شيوه عزاداري در ماتم شهادت سيدالشهداء (ع)_قسمت اول تا چهارم

[amir-mahdi]

به خداوند پاک و مهربان
دوست عزیز که فرمودید:جناب امیر_مهدی نوشته اند: {کمی فکر کنید اگر در جمعی که عزاداری میکنند ریا باشد آیا حضور شما باعث نمیشود که دیگران فکر کنند این گروه گسترده تر میشوند.}
دوستان فکر کردن ما در باره نظر دیگران یکی از مراتب ریا استیعنی چه ؟
یعنی موحد اصلاً در فعل خود طرز فکر مردم را وقعی نمی نهد و اهمیتی برایش ندارد آنچه برای موحد مهم است عمل مطابق رضای خداست حال مردم هر چه میخواهند بگویند و فکر کنند!به این دو جمله خوب دقت بفرماید:
اگه من امشب که اینجا مهمانم بیدار شوم برای نماز شب، میترسم که بگویند ریا میکند
اگه من امشب که اینجا مهمانم بیدار شوم برای نماز شب، میترسم که نتونم خالصانه عبادت کنم
جمله اول عین ریا و شرک است
جمله دوم هم تا حدی تحت وسوسه شیطان است
چرا؟
هیچ گاه عمل خیری را به بهانه ی ریایی شدن ترک نکنید که این وسوسه شیطان است !
چرا که میخواهد به هر نحو شما را از کار خیر باز بدارد ولو با این توجیه ظاهر فریب!
پس چه کنیم اگه از ریا شدن خوف داشتیم؟
عمل خالص فقط به عنایت خداست
مهمترین نشانه اش این است که شخصی که عمل خالص از او سر میزند به یاد عملش نمی افتد و آن را فراموش میکند و در نظرش نمیاد
اما برای خالص شدن عمل باید به خدا بگیم: خدا یا من میخواهم برای رضای تو به این عمل خیر دست بزنم اما ضعیفم و خلوص فقط به عنایت توست پی تو خودت عمل مرا خالص گردان و بعد به عمل خیر خود اقدام کنید
لعنت به دل سیاه شیطان
التماس دعای فراوان!!!!!!!
دوستان می خواهم داستانی عینی برایتان بگویم خواهش دارم توجه کنید:
در شب قدر سال 88 بود که برای شرکت در عزاداری به مجلسی رفتم اما به دلیل ریای فراوان وهمچنین گذاشتن بلند گویی با صدای بلند در جلوی درب خانه مجلس را ترک کردم.
حال میدانید هنگامی که از مجلس بیرون شدم چه صحنه ای را دیدم؟حال برایتان می گویم فردی سنی از جلوی درب مجلس گذشت و هنگامی که این مجلس را دید گفت:اگر امام علی(علیه السلام) شما را به چنین کارهایی امر کرده همان بهتر است که سنی بمانم!
به نظر شما چه کسی مقصر این ما جرا بود؟آیا حضور ما به پر شور کردن این مکان ها کمک نمیکند.
اما در جواب این عزیز که گفتند:دوست من کاش نگاهی که به اجر و ثواب زیادی که از بابت شرکت در عزاداری سید الشهدا(علیه السلام) نقل شده می انداختید(لطفا این مقاله رو که کار دوستان تالاره راجع به همن موضوع گریه بر حسین(علیه السلام) و این همه ثواب رو حتما بحونید) و سپس اظهارنظر میکردید.
دوست عزیز من بهترین عملی که فردی می تواند برای امامش انجام دهد را ریختن قطره اشکی برای مظلومیتشان میدانم.مشکل من با این شیوه های صفوی عزاداری است که جز آسیب رساندن به بدن فایده دیگری ندارد.مگر پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) نفرمودند که:اسلام با ضرر دیدن و ضرر رساندن مخالف است.
مگر اعضای بدن نعمات و هدایایی نیستند که از طرف خداوند به ما اهدا شده،چرا ما باید به اندام خود که هدایای خداوند هستند آسیب برسانیم؟
دوست عزیز که فرمودید:_فرمودید که با شرایط موجود شرکت در این عزاداری ها رو به صلاح نمی دونید و...
و مداحان رو عامل این قضیه میدونید:
که بنده کاملا با نظر شما مخالفم و باید بگم با شرایط موجود که و با این همه فتنه که علیه شیعه میشه من میگم هیئت های مذهبی مکانی امن در شرایط آخرالزمان(یعنی زمانی که ما در اون قرار داریم) هست.
من با همه ی مداحان مشکلی ندارم و حتی با چند مداح دوست هستم. اما مشکل مین با آن مداحان است که حتی خود نمی دانند که چه کلماتی می سرایند.
دوست عزیز که فرمودید:_دوست من گفتید که کتاب بحار النوار کتاب معتبری نیست، درست(لازمه که بگم خود آقای مجلسی(رحمه الله) گفتن که من همه ی احادیث رو فقط جمع کردم،و بررسی صحتش رو به آیندگان سپردند؛که صد البته علمای شیعه بررسی های فراوانی کردند و ناخالصی ها رو جدا کردند) ولی در این مقاله احادیث که از بحار نقل شد همگی از سند قابل اتکایی برخوردارند(برای این کار لطفا به منابع ذکر شده مراجعه کنید)،البته برای صحت بیشتر، احادیث دیگری هم نقل شده و دو مورد هم از زیارت پر بار ناحیه مقدسه مطرح شده که به موضوع اعتبار فراوانی داده و جای هیچ شبه ای رو نگذاشته است.
گفته شما درست است اما در این کتب هنوز هم مشکلاتی وجود دارد و چرا ما کمی به سراغ قرآن و نهج البلاغه نمیرویم که من از این دو کتاب زیبا تر تا کنون ندیدم.
و آخرین کلام اینکه هر روز برای من عاشورا است و افتخار من این است که انسان شجاعی مانند حسین (علیه السلام)
امام من باشد.) *در پناه خداوند باشید*