هَل مِن نـاصــر یَنصُـــرنی(ویـــژه نامـه مـحـــرم 1433)

[میثاق]

صدای زنگ کاروانش به گوش می رسد ،
دوباره غمی به پهنای آسمان ، بغضی به نازکی گلبرگ یاس ؛ باغ گلی به همراه مردی غریب...
سنگینی آن همه شقاوت به دوش دشتی به نام کربلا ؛
کربلا چگونه تاب آوردی و آن همه بی رحمی را فقط و فقط با چند ترک روی پوستت نشان دادی ؟
آیا تو هم شرمساری؟
نگاهت را به آسمان دوخته ای و باران را التماس میکنی ؟
مگر نه اینکه بودنت به خاطر بودن اوست؟

آسمان ، چه شود که بغضت ترک بردارد؟ به چه ذل زده ای ؟ شقاوت و بی رحمی را به انتها رسانده اند ، باز هم انتقام ؛ آسمان تو خود شاهدی که آنان اهل انتقام اند ، انتقام محمد از فاطمه ، فاطمه از علی ؛ انتقام علی از حسین و انتقام حسین از زینب ...

بوی سیب می آید ؛ زمین و آسمان در التهاب نزدیک ترین روزها به محرم..

گفتم به چرخ بهر چه پوشیده ای کبود آهی کشید و گفت که ماه محرم است

ننگ بر تو ای کوفی که آسمان را به عزا نشاندی ، دشت را از عطش لبریز کردی و کودکان را در آرزوی قطره ای آب واگذاشتی ، آبروی عباس را ریختی تا سوز آهش دل جهانیان را به لرزه آورد