سینمای استراتژیک،شمشیر دولبه...؟!!!!

[asier]

(۱/آذر/۹۰ ۲۲:۴۹)mamad90 نوشته است:  1. لزوم نقد استراتژیک چیست؟ ایا نقد استراتژیک را نمی توان تحمیل دیدگاه یک نفر به سایرین دانست؟

2. چرا نباید گذاشت که هر کس با افق دید خودش به یک فیلم نگاه کند؟ و چرا نباید اجازه داد که برداشت های نسبی در ارتباط با سینما

برای هر بیننده وجود داشته باشند؟

3. چرا یک کارگردان باید فیلم استراتژیک بسازد؟ و چرا باید تاکتیک های فکری خودش را بروز دهد تا دشمن از آن با خبر شود؟

4. به نظر شما مهم ترین بخش فیلم بار روانی آن نیست؟ چه رابطه ای بین روانشناسی و نقد استراتژیک وجود دارد؟

5. چه فیلم هایی استراتژیک محسوب می شوند؟

6. موضع ما باید در برابر فیلم های غیر استراتژیک چگونه باشد؟ آیا نباید نقد و بررسی شوند؟

7. چرا سینما استراتژیک شمشیر دو لبه است؟

سلام دوست گرامی


اما پاسخی کوتاه به هر یک از سوالات شما:


1.نقد استراتژیک به ما میگوید این ابزاری که که به عنوان ابزار استراتژیک در حال استفاده است که در اینجا فیلم و سینما است چطور و چگونه کار میکند و چه پیامی میدهد و چطور این پیام را میدهد.همانطور که گفتم کار ما نقد است و نه انتقاد.نقد کردن بدون قضاوت است و خوبیو بدی را با هم میگوید اما جهت دارد مثلا نقد ما از فیلم سیصد با نقد یک امریکایی متفاوت است یعنی در جهت تفاوت میکند و نه در نقد.نقد استراتژیک اگر نباشد اینطور میشود که انگار ما دروازه های ذهنمان را برای هجوم هر تفکری باز بگذاریم.آنگاه این تفکرات میایند در ذهن و جان ما لانه میکنند و دیگر بیرون نمیروند.شما اگر فیلمهای سراسر خشونت و پر از ضد قهرمانهای امریکایی ببینی کم کم تفکرت این میشود که چرا انسانی فکر نکنیم و آنگاه با همین تفکر انسانی میایی بمب میریزی روی سر مردم عراق،ککت هم نمیگزد.این نقد استراتژیک به شما میگوید بیا نگاه کن که اینجا که این ضد قهرمان این حرف را میزند این حرف ضد خدا و ضد بشری است و نه انسانی.میگوید اینجا تفکر امانیستی هست و اینجا خدا ستیزی.اینها را که من و شما میشنویم دیگر حساب کار دستمان میاید که چطور از یک فیلم لذت ببریم.زهر پیام فیلم که گرفته شد بجای اینکه فیلم بشود سرنگ تزریق سم،میشود بنر و برچسب مضحک تبلیغاتی.اینطور شما به تکنیک و هنر سینما دقت میکنی و پیام فیلم شما را مرعوب و یا مجذوب نمیکند.این راز ضرورت نقد استراتژیک در جامعه امروز ماست.
در نقد استراتژیک چون همه از هر راهی که نقد کنند به پیامی مشترک که در فیلم میرسند پس تحمیل نظر یک نفر نیست.بلکه این نقادان به شما میگویند که حواست باشد کارگردان نظرش را به تو تحمیل نکند




2.ببین پاسخ سوالت کم و بیش در سوال یک هست اما نکته مهم اینه که افق دید در سینمای استراتژیک بی معنیه.یعنی چه من برم داخل سینما و چه یک دختر 17-18 ساله هیچ فرقی نمیکند.من و ایشون اگر هر دو با هم فیلم تغییر چهره را ببینیم هر دو موقع خروج از اینکه نیکلاس کیج مرده و صورت قهرمان فیلم هم دیگر عوض شده ناراحتیم.تنها اولویت این ناراحتی فرق میکند.اما هردو این ذهنیت را داریم و تنها اینکه آن دختر مجذوب تر میشود و هیجانات او را میگیرد و تاثیر حرکتهای انسانی!!!! در فیلم بر او بیشتر است و بر من کمتر.علت این موضوع هم این است که فیلم معمولی نیست.یعنی فیلم آبدوغ خیاری یا تله فیلم صدا و سیما نیست بلکه کارگردان همه هم و غمش این بوده که فقط و فقط پیام فیلم به ذهن مخاطب با هر رده سنی منتقل شود و بس.اینجاست که دیگر افق و برداشتهای نسبی بی معنیست.مثلا در بخشی از فیلم (Inception) این دیالوگ رد و بدل میشود که اگر به تو بگیم به فیل ها فکر نکن به چی فکر میکنی؟و پاسخ میگیرد به فیلها فکر میکنم.یعنی اینکه در سینمای استراتژیک دائما شما در معرض تنها و تنها یک پیام هستی در حالیکه به زعم و نگرش خودت،همه برداشتهایت آزادانه و از افق دید خودت است.این همان کنترل فکر است که در سینمای استراتژیک نمودش شدیدتر است.


3.بایدی برای یک کارگردان وجود ندارد که حتما فیلم استراتژیک بسازد همینطوری که در ایران اکثر غریب به اتفاق فیلمها آبدوغ خیاری است و اصلا پیام ندارد و حتی ضد پیام دارد و گاهی ضد اخلاق است.
دشمن بدنبال این است که ذهن ها را کنترل کند و یک روش کنترل همین سینماست وقتی دائما برای تو فیلم ساخت و پیامهایش را به تو رساند حالا میداند که در فکر تو چیست و آنگاه با توجه به جهتی که به تو میدهد تو را هدایت میکند.این کنترل فکر یعنی همش خیال میکنی آزادی اما در بندی و تنها و تنها فکر تو پر از القائات دشمن است.


4.شما جوانی و ماهیت جوانی همان احساسات و غلیانات است.برای همین بار روانی فیلم بر روی شما بیشتر است.اما هدف پیام جهت دهی است.القای یک تفکر و نهادینه کردن آن است که به هیچ وجه از لوح دلت کنده نشود.بنابراین فقط بار روانی را در بر نمیگیرد.اما در همه فیلمها هم بار رساندن فیلم بطور غالب بر روی بار روانی نیست.
روانشناسی در نقد استراتژیک دخیل است.زیرا ما هرجا میخواهیم بدنبال حال و هموا و تاثر مخاطب از فیلم باشیم به روانشناسی نیازمندیم.


5.جواب این سوال را در پست های قبلی داده بودم و دقت نکردی.
قبل از آنکه یک فیلم استراتژیک را نقد کنیم ابتدا باید اطمینان یابیم که این فیلم استراتژیک هست یا خیر.برای این منظور 3 راه کلی پیشنهاد میگردد:

1

.شناسایی سازندگان و سفارش دهندگان فیلم،
2.شناسایی مخاطبان فیلم و کمیت آنها،
3.شناسایی تاثیر فیلم بر مخاطبان خود.

[b]معمولا فیلمهای استراتژیک سفارشی است و یا اینکه سازندگانشان خودشان اهل عملند.

معمولا فیلمهای استراتژیک مخاطبان بیشتر و عامه تری دارند.

معمولا فیلمهای استراتژیک تاثیر ماندگار تر و بیشتری بر مخاطبان دارند.

6.فیلم غیر استراتژیک در این دوره زمانه یعنی کشک.یعنی انگار واسه خودت یا یک عده محدود فیلم ساختی.معمولا اینجور فیلمها بیشتر نقد فنی و تکنیکی میشوند و نه نقد مفهومی.به نظر حقیر ایران پیشرو در تولید فیلم بی خاصیت است.این موضوع هم بخاطر این است که ما سورنا را از سر گشادش میزنیم یعنی بجای درک نیاز زمانه بدنبال درک نیاز مشتری هستیم.

7.سینمای استراتژیک شمشیر دو لبه است چون هم میتواند به دشمنت ضربه بزند و هدفت را بدست بیاوری و هم میتواند به خودت صدمه بزند و اهداف دشمن را به اجرا درآورد.سینمای استراتژیک یک ابزار است مثل یک تیغه شمشیر که دو سمتش برنده است و اگر ماهر در نبرد نباشی این تیغه اول به خودت صدمه میزند.

امیدوارم پاسخهایم وافی و کافی باشد.

در پناه حق