فقط کسانی بخوانند که حق الناس بر گردن دارند!

[paradise]

به نام خدا

(۱۲/مهر/۹۰ ۲۲:۵۵)libera نوشته است:  بحث غیبت شد...آدم بعضی جاها میمونه که کدوم حرف مشمول غیبت هست کدوم حرف نیست!!!

مثلا یک عده بگن حرف طرف سوم رو بخوای با مسخرگی بگی یا اداشو در بیاری میشه غیبت...خب اینکه بدترشه میشه سخره گرفتن

یک عده حرف میزنن میگن فلانی چنین کاری کرده...میگم این میشه تهمت
اما خب ما بخواییم صحبتی از عملکرد کسی بیان کنیم که همه میدونن..یا یک عملی از او اثبات شده..یا حقی از ما داشته ما به دیگران گفتیم..یا غیره..کدومش غیبته؟؟؟
مرز غیبت چیه؟
چون میگن حرف از فرد سوم نزنید چه خوشش بیاد چه خوشش نیاد

خب یعنی تعریف هم ازش نباید کرد..واقعا من موندم مرز غیبت کجاست کسی راهنمایی میکنه؟؟:s

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِّنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلَا تَجَسَّسُوا وَلَا يَغْتَب بَّعْضُكُم بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَن يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِيمٌ
اي كساني كه ايمان آورده‏ايد! از بسياري از گمانها بپرهيزيد، چرا كه بعضي از گمانها گناه است، و هرگز (در كار ديگران) تجسس نكنيد، و هيچيك از شما ديگري را غيبت نكند، آيا كسي از شما دوست دارد كه گوشت برادر مرده خود را بخورد؟ (به يقين) همه شما از اين امر كراهت داريد، تقواي الهي پيشه كنيد كه خداوند توبه پذير و مهربان است.
سوره مبارکه حجرات، آیه شریفه 12

و خدا این مثال رو به این خاطر آورده که خوردن گوشت برادر مرده بسیار نفرت انگیز هست و این رو به انسانها میگه که غیبت بسیار نفرت آور هست تا قبح عمل روشن بشه. بزرگی می فرماید آنجایی که میخواهی غیبت کنی بیندیش که خودت، آن عیب دیگران را که میخواهی بگویی، نداری؟ و اگر نداری تابحال یکبار هم به اون مرتکب نشدی؟ آیا دوست داری از عیب تو هم دیگران بگن؟

پیغمبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) می فرمایند:
غیبت زودتر در دین مرد کارگر می شود نسبت به بیماری خوره در بدن او.

غیبت در اصل سخنی هست که در غیاب شخصی بگویی و اگر بشنود ناراحت بشود و اگر آنچه بگویی راست باشد، غیبت است و اگر دروغ باشد تهمت!
غیبت ممکن است با زبان باشد و یا ممکن است با کنایه و یا اشاره و یا مکاتبه و در هر صورت اگر کاری کنی که مخاطب شما موضوعی رو درک کنه که صاحب موضوع از آن راضی نباشد، غیبت است. حتی اگر در ذهن خودمون هم بدگویی کنیم باید جواب پس بدیم!

إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَن تَشِيعَ الْفَاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ
كساني كه دوست دارند زشتيها در ميان مردم با ايمان شيوع يابد عذاب دردناكي براي آنها در دنيا و آخرت است، و خداوند مي‏داند و شما نمي‏دانيد.
سوره مبارکه نور، آیه شریفه 19

امام صادق (علیه السلام) می فرمایند:
هرکه درباره مومنی بگوید آنچه را دو چشمش دیده و دو گوشش شنیده او مشمول آیه ی فوق میگردد.


همچنین حضرت محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) می فرمایند:
زنهار دوری کنید از غیبت زیرا که از زنا بدتر است چون زناکار اگر توبه کرد، خدا او را می آمرزد ولی غیبت کننده را خدا نمی آمرزد تا آنکس را که غیبت کرده از او بگذرد.

پس بهتره که ما سر و کارمون با خدای مهربون باشه نه با مردم، اونهم مردمی که در روز حساب حسرت اعمال نیک دارند! و اگر غیبت شان را کرده ایم از گرفتن اعمال نیک و حسنه ما سیر نمیشن!!

شنیدن غیبت و سکوت در برابر اون هم معصیت و هم شرکت در مجلس معصیت هست جز اینکه اون رو منکر شیم و آبروی یه مسلمانی رو با این کارمون بخریم.

رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) می فرمایند:
هرکه غیبت برادر دینی خود را رد کند و آبروی او را محافظت نماید، خداوند در قیامت امانش دهد و آزادش کند و آبروی او را محفوظ دارد.

و باز می فرماید: خوشا به حال آن مسلمان که عیب خودش او را از عیب مردم باز دارد.

البته غیبت در موارد انگشت شماری جایز شمرده شده، ولی به نظر حقیر چون تشخیص جایز بودن یا جایز نبودن غیبت برای ما سخت هست و ممکنه به گناه بیفتیم پس بهتره سراغ اون موارد هم نریم و خیلی مراقب باشیم که به هیچ وجه غیبت نکنیم. در درجه ی اول مخاطب این حرفها خودم هستم.

یا حق.