خدا نور است؟؟؟؟ تفسیر آیه نور

[shafagh_mah]

بسم الله الرحمن الرحيم
. . . اعوذ بالله من الشيطان الرجيم

« الله نور السموات و الارض مثل نوره كمشكوه فيها مصباح المصباح في‏
زجاجه الزجاجه كانها كوكب دري يوقد من شجره مباركه زيتونه لا شرقيه و لا
غربيه يكاد زيتها يضيي‏ء و لو لم تمسسه نار نور علي نور يهدي الله لنوره‏
من يشاء و يضرب الله الامثال للناس و الله بكل شي‏ء عليم »
سوره مباركه نور را به دليل همين آيه " سوره نور " مي‏گويند ، چون آيه‏
نور در اين سوره آمده است اسم آن " سوره نور " شده است . اين آيه‏
كريمه از نظر تفسير ، يكي از آيات مشكله قرآن مجيد است و مخصوصا قرآن‏
كريم در آخر همين آيه جمله‏اي ذكر مي‏كند كه نشان مي‏دهد اين آيه بسيار
بسيار قابل تدبر و تأمل است و هر كسي به اندازه
ظرفيت خود چيزي از اين آيه كريمه مي‏فهمد ، چون در آخر آيه بعد از ذكر
مثل مي‏فرمايد : " « و يضرب الله الامثال للناس »" خدا مثلها را براي‏
مردم ذكر مي‏كند . در بعضي آيات ديگر مي‏فرمايد " خدا مثلها را براي مردم‏
ذكر مي‏كند ولي به عمق اين مثلها نمي‏رسند مگر عالمان " . اين نشان مي‏دهد
كه مثلهاي قرآن عمقهايي دارد كه هر كس نمي‏تواند ادعا كند كه من به عمق‏
آنها رسيده‏ام . حال ما به كمك آنچه مفسرين بزرگ گفته‏اند و در روايات‏
آمده است ، يك سلسله مطالبي درباره اين آيه عرض مي‏كنيم . تعبير آيه‏
اين است : " « الله نور السموات و الارض »" خدا نور آسمانها و زمين‏
است .
با توجه به اينكه آسمانها و زمين كه در قرآن ذكر مي‏شود نه به عنوان‏
قسمتي از مخلوقات عالم است بلكه به عنوان همه اين مخلوقات و همه‏
مخلوقات علوي و سفلي و غيب و شهادت است ، معناي آيه اين مي‏شود كه خدا
نور تمام جهان است . پس در ابتداي اين آيه به خداوند متعال كلمه " نور " اطلاق شده است .
آنچه بشر ابتدائا از كلمه " نور " مي‏فهمد همين نورهاي محسوس است كه‏
هنوز هم صددرصد حقيقت آن از نظر فيزيكدانان كشف نشده است ، قدر مسلم‏
اين است كه در جهان ماده يك چيزي به نام " نور " وجود دارد اگر چه از
نظر علمي شناخت آن دشوار باشد .
بعضي از اجسام نيرند و نور مي‏پراكنند مثل خورشيد ، ستارگان ، چراغها و
لامپهايي كه خودمان داريم كه اگر اين نورها نمي‏بود جهان سراسر تاريك بود
و به اصطلاح " چشم ، چشم را نمي‏ديد " ولي اين نور كه هست فضا روشن است‏
. اين را مي‏گويند نور حسي و مادي .

[/b]

ان شاالله ادامه دارد...

[shafagh_mah]

به نام خدا

آنچه مسلم است اين است كه مقصود از اينكه خدا نور
آسمانها و زمين است اين نور نيست ، اين نور يكي از مخلوقات خداوند
است . در اول سوره مباركه انعام مي‏خوانيم :

" « الحمد الله الذي خلق‏ السموات و الارض و جعل الظلمات و النور ثم الذين كفروا بربهم يعدلون "

" سپاس خداي آفريننده آسمانها و زمين و قرار دهنده نور و ظلمت را . . . "

خدا خالق اين نور است [ نه خود اين نور ] . اين يك مطلبي‏
است كه ديگر از نظر قرآن جاي بحث نيست ، چون نه تنها خود اين نور
مخلوق خداست بلكه قرآن دائما درباره منبع اين نور يعني خورشيد و ستارگان‏
بحث مي‏كند كه اينها خودشان مخلوقات ذات اقدس الهي هستند . اگر كسي‏
درباره خدا چنين تصوري كند كه معروف است به تصور " پيرزني " كه خيال‏
مي‏كنند خداوند يك قلمبه نور است در بالاي عرش و نور را هم چيزي نظير
نور برق و خورشيد و غيره تصور مي‏كنند و واقعا چنين اعتقادي داشته باشد ،
در توحيد و در ايمانش خلل است . اين نور چيزي است كه ما به چشم‏
مي‏بينيم [ در حالي كه ] قرآن درباره خدا مي‏گويد :

" « لا تدركه الابصار و هو يدرك الابصار »"

خدا به چشم ديده نمي‏شود . اگر كسي خدا را
العياذبالله موجودي از جنس اين نور بداند مسلم در توحيدش خلل است چون‏
مجسم است و خدا را جسم و قابل ابصار و ديدن فرض كرده است
ولي كلمه نور مصداقش منحصر به نور حسي نيست . لفظ " نور " وضع شده‏
است براي هر چيزي كه روشن و روشن كننده باشد .

ان شاالله ادامه دارد...

[shafagh_mah]

به نام خدا
يعني پيدا و پيدا كننده باشد . ما به نور حسي از آن جهت " نور "
مي‏گوييم كه خودش براي چشم ما ، هم پيداست و هم پيدا كننده ، هر چيزي كه‏
پيدا و پيدا كننده باشد مي‏توانيم به آن " نور " بگوييم و مي‏گوييم ولو
اينكه جسم نباشد ، حسي نباشد . مثلا درباره علم مي‏گوييم " علم نور است‏ " و در حديث است :

" « العلم نور يقذفه الله في قلب من يشاء » "

حرف درستي هم هست ، واقعا علم نور است ، چون علم روشن و روشن‏
كننده است ، علم خودش در ذات خودش روشنايي است و جهان را بر انسان‏
روشن مي‏كند . اما مسلم است كه علم از نوع نور برق و نور خورشيد و غيره‏
نيست ، اصلا علم از نوع جسم و جسماني نيست ولي در عين حال ما به علم
" نور " مي‏گوييم ، به عقل " نور " مي‏گوييم . عقل خودش يك نور است .
قرآن كريم به ايمان ، " نور " اطلاق كرده است :

" « او من كان ميتا فاحييناه و جعلنا له نورا يمشي به في الناس كمن مثله في الظلمات ليس‏ بخارج منها »"

" آيا آنكه مرده بود و ما زنده‏اش كرديم و براي‏ او نور قرار داديم كه با آن نور در ميان مردم راه مي‏رود "

آن نور همان‏ نور ايمان و روشنايي قلب است ، ولي ايمان كه ديگر از قبيل نور چراغ‏
موشي و چراغ ركابي و چراغ برق و يا نور خورشيد و امثال اينها نيست ،
ايمان خودش يك حقيقت غير جسماني است كه خاصيتش روشن كردن است ، چون‏
انسان را در باطنش نوعي آگاهي مي‏دهد ، هدف و مقصد را به انسان نشان‏
مي‏دهد ، چون به انسان مقصد مي‏دهد و انسان را به سوي مقصد سعادت بخش‏
مي‏كشاند ، به ايمان هم " نور " مي‏گوييم . عرفا به خود عشق " نور "
مي‏گويند . مولوي مي‏گويد :

عشق قهار است و من مقهور عشق
چون قمر روشن شدم از نور عشق

وقتي كه ما نور را به اين معني گرفتيم ، يعني حقيقت پيدا و پيدا كننده‏
، حقيقت روشن و روشن كننده ، و ديگر بيش از اين در آن نگنجانديم كه‏
پيدا براي چشم يا براي عقل يا براي دل ، و به اين جهت كاري نداشتيم كه‏
چگونه پيداست و پيدا كننده ، به اين معني درست است كه ما خداي متعال‏
را هم " نور " بدانيم .
" خدا نور است " يعني حقيقتي است در ذات‏ خود پيدا و پيدا كننده .

ان شاالله ادامه دارد...

[سید ابراهیم]

عالیه کارتون .... تنها خواهشم اینه که فقط این کار مهم را ادامه بدین... مطمئن باشید که بچه ها حتی اگه نظر ندن مطالعه میکنن.

[shafagh_mah]

(۲۹/فروردین/۹۱ ۲۰:۵۹)سید ابراهیم نوشته است:  عالیه کارتون .... تنها خواهشم اینه که فقط این کار مهم را ادامه بدین... مطمئن باشید که بچه ها حتی اگه نظر ندن مطالعه میکنن.

چشم.

به امید خدا.

[shafagh_mah]

به نام خدا

به اين معنا ديگر هيچ چيزي در مقابل خدا نور نيست ، يعني همه نورها در
مقابل خدا ظلمت‏اند چون آن چيزي كه در ذات خودش پيدا و پيدا كننده است‏
فقط خداست ، ساير اشياء اگر پيدا و پيدا كننده هستند در ذات خودشان‏
تاريك هستند ، خدا آنها را " پيدا " و " پيدا كننده " كرده است .
در آيه قرآن مي‏خوانيم :

" « هو الاول و الاخر و الظاهر » "

خدا ظاهر است ، " ظاهر است " يعني پيداست . خدا خالق اشياء است يعني‏
پديد آورنده و پيدا كننده اشياء است ، و لهذا مي‏بينيم كه كلمه " نور "
را در دعاها و در روايات به عنوان اسمي از اسماء الهي ذكر كرده‏اند ، نور
از اسماء خداست . در اوايل دعاي كميل دو جمله هست كه مؤيد همين مطلب‏
است . عرض مي‏كند به خداوند متعال :

" « يا نور يا قدوس » "
اي نور واي بسيار بسيار منزه و دور از نقص .

شايد علت اينكه " « يا قدوس » " پشت سر عبارت " « يا نور » " آمده است اين است كه كسي توهم نكند
خدا نور است آن طور كه مانويان خيال مي‏كردند ، يعني خدا نور جسماني‏
است ، خدا منزه از اين نسبتها است ، نور هست ولي نه از اين نورها . در
چند جمله قبل جمله عجيبي است :

" « و بنور وجهك الذي اضاء له كل شي‏ء » "

تو را قسم مي‏دهيم به نور چهره است كه همه چيز به نور چهره تو روشن‏
است ، به فروغ چهره تو همه چيز روشن است .
به قدري اين تعبير ، عالي و لطيف و عارفانه است كه من نمي‏توانم برايش نظيري پيدا كنم . تعبير خيلي‏
عجيبي است : " « و بنور وجهك الذي اضاء له كل شي‏ء » " .
عرفا و شعرا از " محبوب " تعبير به " شاهد " مي‏كنند ( و اين‏
اختصاص به زبان فارسي ندارد ، در زبان عربي هم هست ) . شاهد يعني آن‏
كسي كه در آن محفل بزم حاضر است . اين تعبير را مي‏آورند كه اي محبوب !
تو كه بيايي چهره تو محفل ما را روشن مي‏كند ، اگر چهره تو نباشد محفل ما
تاريك تاريك است . حافظ مي‏گويد :

اينهمه عكس مي‏و نقش مخالف كه نمود
يك فروغ رخ ساقي است كه در جام افتاد

اميرالمؤمنين (علیه السلام) هم مي‏فرمايد :

« و بنور وجهك الذي اضاء له كل شي‏ء »

تو را سوگند به نور چهره‏ات كه همه چيز به آن روشن است ، اگر نور چهره‏
تو و نور ذات تو نباشد همه چيز تاريك است ( يعني همه چيز به تو روشن‏
است ) . " همه چيز تاريك است " معنايش اين است كه هيچ چيز نيست ،
همه چيز در تاريكي عدم است نه اينكه اشياء در يك تاريكي هستند نظير
تاريكي‏اي كه ما در شب در آن هستيم ، اگر نور ذات تو نباشد همه اشياء در
تاريكي " نيستي " هستند .

ان شاالله ادامه دارد...

[saloomeh]

و در روایتی کافی بسند خود از صالح بن سهل همدانی ، از امام صادق (علیه سلام) آمده که مشکوة ، فاطمه ( سلام الله علیها) و مصباح ،حسن (علیه سلام) و زجاجه ،حسین (علیه سلام) است و شجره مبارکه ابراهیم خلیل (علیه سلام) ، و نه شرقی و نه غربی ( یهود و نصرانی ) نبودن آن حضرت ، و نورعلی نور امامی بعد از امام دیگر است و خدا هر که را بخواهد به سوی این ائمه راهنمایی می کند .

تفسیرالمیزان / ج 15/ ص 201

[shafagh_mah]

به نام خدا

همه عالم به نور اوست پيدا
كجا او گردد از عالم هويدا

روايتي است در توحيد صدوق كه شخصي غير مسلمان آمد خدمت اميرالمؤمنين‏
علي ( ع ) و عرض كرد : يا علي ! خدا كجاست ؟ علي ( ع ) فرمود : هيزم‏
بياوريد . هيزم آوردند ( گويا شب هم بوده است ) . فرمود آتش بزنيد .
تا آتش زدند همه جا روشن شد . فرمود : اين نور كجاست ؟ در كجاي‏
اينجاست ؟ گفت : همه جا . فرمود : اين نور ، مخلوقي از مخلوقهاي خداست‏
، تو نمي‏تواني بگويي كجاست ، مي‏گويي تا هر جا كه روشن كرده همه جا هست‏
، خدا هم همه جا هست و تا هر جا كه روشن كرده ، [ هست ] و هر جا كه‏
هست او روشن كرده و جا هم جايي است كه او روشن كرده و ماوراء ندارد ،

« و بنور وجهك الذي اضاء له كل شي‏ء » .

پس يك بحث اين است كه آيا ما مي‏توانيم به خداوند متعال كلمه " نور " را اطلاق كنيم يا نه ؟

بله ، مي‏توانيم ، به دليل اينكه هم ائمه دين‏
اطلاق كرده‏اند ، هم ظاهر آيه قرآن در اينجا همين است و هم از نظر به‏
اصطلاح دليل عقلي مانعي ندارد . ولي بايد بدانيم كه اگر مي‏گوييم خدا نور
است ، نه مقصود اين است كه العياذ بالله از نوع نورهاي حسي است [ چرا ]
كه اينها از مخلوقات خدا هستند ، بلكه فقط به معني اين است كه ذات‏
الهي ذات پيدا و پيدا كننده است ، پيداترين پيداها و روشن‏ترين روشنها
اوست و هر چيزي كه روشن است ، از پرتو او روشن است ، هر چيزي كه‏
پيداست از پرتو او پيداست . به اين معنا خدا نور است . خداست آنچه كه‏
پيداست به خود و به ذات خود ، چيزي او را پيدا نكرده است ، چيزي است‏
كه هر چيز ديگر به او پيداست و به نور او پيداست و از فروغ او
پيداست . به اين معنا خداوند متعال نور است و مي‏توانيم به خداوند كلمه‏
" نور " را اطلاق كنيم .
بعلاوه ، يك خصوصيات ديگر در نور است و آن مساله هدايت و راهنمايي‏
است كه لازمه روشني است ، و يك مسأله ديگر كه بعد عرض مي‏كنم .

ان شاالله ادامه دارد...

[shafagh_mah]

به نام خدا

يك نكته‏اي در اينجا عرض كنم و آن اين است كه ما به خداوند " نور "
مي‏گوييم ولي هرگز " نور اعظم " نمي‏گوييم كه معنايش اين است كه‏
نورهايي داريم كه يكي بزرگتر است و ديگري كوچكتر و خدا نور بزرگتر است‏
، نه ، در آنجا كه مي‏گوييم خدا نور است [ يعني ] همه چيز [ غير او ]
ظلمت است . بله ، به خدا كه كاري نداشته باشيم و اشياء را نسبت به‏
يكديگر بسنجيم ، يكي نور است و يكي نور نيست ، مثلا علم نور است ،
ايمان نور است ، همين قوه باصره نور است ، قوه عاقله نور است . خدا به‏
اين معني " نور النور " است . خدا نه نور بزرگتر است ، بلكه‏
نور همه نورها است ، يعني همه نورها نسبت به خداوند ، ظلمت است و
خداوند نور بودن را به آنها داده است . از اينكه بگذريم اشياء ديگر هر
كدام به سهم خودشان سهمي از نور دارند ، ايمان خودش نور است ، علم نور
است ، و از اين قبيل .
عرض كرديم كه خود قرآن مجيد به يك چيزهايي اطلاق " نور " كرده است‏
، از جمله به قرآن اطلاق " نور " كرده كه قرآن نور خداست ، يعني نوري‏
است كه مخلوق خداست :

" « قد جائكم من الله نور و كتاب مبين يهدي به‏ الله من اتبع رضوانه سبل السلام »

" و يخرجهم من الظلمات الي النور باذنه و يهديهم الي صراط مستقيم "

قرآن نور است وبه سوي نور كه معرفت خداوند است هدايت مي‏كند ، پس‏
معرفه الله ، نور است .

---

پ.ن:
از همه دوستان عذر میخوام.
این ارسال آخرین ارسال بنده است.خودم که خیلی ناراحت هستم که تاپیک رو نیمه کاره رها کردم.
اگر عمری بود و برگشتم،حتما تاپیک رو کامل می کنم.
اگر کسی هم مشتاق خواندن ادامه مطلب هست،میتونه به کتاب درسهایی از قرآن شهید مطهری مراجعه کنه.
باز هم عذر میخوام.

[هدهد]

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام، خیلی تاپیک خوبی بود
خدا می دونه بچگیهام از این آیه رو به کمک اصل پایستگی انرژی چه برداشت هایی داشتم.
خدا منو ببخشه

اگه میشه ادامه بدید