نابودی قبح ها

[sarallah]

حسین قاضیان در مصاحبه با بی‌بی‌سی به نکته جالبی درباره فضای مجازی ما ایرانیان اشاره کرد که گویا چندان خوشایند همین فضای مجازی نبود. (چون بازتاب چندانی نداشت) [align=JUSTIFY DIR=RTL]قاضیان در پاسخ به این سوال که «فضای مجازی خارج از کشور تا چه اندازه منعکس کننده افکار عمومی داخل کشور است؟» گفت : [align=JUSTIFY DIR=RTL]«به نظرم فضای مجازی (خارج از کشور) منعکس کننده وضع عمومی داخل کشور نیست و از نظر سیاسی و حتی فرهنگی و اجتماعی واقعیت های داخل را نمایندگی نمی‌کند. گروهی که در حوزه رسانه و در فضای مجازی مشغول به کارند بخش خاصی از جامعه هستند. بیشتر نخبه، تحصیل کرده و البته از نظر جغرافیایی در خارج. گذشته از این که به نظرم تا حد زیادی از آنچه در داخل می‌گذرد فاصله دارند، در یک دایره بسته در درون شبکه‌های خودشان می‌گردند و به خارج از خودشان نفوذ ندارند. ارزیابی‌هاشان هم از درون است نه از بیرون خودشان.» [align=JUSTIFY DIR=RTL]البته آنچه که حسین قاضیان گفته فقط بخشی از حقیقت است نه همه آن. در این که فضای مجازی خارج‌‌نشینان نماینده دنیای واقعی ما ایرانی‌ها نیست، شک و شبهه‌ای نیست. کافیست سری به نوشته‌ها و مطالبشان بزنیم و قضاوت کنیم. ولی دوری از واقعیات جامعه، الزاما به این معنا نیست که آدم حتما مقیم خارج از کشور باشد. به نظر من برای قرار گرفتن در آن «دایره بسته‌» که قاضیان هم به آن اشاره کرده، کافیست که نسبتمان را با فضای حقیقی جامعه مشخص کنیم. [align=JUSTIFY DIR=RTL]این «دایره بسته» فی‌نفسه در دنیای مجازی ما –چه داخلی و چه خارجی- وجود دارد. ویژگی‌های شبکه‌های مجازی و سیستم دوستیابی و حلقه‌های ارتباطی آن، خود‌به‌خود آن «دایره بسته» را ایجاد می‌کند. وقتی کسی در حبابی قرار گرفته باشد و دور و برش هم پر از آدم‌هایی باشد که مثل خودش فکر می‌کنند و می‌نویسند، این حباب هر چقدر هم که بزرگ باشد یک «دایره بسته» است. [align=JUSTIFY DIR=RTL DONE0=20]به همین علت می‌بینیم که در کمپین اهانت به مقدسات شیعه (مثلا توهین به عزاداری محرم و یا اهانت به امام دهم شیعیان) هم فعالان مجازی داخلی‌ حضور دارند و هم خارجی‌هایشان. چه لمپن‌های بالاترین و چه نخبه‌های فیس‌بوک. [align=JUSTIFY DIR=RTL]این واقعیت فضای مجازی ما ایرانی‌هاست. باید پذیرفت. ولی این آدم‌های مجازی، بخش خاصی از جامعه را تشکیل می‌دهند. حقیقی نیستند. نه اینکه در جامعه‌ی حقیقی نباشند، هستند ولی انگشت‌شمارند. اصلا به حساب نمی‌‌آیند. حتی شبیه منتقدان سیاسی ما هم نیستند. چون در جامعه حقیقی ما، بی‌اعتقادترین آدم‌ها از پایین‌ترین طبقات اجتماعی هم، به امام حسین و یا امام هادی احترام می‌گذارند، به مقدسات اهانت نمی‌کنند. این حقیقت جامعه‌ی حقیقی ماست. [align=JUSTIFY DIR=RTL]آن آدم‌های مجازیِ هتاک هم اصلا و ابدا جرات بیان عقایدشان را در دنیای حقیقی ندارند حتی پیش پایین‌ترین طبقات اجتماعی. بنابراین چون از نظر سیاسی، فرهنگی و اجتماعی، زمینه‌ی تخلیه‌ی خودشان را در سطح جامعه نمی‌بینند، به دنیای مجازی مهاجرت می‌کنند و در همان دنیای بسته‌ی خودشان غوطه‌ور می‌شوند. [align=JUSTIFY DIR=RTL]البته مشکل اصلی زمانی ایجاد می‌شود که این جماعت مجازی، نقش اپوزیسیون را بازی می‌کند و نظرات و مواضعشان به عنوان خبر، تحلیل، بیانیه، اطلاعیه و راهکار درباره جامعه‌ی ایران در سایت‌های مختلف اپوزیسیون منتشر می‌شود. دقیقا به همین علت است که می‌بینیم تحلیلگران روزآنلاین و رادیوفردا و رادیو زمانه و رادیو آمریکا و … در عوالم رویایی خودشان سیر می‌کنند و هرگز از خواب خوش بیدار نمی‌شوند!

---

راه‌کار‌های برای مقابله
۱٫ اولین راه‌ کار عدم توجه، جدی گرفتن و پاسخ دادن به آنهاست! سکوت در مقابل بی‌ادب او را ناامید می‌کند و در مقابل، پاسخ به او بر آتش او می‌دمد و در او احساس موفقیت ایجاد می‌کند.
نکته دیگر در ادامه این کار عدم بازتاب آنهاست که به نوعی اشاعه فحشاست. کاری که متاسفانه سیمای جهموری اسلامی بارها کرده است و می‌کند. این کار قبح مسئله را می‌شکند.
۲٫کار دوم که در شبکه‌های اجتماعی امکان‌پذیر است، گزارش دادن توهین‌هاست! و در البته در مورد وبلاگ‌ها! این کار ساده‌ای است که از دست همه برمی‌آید. راه سخت‌تر در همین راستا شکایت کردن به مراجع قضایی است و اعتراضات جمعی است. معمولاً به اعتراض‌های گروهی توجه می‌شود.
۳٫راه‌کار سوم که بیشتر بر عهده نیروی انتظامی و قضایی است، شناسایی افراد و مجازات آنهاست-که همه‌شان در هر سطحی مستحق اعدام‌اند. که این مورد نیازمند حمایت افکار عمومی داخلی و مطالبه از دستگاه قضایی نه جریان‌های برعکس مانند «حسین درخشان»[sup](۲)[/sup].
علاوه بر آن هک و نابودی هرگونه سایت و محتوای بر روی وب است.
۴٫راه‌کار چهارم که بیشتر جنبه ایجابی دارد برای خوانندگان و برخورد کنندگان با این مطالب که به هر صورتی با آنها مواجه می‌شوند. مواجهه بیش از حد با این مطالب مضرات روحی ناخودآگاه دارد. سست شدن در عقاید دینی، شک و تردید و سلب حساسیت در برابر آنها در یک فرآیند عادی‌سازی تدریجی. که هدف اصلی نویسندگان چنین مطالبی همین است -کسی که اعتقادی ندارد، توهین به اعتقادات دیگران برایش فایده‌ای ندارد؟
اولین توصیه کاهش مواجهه با این مطالب است. دومین توصیه مطالعات مربوط به عقاید و تلاش در جهت به دست آوردن معرفت‌دینی. سومین توصیه که در ادامه توصیه دوم است «تعبد» است، که جنبه‌های گوناگون دارد. به جا آوردن با توجه و معرفت مناسک دینی مخصوصاً نماز، تدبر در معانی آیات قرآن کریم و فراوان قرآن خواندن، مطالعه با تفکر سخنان امیر مؤمنان و عمل جدی به آنها، ذکر و تجدید عهد با ائمه هدی مخصوصا حضرت ولی عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) و توجه به این‌که ایشان ناظر بر حالات و رفتار ما و اگر در سبیل نجات باشیم خداوند به واسطه ایشان به یاری می‌رساند. و هر آنچه که بر ایمان ما به خدا، معصومین و نظام اسلامی بیشتر می‌کند! هر کار ریز و درشتی! از نصب عکس بزرگان دینی و رهبری در خانه، محل کار و …، بلند اذان گفتن و هر آنچه ایمان را آشکار می‌کند. و اینکه این توهین کنندگان را لعن کنید و دعا کنید به عذاب الیم به درک واصل شوند، که خداوند نسبت به مؤمنان‌اش غیور است و چنان کند که فرعون و ثمود کرد، که خداوند در کمین‌گاه است