پاتوق گردان های بیداری اندیشه

[یا صاحب الزمان]

سلام.بنده خیلی خوشحالم که تو گردان اول با نام "علی بن ابیطالب" هستم.اصلاً این اسمو که می بینم,ها,توو قلبم احساس شادی می کنم.ولی همیشه وقتی اسم حضرت امیر رو با اون جلال و عظمتش ولی مظلومیتش میبینم,دست خودم نیست,اشک توو چشمام جمع میشه.اخه می دونید من از 3سالگی که پدرم رو از دست دادم تا الان,همین لحظه, مدیون حضرت هستم.باورتون نمیشه اگه بگم حضرت بدجور هوامو داشته.همه فکر می کردن پدر ندارم,ولی همشون اشتباه می کردن.پدر من مولا بود.مثل یه پدر واقعی.وقتی بهش فکر می کردم جای خالی پدرم رو حس نمکردم.هر چند یه دختر بدجور به پدرش وابستس.ولی آقا نذاشت من احساس تنهایی و بی پشتیبان بودن بکنم.همیشه پشتیبانم بود.همیشه.تا همین الان.الانم که دارم اینارو می نویسم نمی تونم جلوی اشکهای خودمو بگیرم.ولی آقا توو دنیا خیلی مظلومه.خیلی .دوست دارم بگم آقاجون دورت بگردم ولی یاد یکی از سخنرانی های ایت اللّه پناهیان توو ماه رمضان می افتم که می گفت:اگه بگی دور سید الشهدا بگردم,آره بگو چون خیلی ها دورش گشتن ولی تنها کسی که تونست دور امیر المومنین بگرده فقط فاطمه ی زهرا (سلام الله علیها)بود.راست می گفت: هر کسی لیاقت نداره فدای حضرت بشه.فقط الان با این بار عظیم گناهم میتونم فقط بهش بگم خیلی دوسش دارم.خیلی.هیچ کس قادر نیست این احساس من رو به حضرت توصیف کنه.آره آقا پدری رو در حق من تموم کرده.آره.دوست دارم اینو به همه بگم تا همه بدونن چه اقای مهربونی داریم و خودمون خبر نداریم.
علی آقا با این تاپیکی که زدی بدجور مارو به گریه انداختی.
یعنی یه روزی میشه منم از سربازای حضرت بشم.می ترسم نشه.بعد اون وقت جواب امیرالمومنین رو تو روز قیامت چی بدم؟می ترسم بهش فکر کنم,می ترسم.من باید چیکار کنم؟چه کاری از دستم برمیاد؟اخه چرا من انقدر شیعه ی تنبلی هستم.چرا؟