ضجه‌های وحشتناک در جهنم

[peimane]

ضجه‌های وحشتناک در جهنم

یکی از جاهای بسیار دردناک برای انسان‌ها، دوزخ است. در باب نار و دوزخ نکاتی تبیین شده است که انسان وحشت می‌کند.

سیّد رضی(اعلی اللّه مقامه الشّریف)، فردی که نهج‌البلاغه را جمع‌آوری کرده است، نکته بسیار عجیبی را راجع به جهنّم بیان می‌فرمایند. ایشان می‌فرمایند: هر موقع آیات و روایات جهنّم را مرور کردم، گرچه حقایقش بیش از آن است که انسان می‌خواند، امّا نبود که بدنم نلرزد، حتّی گاه به واسطه آن خواندن مدهوش می‌شدم!

نه تنها ایشان، بلکه بسیاری از اولیاء الهی، بزرگان و اعاظم بیان کرده‌اند: وقتی خصوصیّات جهنّم و اهل نار را می‌خواندند و می‌شنیدند، طاقت نمی‌آوردند.

آیت‌الله العظمی سیّد ابوالحسن اصفهانی(اعلی الله مقامه الشّریف) فرمودند: من کمتر راجع به جهنّم مطالعه دارم. سؤال کردند: چطور؟ فرمودند: این مطالب به قدری وحشتناک است که می‌ترسم مرور حالات جهنّم، من را دچار وحشت کند!

مسبّب فریاد آتش جهنّم

در روایت داریم، جهنّم با این حال وحشتناکش، از یک قشر ناله می‌زند و ضجّه می‌کند که آن‌ها هم اهل ریا هستند. حال بد ریاکاران عالم عامل می‌شود که هم جهنّم و هم آن‌هایی که خود در جهنّم هستند و ضجّه می‌زنند، به واسطه این اهل ریا، ضجّه مضاعفی داشته باشند.

پیغمبر اکرم، خاتم رسل، حبیب خدا، محمّد مصطفی(صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) بیان می‌فرمایند: «إِنَّ النَّارَ وَ أَهْلَهَا یَعِجُّونَ مِنْ أَهْلِ الرِّیَاءِ» به درستی که دوزخ و اهل دوزخ از اهل ریا ضجّه می‌زنند و فریاد برمی‌آورند - «یَعِجُّونَ» یعنی فریادی از عمق وجود؛ لذا «إِنَّ النَّارَ وَ أَهْلَهَا یَعِجُّونَ» یعنی آتش و اهل آتش از عمق وجودشان ناله می‌زنند - پس این که اهل نار از دست اعمال خودشان ناله می‌زنند و عذاب می‌کشند، یک طرف، امّا از اهل ریا هم فریاد می‌زنند!

«فَقِیلَ یَا رَسُولَ اللَّهِ وَ کَیْفَ تَعِجُّ النَّارُ» از حضرت سؤال شد: یا رسول الله! ناله و فریاد و فغان جهنّم چگونه است؟ چطور آتش عذاب الهی، ضجّه و فریاد می‌زند؟ یا به تعبیر دیگر، مگر اهل نار چه کرده‌اند که عامل برای فریاد و فغان جهنّم می‌شوند؟

«قَالَ مِنْ حَرِّ النَّارِ الَّتِی یُعَذَّبُونَ بِهَا» - خیلی دردناک است! این روایت به تعبیر آیت‌الله قاضی(اعلی اللّه مقامه الشّریف)، آن عارف بزرگوار، یکی از روایات صعبیّه و سخت است - نبیّ مکرّم(صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) می‌فرمایند: به خاطر حرارت بیش از حدّی که به خاطر عذاب اهل ریا برای این آتش به وجود می‌آید؛ آتش جهنّم داد می‌زند!

ظاهراً جهنّم باید برای اهل ریا بیشترین حرارت و بیشترین قوّت و قدرتش را خرج کند. لذا جهنّم به صدا و فریاد در‌می‌آید که باید در حرارت خودش، تولید مضاعف کند.

عذاب معذّب!

یعنی به آتش جهنّمی معذّب می‌شود که آن آتش جهنّم از عذاب او معذّب می‌شود.
در این زمینه روایاتی در نزهت النواظر مرحوم آیت‌الله حاج شیخ عبّاس قمی(اعلی اللّه مقامه الشّریف) وجود دارد که می‌فرمایند: فردی که در جهنّم است، هفتاد سال معذّب است و طول می‌کشد بالا بیاید. تازه وقتی بالا می‌آید، دوباره یک ضربه می‌زنند و مجدّد هفتاد سال معذّب است و ...، قیامتی است!
به همین دلیل انسان باید در همه اعمال خود مراقب باشد و ببیند برای خداست یا خیر.

حالت چهره ریاکار در قیامت

شقوق ریا تبیین شده است که یک مورد آن شهرت‌طلبی است. پیغمبر اکرم، خاتم رسل، محمّد مصطفی(صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) بیان فرمودند: «مَنْ قَرَأَ الْقُرْآنَ یُرِیدُ بِهِ السَّمْعَ وَ الْتِمَاسَ شَیْ‏ءٌ لَقِیَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَ وَجْهُهُ مُظْلِمٌ لَیْسَ عَلَیْهِ لَحْمٌ وَ زَجَّهُ الْقُرْآنُ فِی قَفَاهُ حَتَّى یُدْخِلَهُ النَّارَ وَ یَهْوِیَ فِیهَا مَعَ مَنْ یَهْوِی» - این روایت دارد یکی از حالات ریا را تبیین می‌کند - حضرت فرمودند: هر کس برای شهرت‌طلبی و این که آوازه‌اش به گوش دیگران برسد و برای به دست آوردن چیزی (یعنی خدای ناکرده دین و قرآن به عنوان ممرّ درآمد او باشند)، قرآن بخواند، وقتی روز قیامت به دیدار پروردگار عالم می‌آید، صورتش گوشت ندارد (یعنی یک اسکلت خالی است)

در باب حشر انسان‌ها در قیامت، حالات مختلفی وجود دارد. یکی به چهره خود انسان می‌آید؛ یعنی معلوم است او انسان طاهر، پاک و الهی بوده است. چهره یکی، چهره انسان است، امّا دو شاخ در روی سر دارد - بعضی‌ هم هستند که با این که چهره انسانی دارند امّا پوزه‌شان، مثل ‌پوزه سگ است - پیامبر(صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) می‌فرمایند: بدن ریاکار گوشت دارد، حرکت می‌کند امّا صورتش گوشت ندارد؛ یعنی استخوان خالص و اسکلت است!

شهرت؛ دردناک‌ترین لحظه اولیا

حضرت در ادامه می‌فرمایند: «وَ زَجَّهُ الْقُرْآنُ فِی قَفَاهُ حَتَّى یُدْخِلَهُ النَّارَ وَ یَهْوِیَ فِیهَا مَعَ مَنْ یَهْوِی»، همین‌طور که این شخص ریاکار دارد می‌آید، قرآن کریم و مجید الهی مدام پس گردن او می‌زند؛ چون قرآن را با صدای خوش ولی برای ریا خواند که به دیگران بگوید: ببینید من هم هستم!

آنقدر قرآن پس گردنش می‌زند تا این که در آتش جهنّم داخل شود - به نظر بعضی از بزرگان و اولیاء خدا، اوّلین ضجّه‌ای که زده می‌شود، «إِنَّ النَّارَ وَ أَهْلَهَا یَعِجُّونَ مِنْ أَهْلِ الرِّیَاءِ» همین جاست که جهنّم ناله می‌زند! - که در آن جا با کسانی که هوی و هوس داشتند، محشور می‌شود؛ یعنی حشر و نشرش با اهل هوی و هوس است.

آیت‌الله مولوی قندهاری(اعلی اللّه مقامه الشّریف)‌، نکته بسیار عالی را بیان فرمودند. ایشان فرمودند: موقعی که خدا می‌خواهد اولیائش را امتحان کند، گاهی آن‌ها را به شهرت مبتلا می‌کند. لذا دردناک‌ترین لحظه برای اولیاء خدا همان لحظه شهرت است.
آن‌ها به قدری مخفی بودن و عشق‌بازی با پروردگار عالم را دوست دارند که می‌خواهند تمام اعمالشان بین خودشان و خدای خودشان باشد، ‌طوری که هیچ أحدی از حال آن‌ها با خبر نباشد؛ یعنی یک عشق‌بازی حقیقی بین خودشان و پروردگارشان دارند. لذا آن لحظه‌ای که شهره می‌گردند، چنان ناله و فغان می‌کنند - ولو ابتلا و امتحان الهی است - که از هیچ چیز دیگر ناله و فغان نمی‌کنند؛ چون می‌ترسند یک موقعی همان شهرت، نعوذبالله، نستجیربالله عامل برای ریا شود!

هشداری برای اهل مسجد!

روایت دیگری راجع به حالات اهل ریا در دوزخ بیان می‌کنند ؛
پیامبر عظیم‌الشّأن، محمّد مصطفی(صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) می‌فرمایند: «أَنَّهُ یَأْمُرُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِرِجَالٍ إِلَى النَّارِ فَیَقُولُ لِمَالِکٍ قُلْ لِلنَّارِ لَا تُحْرِقِی لَهُمْ أَقْدَاماً فَقَدْ کَانُوا یَمْشُونَ إِلَى الْمَسَاجِدِ وَ لَا تُحْرِقِی لَهُمْ أَیْدِیاً فَقَدْ کَانُوا یَرْفَعُونَهَا إِلَیَّ بِالدُّعَاءِ فَیَقُولُ مَالِکٌ یَا أَشْقِیَاءُ فَمَا کَانَ حَالُکُمْ فَیَقُولُونَ کُنَّا نَعْمَلُ لِغَیْرِ اللَّهِ فَقِیلَ لَنَا خُذُوا ثَوَابَکُمْ مِمَّنْ عَمِلْتُمْ لَهُ».
می‌فرمایند: وقتی افرادی را به آتش می‌افکنند، امر پروردگار به مالک دوزخ این است که «قُلْ لِلنَّارِ» به این آتش بگو: پاهای این‌ها را نسوزاند؛ «أَقْدَاماً فَقَدْ کَانُوا یَمْشُونَ إِلَى الْمَسَاجِدِ» چون با این پاها به مسجد می‌رفتند. «وَ لَا تُحْرِقِی لَهُمْ أَیْدِیاً» دست‌هایشان را هم نسوزاند، «فقد کانوا یَرفَعُونَها إلیَّ بالدعاءِ» چون این‌ها دست‌هایشان را به سوی من برای دعا بالا می‌بردند. «وَ لَا تُحْرِقِی لَهُمْ أَلْسِنَةً فَقَدْ کَانُوا یُکْثِرُونَ تِلَاوَةَ الْقُرْآَنِ» زبان آن‌ها را هم نسوزاند چون با آن قرآن را بسیار تلاوت می‌کردند و ...
لذا نوع سوختن آن‌ها متفاوت است. صاحب و مالک جهنّم به آن‌ها خطاب می‌کند: ای اشقیاء! چه کردید؟ «فَمَا کَانَ حَالُکُمْ» شما چه حالی داشتید؟ چرا ذوالجلال و الاکرام این‌طور امر می‌کند که پاهای شما را نسوزانم، دستانتان را نسوزانم، زبانتان را نسوزانم و ...؟! این چه حالی است؟!
می‌گویند: «کُنَّا نَعْمَلُ لِغَیْرِ اللَّهِ» ما عمل کردیم برای غیر خدا. «فَقِیلَ لَنَا خُذُوا ثَوَابَکُمْ مِمَّنْ عَمِلْتُمْ لَهُ» پس به ما گفته شد: ثوابتان را از آن کسی بگیرید که برایش عمل کردید!
پس آن‌ها را به دردناک‌ترین عذاب، عذاب می‌کنند. عذاب آن‌ها از طریق مقعد است. آن‌ها به عذابی دچار می‌شوند که ناله و فغان بسیاری می‌زنند، بعد سالم می‌شوند امّا مجدّد به عذاب دچار می‌شوند و چنان فریادی می‌زنند که بیان کردند اهل جهنّم از حال این‌ها به صدا در می‌آیند.

بیان می‌کنند: اهل آتش از فغان این‌ها وحشتناک فریاد می‌زنند؛ یعنی با این که خود آن‌ها هم دارند عذاب می‌شوند امّا از فریاد این‌ها به فریاد درمی‌آیند. این چه فریادی است؟!
شاخصه بارز ریاکار

اهل ریا در خلوت نسبت به اعمال سست هستند. در مقابل دیگران نماز می‌خوانند، امّا در خلوت ... . به جای این که ضجّه، ناله، فغان و خدا خدایشان در خلوت بیش از موقعی که در عموم است باشد، برعکس است.

امّا اولیاء الهی این‌طور نیستند. اولیاء الهی در موقع خلوت چون کسانی که مادرمرده‌اند، ناله و فغان دارند!

زمانی آیت‌الله مولوی قندهاری(اعلی اللّه مقامه الشّریف)‌، از مشهدالرّضا بر می گشتند، در بین راه دو امامزاده‌ را هم زیارت کردند، تا به قدمگاه رسیدند. شب بود، ایشان به اطرافیان فرمودند: شما این‌جا باشید، من می‌روم.

فردی آقا را دنبال کرد. این پیرمرد مثل آن کسی که فرزندی از دست داده است، چنان حال فغانی داشت و ضجّه‌هایی در آن دل بیابان می‌زد که گویی دارند او را قطعه قطعه می‌کنند. حال ایشان، تغییر حال در فرد تعقیب کننده به وجود آورد و با این که سعی می‌کرد خود را کنترل کند، فریادی زد و ایشان متوجّه حضورش شدند. مردان خدا اینگونه هستند...
امّا از علامات مرائی این است که در خلوت این‌طور نیست. به جای اینکه دل شب قیام کند، اهل نماز، شب‌خیزی و خلوت با خدا باشد، امّا ... در حالی که خلوت با خدا و عشق‌بازی با پروردگار عالم برای اهل تقوا بسیار زیبا است!
امام جعفر صادق(صلوات اللّه و سلامه علیه) در مورد صلاه می‌فرمایند: «یُجَاءُ بِعَبْدٍ یَوْمَ الْقِیَامَةِ قَدْ صَلَّى» فردای قیامت کسی را می‌آورند که نماز می‌خوانده است، «فَیَقُولُ یَا رَبِّ صَلَّیْتُ ابْتِغَاءَ وَجْهِکَ» می‌گوید: خدا من نماز خواندم برای رضایت و خشنودی تو. «فَیُقَالُ لَهُ بَلْ صَلَّیْتَ لِیُقَالَ مَا أَحْسَنَ صَلَاةَ فُلَانٍ» - امّا به او گفته می‌شود: تو نماز می‌خواندی که بگویند فلانی چه نماز خوبی خواند. بعد خطاب می‌شود: «اذْهَبُوا بِهِ إِلَى النَّار» او را به سوی جهنّم ببرید!

کدام عمل، ریا نیست؟

خصوصیّت اولیاء خدا این است که همه کارهایشان برای خداست. برای آن‌ها فرقی نمی‌کند، اگر همه با آن‌ها مخالفت کنند، آن‌ها آن عمل را برای خدا انجام می‌دهند؛ اگر همه به آن‌ها، احسنت و بارک الله هم بگویند، باز هم برای خدا انجام می‌دهند.

امام(اعلی اللّه مقامه الشّریف)‌ فرموده بودند: اگر همه به من مرگ هم بگویند، با الآن که همه درود می‌گویند، برای من یکسان است و فرقی نمی‌کند.
حال به خودمان مراجعه کنیم ببینیم جدّی اعمالمان برای خدا هست یا خیر؟ برای خدا سخن می‌گوییم یا خیر، برای خدا قیام می‌کنیم یا خیر، برای خدا می‌نشینیم یا خیر، برای خدا خشم می‌کنیم یا خیر، برای خدا مهربانی می‌کنیم یا خیر...؟

[فدک زهرا]

بسم الله

مولای یا مولای ......
انت المولا و انا العبد ......
و هل یرحم العبد الا المولا .........

[حسن.س.]

این تاپیک بیش از این شایسته ی دقت و توجه است.


ریا در نقطه ی مقابل اخلاص است و همانطور که رسیدن به مقام مخلصین آنقدر بالا است که شیطان را از دسترسی به عبد نا امید می کند رسیدن به ریا هم از بزرگترین و بلکه اصلی ترین محل ورود اینان است.


چه بسا سال ها در سایت بیداری اندیشه کامنت می گذاریم بلکه ذخیره ی آخرت شود حال آنکه عجب و کبر و از همه بالاتر ریا را در خود تقویت می کنیم !!!!!( عده ای فکر می کنند از این رو که فضای مجازی شخص حقیقی ندارد گناهانی مثل ریا معنی عینی ندارد، اما و صد اما و هزاران توجه ....... از این رو که در این فضا مقام خیال بیشتر مطرح است اسم های مجازی همانند یک فرد خارجی عمل کرده و چه بسا ریا شدیدتر و دیرتر شناخته شود !!!!! و عاملی شود که این رذیله تا آخر عمر در درون ما مخفی باقی بماند و مانند مریضی که هیچگاه طبیبان ظهورات مرضش را ندیده اند روز به روز وخیم تر شود. به خدا دقت کنیم.)


حضرت امام(رحمة الله علیه) در کتاب ارزشمند چهل حدیث اولین رذیله ی اخلاقی را که متذکر می شوند همین است و جملاتی در آنجا می فرمایند که دل هر انسان مدعی حرکت در مسیر حق را به لرزه می اندازند.خواهش می کنم عزیزان فایل صوتی زیر را که از فصل ریا از همین کتاب است گوش فرمایند.از دقیقه 4 و ثانیه 47 ملاحظه فرمایید که حضرت امام(رحمة الله علیه) چه نوشته اند.الله اکبر. خدایا غیر از خواست شما هیچ سعی و کوششی نمی تواند این کثافات را از بنده ی بیچاره دور نماید. تا شما اراده نکنید من چه کاره ام.یا الله....اخلاص کامل یعنی جز شما در اراده ی بنده نباشید و این مقام را طلب می کنیم به حق ائمه(علیه السلام) که هر صفت حسنه ای از طریق آن ها به بندگانت می رسد.یا الله و یا الله و یا الله............


چهل حدیث:ادامه ی فصل ریا

[مجید121]

تشکر
چرا از گوینده این سخنان یعنی حضرت آیت الله قرهی نامی نبرده اید ؟
امانت داری و رعایت حقوق معنوی از حق الناس است .

[peimane]

(۷/خرداد/۹۱ ۱:۳۴)مجید121 نوشته است:  تشکر
چرا از گوینده این سخنان یعنی حضرت آیت الله قرهی نامی نبرده اید ؟
امانت داری و رعایت حقوق معنوی از حق الناس است .

مطلبی که برای بنده فرستاده شد و مطالعه کردم اشاره ای به گوینده یا نویسنده نکرده بود. مقصود خیانت در امانت نبود فقط اطلاع رسانی برای سایر دوستان بود . عدم اشاره به اسم ایشون با آگاهی و اطلاع قبلی نبوده کاش قبل از متهم کردن به ضایع کردن حق الناس با پیغام خصوصی مطلع می ساختید !
از اینکه به اسم اشاره کردید ممنون

[امید]

به نام خدا
انت السلطان وانا الممتحن وهل یرحم الممتحن الا السلطان


انشاءا... که هیچکس دچار شهرتی که براش سقوط در پی داره نشه.