلوا الرزق بالصدقه. (حكمت 137)
روزی را با دادن صدقه فرود آورید.

23. رزاق زندگان
من عاش فلعیه رزقه. (خطبه 109)
هر كس كه زنده باشد، خدای بزرگ روزی او را عهده دار شده است.

24. روزی معنوی
... قلوب رائده لارزاقها، فی مجللات نعمه، و موجبات مننه، و حواجز عافیته. (خطبه 83)
دلهایی كه روزی معنوی خویش را طالب اند، و از نعمت های بی پایان حق و موجبات منت ها و اسباب سلامت او بهره مندند.

25. حكمت كاهش و افزایش روزی
عنه علیه السلام فی قوله تعالی: (و اعلموا انما اموالكم و اولاد كم فتنه) و معنی ذلك انه یختبر هم لالاموال و الاولاد لیتبین الساخط لرزقه، و الراضی بقسمه. (حكمت 93)
خداوند سبحان می گوید: و بدانید این كه اموال و اولاد شما فتنه هستند. معنی این آیه این است كه خداوند با مال و فرزند مردم را می آزماید تا آن كسی كه از روزی خود ناراضی و خشمگین است از كسی كه نصیب خود راضی و خشنود می باشد معلوم و آشكار گردد.