✿اَلسَّلامُ عَلَيْکَ ياحَسَنَ بْنَ عَلِيٍّ(علیه السلام)✿

[حسن عزتي]

دوازده

عـید شده بود.

بچه های مدینه در کوچه بازی می کردند، لباس هایشان نو بود.اما بچه های فاطمه لباس نداشتند، از مادر می خواستند.

شب بود کسی در می زد.فاطمه در را باز کرد.

شخصی را دید زیبا، مثل فرشته ها، از بهشت آمده بود.دستمالی داد و رفت.بازش کرد.لباس بود برای حسن و حسین.

بحارالانوار، ج43، ص289

---

سیزده


نـشسته بود روی منبر، خطبه می خواند.

درهای مسجد باز شد، حسن و حسین وارد شدند. با پیراهن های گل رنگ و بلند.

درحال راه رفتن روی زمین افتادند و بلند شدند.پیامبر که دیدشان منبر را رها کرد خودش را رساند به آنها،بغل شان کرد، آوردشان بالای منبر.نشاند روی زانوهایش.

فرمود: " بچه های ما جگر گوشه های ما هستند که روی زمین راه می روند."

بحارالانوار، ج43، ص284