بدترین بیماری!

[N.Mahdavian]

به نام خالق بی همتا

حضرت امام حسن عسگري عليه السلام فرموده اند:

جعلت الخبائث في بيت والكذب مفاتيحها

تمام ناپاكي ها وگناهان درخانه اي جمع شده وكليد آن دروغگويي است


يعني با دروغگويي، آدمي به تمام معاصي آلوده مي شود.



معناي دروغ:

دروغ سخني است كه مطابق با واقعيت نيست، آن چنان كه نقطه مقابل آن صدق، گفتارمطابق با واقعيت است.



ريشه دروغگويي:

دروغگويي يك بيماري رواني است وازعقده حقارت وخود كم بيني نشات مي گيرد ودرروايت نقل شده است كه:

خاستگاه دروغگويي، ذلت نفس است وبيماري دروغ زشت ترين بيماري است.


دروغگودروغش را نشانه عقل وفرزانگي مي داند، درحالي كه دروغ نشانه نالايقي وحقارت نفس است. اين تصورباطل است كه دروغگوزيرك است، زيرا همه كس حتي ضعيف ترين مردم هم به دروغ گفتن قادرهستند. راستگويي شهامت مي خواهد وهركسي شهامت راست گفتن راندارد.



ناسازگاري دروغ وايمان:

دروغگويي با ايمان سازگارنيست. يعني اينكه انسان ممكن است كه مرتكب گناه شود، كه بايد همانند همه گناهان بلافاصله توبه وانابه وازآن استغفاركند، اماهرگزمومن به دروغ عادت نمي كندودروغ خودوطبيعت ثانويه اش نخواهد شد؛ يعني، دروغ هيچ گاه براي مومن عادي نخواهد شد. روايت است كه:

نگاه به ركوع وسجود طولاني افراد نكنيد، چرا كه ممكن است عادت آنها شده باشد، به طوري كه اگرآن را ترك كنند، ناراحت شوند ولي نگاه به راستگويي وامانتداري آنها بكنيد.



دروغ هاي رايج:

ازگناهان بزرگ عادي شدن گناه نزد انسان است. متاسفانه برخي دروغ ها رايج وقبحش ازبين رفته است. مثلا با اينكه به خوردن غذا ونوشيدني تمايل دارند، هنگامي كه چيزي به آنها عرضه مي شود، اظهاربي ميلي مي كنند ويا نسبت به شخصي كه علاقه قلبي به اوندارند، آن قدراظهاراخلاص ومحبت مي كنند كه گاهي مطلب برخودگوينده نيزمشتبه مي شود. مثلا مي گويد:‹‹ آقا مخلصم، ارادتمندم، شمارانمي بينم، ناراحتم›› اگرواقعا اين جورنيست، اين دروغ حرام است.


يا كسي كه دروغ رابراي شوخي بگويد، اين هم حرام است. طبق روايت، انسان مزه ايمان را نمي چشد، مگراينكه دروغ رابه شوخي وجدي ترك كند. به همين دليل، انسان هرگزنبايد به فرزندش وعده چيزي بدهد، ولي وفا نكند، پيامبر(صلي الله عليه واله) مي فرمود:

من مزاح مي كنم اما جزحق نمي گويم.


بنا براين، نمي توان به بهانه مزاح مرتكب دروغ، كه حرام است، شد.



سزاي قسم دروغ:

اسماعيل بن محمد مي گويد:‹‹ درمسيرحركت حضرت امام حسن عسگري عليه السلام به انتظاروي نشسته بودم، چون ازمقابل من گذشتند، ازفقرونيازم به ايشان شكايت كردم وگفتم:‹‹ به خدا سوگند بيش ازيك درهم ندارم وصبحانه وشام نيزندارم.›› حضرت فرمودند:‹‹ آيا به دروغ سوگند مي خوري؟ درحالي كه دويست دينارسكه طلا درزيرخاك دفن كرده اي واين سخن من نه ازآن جهت است كه پولي به توندهم وكمكي ننمايم.››

سپس حضرت روبه غلام كردند وفرمودند:‹‹ هرچه پول همراه داري به اوبده.›› وي نيزصد ديناربه من داد. سپس حضرت روبه من كردند وفرمودند: ‹‹توازدينارهايي كه مخفي كرده اي ، محروم خواهي گشت، درزماني كه نسبت به آنها به شدت محتاج ونيازمند باشي.›› اين را فرمودندورفتند.


راوي درادامه مي گويد: من آن پولي كه ازحضرت گرفته بودم، خرج كردم وچون مدتي برمن سپري گشت، شديدا دراضطرارافتادم وتمام درها به رويم بسته شد. لذا به دنبال پولي كه مخفي كرده بودم ، رفتم ولي آن را نيافتم. سپس دانستم كه فرزندم محل آن رايافته وپول ها رابرداشته وگريخته است.››

..................................................


برگرفته ازكرامات ومقامات عرفاني امام حسن عسگري عليه السلام