گفتاری در باب ریا

[علی 110]

[b]امام خمینی (رحمة الله علیه) از قول استادشان آیت الله شاه آبادی نقل می کنند که، ایشان می فرمودند: [/b]

[b]شیطان سگ درگاه خداست اگر کسی با خدا آشنا باشد به او عوعو نکند و او را اذیت نکند،

شیطان نمي گذارد کسی که آشنایی با صاحب خانه ندارد وارد خانه شود، [/b]

[b]پس اگر دیدی شیطان با تو سروکار دارد بدان کارهایت از روی اخلاص نیست و برای حق تعالی نیست.

[/b]

[b]حال ای عزیز فکری کن و بدان که شهرت پیش این مردم ناچیز چیزی نیست،

قدرت پیش حق تعالی است و او است مؤثر در تمام موجودات و صاحب تمام قلوب،[/b]

[b] با هر زحمت و رنجی شده در قلب خود با قلم عقل نگارش ده که[/u] «لا مؤثر فی الوجود الا ا
لله» و به او بفهمان که مردم نفع و ضرر نمی توانند برسانند.

گیرم که توانستی همه را راضی نگه داری،

چه اثر و سودي خواهد داشت؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اگر خدای تعالی (به واسطۀ ریائی بودن اعمالت) از تو ناراضی باشد. مردمی که (به گواه آیات و روایات) توان آن را ندارند که روزی بر عمر تو بیفزایند و یا قرص نانی از روزی تو کم کنند و به روز قیامت که روز بیچارگی توست ابداً به فکر تو نخواهند بود.

گر ز چشم همۀ خلق بیافتم سهل است تو مينداز که مخذول تو را ناصر نیست

[b]پس عبادت را با خلوص تمام بجا آور تا انواری بر دلت تابیدن گیرد که شرح صدر یابی و از لطایف
مکاشفات درهایی برویت باز شود که هرچه بیشتر با حضرت حق انس گیری، و از غیر او وحشت نکنی و همه دنیا چنان در نظرت حقیر نماید که داعیه ریا از دلت رخت بربندد و قدم در راه اخلاص نَهی و زبان حالت این باشد که :

در ضمیر ما نمیگنجد به غیر از دوست کس هر دو عالم را به دشمن ده که ما را دوست بس[/b]

برداشتی از چهل حدیث اما (رحمة الله علیه) ، باب ریا

[/font] در دعای سید الساجدین علی بن الحسین علیه السلام است: بار الها من به تو پناه میبرم از اینکه در دیدگاه ها ظاهرم آراسته ولی در خلوتِ با تو باطنم زشت باشد خود را از دیدار مردم نگهدارم ولی آنچه را که تو از من آگاهی اهمیتی ندهم بهترین کارم را به مردم نشان دهم و بدترینش را به نزد تو آورم برای اینکه با کارهای نیکم به مردم نزدیک شوم و با کارهای زشتم از آنان به سوی تو گریزم و در نتیجه ی این روش منفور درگاهت شوم و خشم تو گریبانگیرم گردد ای پروردگار جهانیان مرا از این پیش آمد برکنار نگهدار انشالله ادامه دارد..... [font=Times New Roman]

[راوی110]

اميرمؤمنان على(عليه السلام):

«لِلْمُرائِى اَرْبَعُ عَلامات: يَكْسِلُ اِذا كانَ وَحْدَهُ، وَ يَنْشُطُ اِذا كانَ فى النّاسِ،‌ وَ يَزيدُ فى الْعَمَلِ اِذا اُثْنِىَ عَلَيْهِ، وَ يَنْقُصُ مِنْهُ اِذا لَمُ يُثْنى عَلَيْهِ.

رياكار چهار علامت دارد:

اگر تنها باشد اعمال خود را با كسالت انجام مى‌دهد،
و اگر در ميان مردم باشد بانشاط انجام مى‌دهد،
هرگاه او را مدح و ثنا گويند بر عملش مى‌افزايد،
و هرگاه ثنایش را نگويند از آن مى‌كاهد!»[1]

[1] شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج 2، ص 180.