کانال بیداری اندیشه در سروش کانال بیداری اندیشه در تلگرام



ارسال پاسخ  به روز آوری
 
رتبه به موضوع
  • 1 رای - 5 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
سخنی که بدنها را به لرزه در آورد و اشکها را سرازیر کرد و...
۱۱:۳۷, ۲۵/خرداد/۹۱ (آخرین ویرایش ارسال: ۱۵/اردیبهشت/۹۸ ۱۱:۱۸ توسط علی 110.)
شماره ارسال: #1
آواتار
بسم الله الرحمن الرحیم
سلام


در حق خودمان لطفی کنیم و حداقل قسمت‌هایی که بُلد و رنگی شده را بخوانیم
.
.
هر چند لطف واقعی به آن است که دل دهیم به تمامش، ببینیم مولای ما با دل ما چه خواهند کرد...
.
.
استدعا دارم قبل از مطالعه، تصور کنید که الان در زمان امیرالمومنین عليه السلام حوالی سال 60 هجری هستید، در همان مسجدی که مولا در حال خواندن این خطبه هستند
خیلی از ما با خود می‌گویند ای کاش بودیم و زمان مولا را درک می‌کردیم و از محضرش کسب فیض می‌کردیم،
خوب اگر در آن زمان در آن مسجد بودیم مولا چه می‌فرمودند؟
همین خطبه را
پس اگر صادقیدیم در ادعای خود باید با تمام وجود به تک تک این کلمات دل دهیم و حواسمان باشد که اینها کلام مولایمان است...
.
.
این شما و این هم فرازهایی از خطبه غرای امیر بیان امیرالمومنین مولا علی علیه السلام:

ستايش خداوندى را سزاست، كه به قدرت، والا و برتر است،
و با عطا و بخشش نعمت‏‌ها به پديده‏‌ها نزديك است.
اوست بخشنده تمام نعمت‏‌ها، و دفع كننده تمام بلاها و گرفتارى‏‌ها.
او را مى‏‌ستايم در برابر مهربانى‏‌ها و نعمت‏‌هاى فراگيرش.
به او ايمان مى‏‌آورم، چون مبدأ هستى و آغاز كننده خلقت است...


از او هدايت مى‏‌طلبم چون راهنماى نزديك است،
و از او يارى مى‏‌طلبم كه توانا و پيروز است،
و به او توكّل مى‏‌كنم چون تنها ياور و كفايت‌كننده است.
و گواهى مى‏‌دهم كه محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بنده و فرستاده اوست...



ای بندگان خدا، شما را سفارش می‌كنم به تقواى الهى،..

آب دنياى حرام همواره تيره و گل آلود است...

منظره‏اى دل فريب و سر انجامى خطرناك دارد،
فريبنده و زيباست اما دوامى ندارد...

نورى است در حال غروب كردن،
سايه‏‌اى است نابود شدنى،
ستونى است در حال فرو ريختن،
و آن هنگام كه به آن دل بستند و به آن اطمينان كردند،
چونان اسب چموش پاها را بلند كرده، سوار را بر زمين مى‏‌كوبد، و با دام‏هاى خود آنها را گرفتار مى‏‌كند، و تيرهاى خود را به سوى آنان، پرتاب مى‏‌نمايد،
طناب مرگ به گردن انسان مى‏‌افكند،
به سوى گور تنگ و جايگاه وحشتناك مى‏‌كشاند تا در قبر، محل زندگى خويش، بهشت يا دوزخ را بنگرد، و پاداش اعمال خود را مشاهده كند...

و همچنان آيندگان به دنبال رفتگان خود گام مى‏‌نهند،
نه مرگ از نابودى انسان دست مى‏‌كشد و نه مردم از گناه فاصله مى‏‌گيرند!
كه تا پايان زندگى و سر منزل فنا و نيستى آزادانه به پيش مى‏‌تازند...


تا آنجا كه امور زندگانى پياپى بگذرد، و روزگاران سپرى شود، و رستاخيز بر پا گردد،
در آن زمان،
انسان‌ها را از شكاف گورها، و لانه‏‌هاى پرندگان، و خانه درندگان، و ميدان‏‌هاى جنگ، بيرون مى‏‌آورد كه با شتاب به سوى فرمان پروردگار مى‏‌روند، و به صورت دسته‏‌هايى خاموش، و صف‏‌هاى آرام و ايستاده حاضر مى‏‌شوند،
چشم بيننده خدا آنها را مى‏‌نگرد، و صداى فرشتگان به گوش آنها مى‏‌رسد.
لباس نياز و فروتنى پوشيده درهاى حيله و فريب بسته شده و آرزوها قطع گرديده است.
دل‏‌ها آرام، صداها آهسته، عرق از گونه‏‌ها چنان جارى است كه امكان حرف زدن نمى‏‌باشد،
اضطراب و وحشت همه را فرا گرفته،
بانگى رعد آسا و گوش خراش، همه را لرزانده، به سوى پيشگاه عدالت، براى دريافت كيفر و پاداش مى‏‌كشاند...


از خدا چونان كسى پروا كنيد كه سخن حق را شنيد و فروتنى كرد،
گناه كرد و اعتراف كرد،
ترسيد و به اعمال نيكو پرداخت،
پرهيز كرد و پيش تاخت،
يقين پيدا كرد و نيكوكار شد،
پند داده شد و آن را به گوش جان خريد،
او را ترساندند و نافرمانى نكرد،
به او اخطار شد و به خدا روى آورد،
پاسخ مثبت داد و نيايش و زارى كرد،
بازگشت و توبه كرد،
در پى راهنمايان الهى رفت و از ايشان تبعيت كرد،
راه نشانش دادند و شناخت،
شتابان به سوى حق حركت كرده و از نافرمانى‏‌ها گريخت،
سود طاعت را ذخيره كرد، و باطن را پاكيزه نگاه داشت،
آخرت را آبادان و زاد و توشه براى روز حركت و هنگام حاجت و جايگاه نيازمندى، آماده ساخت،
و آن را براى اقامتگاه خويش، پيشاپيش فرستاد.
اى بندگان خدا! براى هماهنگى با اهداف آفرينش خود، از خدا پروا كنيد،...

خدا گوش‏هايى براى پند گرفتن از شنيدنى‏‌ها،
و چشم‏انی براى كنار زدن تاريكى‏‌ها، به شما بخشيده است،..

مدّت زندگى هر يك از شماها را مقدّر فرمود، و از شما پوشيده داشت،
و از آثار گذشتگان عبرت‏‌هاى پند آموز براى شما ذخيره كرد،
لذّت‏‌هايى كه از دنيا چشيدند، و خوشى‏‌ها و زندگى راحتى كه پيش از مرگ داشتند، سر انجام به دست از آنها گرفته شد و مرگ گريبان آنها را گرفت و ميان آنها و آرزوهايشان جدايى افكند؛
آنها كه در روز سلامت چيزى براى خود ذخيره نكردند، و در روزگاران خوش زندگى عبرت نگرفتند.
آيا خوشى‏‌هاى جوانى را جز ناتوانى پيرى در انتظار است؟
و آيا سلامت و تندرستى را جز حوادث بلا و بيمارى در راه است؟
و آيا آنان كه زند‌ه‏‌اند جز فنا و نيستى را انتظار دارند؟
با اينكه هنگام جدايى و تپش دل‏‌ها نزديك است (از آن غافند و به هنگام آمدن پيك مرگ است) كه سوزش درد را چشيده، و شربت غصّه را نوشيده، و فرياد يارى خواستن برداشته، و از فرزندان و خويشاوندان خود، در خواست كمك كرده است (اما سودی ندارد!).
آيا خويشاوندان مى‏‌توانند مرگ را از او دفع كنند؟
و آيا گريه و زارى آنها نفعى براى او دارد؟

او را در سرزمين مردگان مى‏‌گذارند، و در تنگناى قبر تنها خواهد ماند...

حشرات درون زمين، پوستش را مى‏‌شكافند، و خشت و خاك گور بدن او را مى‏‌پوساند،...
بدن‏ها پس از آن همه طراوت متلاشى مى‏‌گردند،
و استخوان‏ها بعد از آن همه سختى و مقاومت، پوسيده مى‏‌شوند.
و ارواح در گرو سنگينى بار گناهانند،
و در آنجاست كه به اسرار پنهان يقين مى‏‌كنند،
امّا نه بر اعمال درستشان چيزى اضافه مى‏‌شود و نه از اعمال زشت مى‏‌توانند توبه كنند...

آيا شما فرزندان و پدران و خويشاوندان همان مردمان (كه مرده‌اند) نيستيد كه بر جاى پاى آنها قدم گذاشته‏‌ايد؟
و از راهى كه رفتند مى‏‌رويد؟ و روش آنها را دنبال مى‏‌كنيد؟
امّا افسوس كه دل‌ها سخت شده، پند نمى‏‌پذيرد، و از رشد و كمال باز مانده، و راهى كه نبايد برود مى‏‌رود،
گويا آنها هدف پندها و اندرزها نيستند و نجات و رستگارى را در به دست آوردن دنيا مى‏‌دانند.
بدانيد كه بايد از صراط عبور كنيد، گذرگاهى كه عبور كردن از آن خطرناك است، با لغزش‏‌هاى پرت‌كننده، و پرتگاه‏‌هاى وحشت‏‌زا، و ترس‏‌هاى پياپى!...

از خدا چون خردمندان بترسيد كه
دل را به تفكّر مشغول داشته،
و ترس از خدا بدنش را فرا گرفته،
و شب‌زنده‌دارى خواب از چشم او ربوده،
و به اميد ثواب، گرمى روز را با تشنگى گذارنده (و روزه می‌گيرد
با پارسايى شهوات را كشته،
و نام خدا زبانش را همواره به حركت در آورده...

ترس از خدا را براى ايمن ماندن در قيامت پيش فرستاده،
از تمام راه‏‌هاى جز راه حق چشم پوشيده،
و بهترين راهى كه انسان را به حق مى‏‌رساند مى‏‌پيمايد...

با بهترين روش از گذرگاه دنيا عبور كرده،
توشه آخرت را پيش فرستاده،
و از ترس قيامت در انجام اعمال صالح پيش قدم شده است،
ايام زندگى را با شتاب در اطاعت پروردگار گذرانده، و در فراهم آوردن خشنودى خدا با رغبت تلاش كرده،
از زشتى‏‌ها فرار كرده،
امروز رعايت زندگى فردا كرده، و هم اكنون آينده خود را ديده است.
پس بهشت براى پاداش نيكوكاران سزاوار و جهنّم براى كيفر بدكاران مناسب است،
و خدا براى انتقام گرفتن از ستمگران كفايت مى‏‌كند،
و قرآن براى حجّت آوردن و دشمنى كردن با دشمنان، كافى است...

سفارش مى‏‌كنم شما را به تقوای از خدا، خدايى كه با ترساندن‏‌هاى مكرّر، راه عذر را بر شما بست، و با دليل و برهان روشن، حجت را تمام كرد،
و شما را پرهيز داد از دشمنى شيطانى كه پنهان در سينه‏‌ها راه مى‏‌يابد، و آهسته در گوش‏‌ها راز مى‏‌گويد، گمراه و پست است،
وعده‏‌هاى دروغين داده،
در آرزوى آنها به انتظار مى‏‌گذارد،
زشتى‏‌هاى گناهان را زينت مى‏‌دهد،
گناهان بزرگ را كوچك می شمارد،
و آرام آرام دوستان خود را فريب داده، راه رستگارى را بر روى در بند شدگانش مى‏‌بندد،
و در روز قيامت آنچه را كه زينت داده انكار مى‏‌كند،
و آنچه را كه آسان كرده، بزرگ مى‏‌شمارد،
و از آنچه كه پيروان خود را ايمن داشته بود سخت مى‏‌ترساند...


مگر انسان، همان نطفه و خون نيم‌بند نيست كه خدا او را در تاريكى‏‌هاى رحم و خلاف‏‌هاى تو در تو، پديد آورد؟ تا به صورت چنين در آمد،
سپس كودكى شيرخوار شد،
بزرگتر و بزرگتر شده تا نوجوانى رسيده گرديد،
سپس او را دلى فراگير، و زبانى گويا، و چشمى بينا عطا فرمود
تا عبرت‏‌ها را درك كند، و از بدى‏‌ها بپرهيزد،
و آنگاه كه جوانى در حد كمال رسيد، و بر پاى خويش استوار ماند، گردن‌كشى آغاز كرد،
و از خدا روى گرداند، و در بيراهه گام نهاد،
در هواپرستى غرق شد، و براى به دست آوردن لذّت‏‌هاى دنيا تلاش فراوان كرد،
و سر مست شادمانى دنيا شد،
هرگز نمى‏‌پندارد مصيبتى پيش آيد!
و بر اساس تقوى فروتنى ندارد،
ناگهان سرمست و مغرور در اين آزمايش چند روزه، مرگ او را مى‏‌ربايد،...

پس از مرگ او را مأيوس‌وار در كفن پيچانده، در حالى كه تسليم و آرام است، بر مى‏‌دارند، و بر تابوت مى‏‌گذارند.
خسته و ناتوان به سفر آخرت مى‏‌رود، كه فرزندان و برادران (جنازه) او را به دوش كشيده تا سر منزل غربت، آنجا كه ديگر او را نمى‏‌بينند، و به آنجا كه جايگاه وحشت است، پيش مى‏‌برند.
امّا هنگامى كه تشييع‌كنندگان بروند و مصيبت‌زدگان باز گردند،...
و بزرگ‏ترين بلاى آنجا، فرود آمدن در آتش سوزان دوزخ و بر افروختگى شعله‏‌ها و نعره‏‌هاى آتش است،
كه نه يك لحظه آرام گيرد تا استراحت كند، و نه آرامشى وجود دارد كه از درد او بكاهد،
و نه قدرتى كه مانع كيفر او شود،
نه مرگى كه او را از اين همه ناراحتى برهاند،
و نه خوابى كه اندوهش را بر طرف سازد،
در ميان انواع مرگ‏‌ها و ساعت‏‌ها مجازات گوناگون گرفتار است.
به خدا پناه مى‏‌بريم...

اى بندگان خدا! كجا هستند آنان كه ساليان طولانى در نعمت‏‌هاى خدا عمر گذراندند؟
تعليمشان دادند و دريافتند،
مهلتشان دادند و بيهوده روزگار گذراندند؟
از آفات و بلاها دورشان داشتند اما (خدا و طاعت و بندگی او را) فراموش كردند،...

اى مردم! از گناهانى كه شما را به هلاكت افكند
و از عيب‏‌هايى كه خشم خدا را در پى دارد، بپرهيزيد.
ای دارندگان چشم‌هاى بينا، و گوش‏‌هاى شنوا، و سلامت و كالاى دنيا! آيا (از مرگ و عقوبت الهی) گريزگاهى هست؟
يا رهايى و جاى امنى، پناهگاهى و جاى فرارى هست؟ آيا باز گشتى براى جبران وجود دارد؟
...
پس كى باز مى‏‌گرديد؟
به كدام سو مى‏‌رويد؟
و به چه چيز مغرور مى‏‌شويد؟
همانا بهره هر كدام از شما (از اين دنيا) زمينی به اندازه طول و عرض قامت شماست،!
آنگونه كه خاك‌آلوده بر آن خفته باشد.
اى بندگان خدا! هم اكنون به اعمال نيكو پردازيد، تا ريسمان‏‌هاى مرگ بر گلوى شما سخت نشده،
و روح شما براى كسب كمالات آزاد است،
و بدن‏ها راحت،
و در حالتى قرار داريد كه مى‏‌توانيد مشكلات يكديگر را حل كنيد.
هنوز مهلت داريد، و جاى تصميم و توبه و باز گشت از گناه باقى مانده است.
عمل كنيد!
پيش از آن كه در شدّت تنگناى وحشت و ترس و نابودى قرار گيريد،
پيش از آن كه مرگ در انتظار مانده، فرا رسد، و دست قدرتمند خداى توانا شما را برگيرد.

وقتى كه اميرالمؤمنين اين خطبه را ايراد فرمود، بدن‌ها به لرزه در آمد، اشكها سرازير و دل‏ها ترسان شد،
جمعى این خطبه را غرّاء ناميدند...

فرازهایی از ترجمه خطبه 83 امیرالمومنین در نهج البلاغه
نهج البلاغة-ترجمه دشتى، ص: 141

امضای علی 110
پرستش به عبادت نیست، به اطاعت است!!!!
از که اطاعت می کنیم؟!
همو معبود ماست!!

امام زمان علیه السلام:
ظهور ما به تأخیر نیفتاده مگر به سبب اعمال ناپسندی که از ایشان (شیعیان) سر می‌زند و خبر آنها به ما می‌رسد.

ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
۱۴:۰۴, ۲۵/خرداد/۹۱ (آخرین ویرایش ارسال: ۲۵/خرداد/۹۱ ۱۴:۰۵ توسط taleb.)
شماره ارسال: #2
آواتار
خیلی تکان دهنده بود
ولی بنظر من ، نکته کلیدی این خطبه مطلب زیر است:

امّا افسوس كه دلها سخت شده، پند نمى‏پذيرد، و از رشد و كمال باز مانده، و راهى كه نبايد برود مى‏رود،

من خودم شخصا" ، هروقت از اینجور خطبه های امام علی ع رو میخونم ، چند ساعت اول خیلی متاثر میشم
ولی یکم که میگذره ، بازم راه قبلی مو انجام میدم و در عمل خلاف فرموده های امام علی ع رو انجام میدم.
ینی بازم همون آرزوها ، بازم همون غفلت و بیخیالی و گناهو ...........


بنظرم ، ماباید یه کاری کنیم که دلهای سخت شده ی خودمونو تغییر بدیم و نرمش کنیم تا آدم به معنای حقیقی پند پذیر باشیم ، و راه کمالو بپیماییم.

اگه دلمون از سختی در بیاد همه چی حله!
ولی چطور؟؟؟Huh
ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
۱۴:۱۵, ۲۵/خرداد/۹۱ (آخرین ویرایش ارسال: ۱۵/اردیبهشت/۹۸ ۱۱:۲۱ توسط علی 110.)
شماره ارسال: #3
آواتار
(۲۵/خرداد/۹۱ ۱۴:۰۴)taleb نوشته است:  بنظرم ، ماباید یه کاری کنیم که دلهای سخت شده ی خودمونو تغییر بدیم و نرمش کنیم تا آدم به معنای حقیقی پند پذیر باشیم ، و راه کمالو بپیماییم.
اگه دلمون از سختی در بیاد همه چی حله!
ولی چطور؟؟؟Huh

تا جايی كه در خاطرم هست سه تا کلید در روایات براش ذکر کردن
یکی صلوات دائم و روزانه بر محمد و آل محمد،
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم
یکی دیگه هم گریه بر اباعبدالله الحسین
اولیای خدا جزو برنامه ی روزانه ی خودشون داشتن
یکی هم دائم آدم یاد مرگ باشه و زودگذر بودن دنیا
مورد دیگه ای بود دوستان کمک کنند..
ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
۱۱:۲۴, ۱۵/اردیبهشت/۹۸
شماره ارسال: #4
آواتار
متن عربي اين خطبه گرانسنگ مولا:


صفته جل شأنه
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي عَلَا بِحَوْلِهِ وَ دَنَا بِطَوْلِهِ مَانِحِ کلِّ غَنِيمَةٍ وَ فَضْلٍ وَ کاشِفِ کلِّ عَظِيمَةٍ وَ أَزْلٍ أَحْمَدُهُ عَلَى عَوَاطِفِ کرَمِهِ وَ سَوَابِغِ نِعَمِهِ وَ أُومِنُ بِهِ أَوَّلًا بَادِياً وَ أَسْتَهْدِيهِ قَرِيباً هَادِياً وَ أَسْتَعِينُهُ قَاهِراً قَادِراً وَ أَتَوَکلُ عَلَيْهِ کافِياً نَاصِراً وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً ( صلى الله عليه وآله ) عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ أَرْسَلَهُ لِإِنْفَاذِ أَمْرِهِ وَ إِنْهَاءِ عُذْرِهِ وَ تَقْدِيمِ نُذُرِهِ.
الوصية بالتقوى
أُوصِيکمْ عِبَادَ اللَّهِ بِتَقْوَى اللَّهِ الَّذِي ضَرَبَ الْأَمْثَالَ وَ وَقَّتَ لَکمُ الْآجَالَ وَ أَلْبَسَکمُ الرِّيَاشَ وَ أَرْفَغَ لَکمُ الْمَعَاشَ وَ أَحَاطَ بِکمُ الْإِحْصَاءَ وَ أَرْصَدَ لَکمُ الْجَزَاءَ وَ آثَرَکمْ بِالنِّعَمِ السَّوَابِغِ وَ الرِّفَدِ الرَّوَافِغِ وَ أَنْذَرَکمْ بِالْحُجَجِ الْبَوَالِغِ فَأَحْصَاکمْ عَدَداً وَ وَظَّفَ لَکمْ مُدَداً فِي قَرَارِ خِبْرَةٍ وَ دَارِ عِبْرَةٍ أَنْتُمْ مُخْتَبَرُونَ فِيهَا وَ مُحَاسَبُونَ عَلَيْهَا.
التنفير من الدنيا
فَإِنَّ الدُّنْيَا رَنِقٌ مَشْرَبُهَا رَدِغٌ مَشْرَعُهَا يُونِقُ مَنْظَرُهَا وَ يُوبِقُ مَخْبَرُهَا غُرُورٌ حَائِلٌ وَ ضَوْءٌ آفِلٌ وَ ظِلٌّ زَائِلٌ وَ سِنَادٌ مَائِلٌ حَتَّى إِذَا أَنِسَ نَافِرُهَا وَ اطْمَأَنَّ نَاکرُهَا قَمَصَتْ بِأَرْجُلِهَا وَ قَنَصَتْ بِأَحْبُلِهَا وَ أَقْصَدَتْ بِأَسْهُمِهَا وَ أَعْلَقَتِ الْمَرْءَ أَوْهَاقَ الْمَنِيَّةِ قَائِدَةً لَهُ إِلَى ضَنْک الْمَضْجَعِ وَ وَحْشَةِ الْمَرْجِعِ وَ مُعَايَنَةِ الْمَحَلِّ وَ ثَوَابِ الْعَمَلِ. وَ کذَلِک الْخَلَفُ بِعَقْبِ السَّلَفِ لَا تُقْلِعُ الْمَنِيَّةُ اخْتِرَاماً وَ لَا يَرْعَوِي الْبَاقُونَ اجْتِرَاماً يَحْتَذُونَ مِثَالًا وَ يَمْضُونَ أَرْسَالًا إِلَى غَايَةِ الِانْتِهَاءِ وَ صَيُّورِ الْفَنَاءِ.
بعد الموت البعث
حَتَّى إِذَا تَصَرَّمَتِ الْأُمُورُ وَ تَقَضَّتِ الدُّهُورُ وَ أَزِفَ النُّشُورُ أَخْرَجَهُمْ مِنْ ضَرَائِحِ الْقُبُورِ وَ أَوْکارِ الطُّيُورِ وَ أَوْجِرَةِ السِّبَاعِ وَ مَطَارِحِ الْمَهَالِک سِرَاعاً إِلَى أَمْرِهِ مُهْطِعِينَ إِلَى مَعَادِهِ رَعِيلًا صُمُوتاً قِيَاماً صُفُوفاً يَنْفُذُهُمُ الْبَصَرُ وَ يُسْمِعُهُمُ الدَّاعِي عَلَيْهِمْ لَبُوسُ الِاسْتِکانَةِ وَ ضَرَعُ الِاسْتِسْلَامِ وَ الذِّلَّةِ قَدْ ضَلَّتِ الْحِيَلُ وَ انْقَطَعَ الْأَمَلُ وَ هَوَتِ الْأَفْئِدَةُ کاظِمَةً وَ خَشَعَتِ الْأَصْوَاتُ مُهَيْنِمَةً وَ أَلْجَمَ الْعَرَقُ وَ عَظُمَ الشَّفَقُ وَ أُرْعِدَتِ الْأَسْمَاعُ لِزَبْرَةِ الدَّاعِي إِلَى فَصْلِ الْخِطَابِ وَ مُقَايَضَةِ الْجَزَاءِ وَ نَکالِ الْعِقَابِ وَ نَوَالِ الثَّوَابِ.
تنبيه الخلق
عِبَادٌ مَخْلُوقُونَ اقْتِدَاراً وَ مَرْبُوبُونَ اقْتِسَاراً وَ مَقْبُوضُونَ احْتِضَاراً وَ مُضَمَّنُونَ أَجْدَاثاً وَ کائِنُونَ رُفَاتاً وَ مَبْعُوثُونَ أَفْرَاداً وَ مَدِينُونَ جَزَاءً وَ مُمَيَّزُونَ حِسَاباً قَدْ أُمْهِلُوا فِي طَلَبِ الْمَخْرَجِ وَ هُدُوا سَبِيلَ الْمَنْهَجِ وَ عُمِّرُوا مَهَلَ الْمُسْتَعْتِبِ وَ کشِفَتْ عَنْهُمْ سُدَفُ الرِّيَبِ وَ خُلُّوا لِمِضْمَارِ الْجِيَادِ وَ رَوِيَّةِ الِارْتِيَادِ وَ أَنَاةِ الْمُقْتَبِسِ الْمُرْتَادِ فِي مُدَّةِ الْأَجَلِ وَ مُضْطَرَبِ الْمَهَلِ.
فضل التذکير
فَيَا لَهَا أَمْثَالًا صَائِبَةً وَ مَوَاعِظَ شَافِيَةً لَوْ صَادَفَتْ قُلُوباً زَاکيَةً وَ أَسْمَاعاً وَاعِيَةً وَ آرَاءً عَازِمَةً وَ أَلْبَاباً حَازِمَةً فَاتَّقُوا اللَّهَ تَقِيَّةَ مَنْ سَمِعَ فَخَشَعَ وَ اقْتَرَفَ فَاعْتَرَفَ وَ وَجِلَ فَعَمِلَ وَ حَاذَرَ فَبَادَرَ وَ أَيْقَنَ فَأَحْسَنَ وَ عُبِّرَ فَاعْتَبَرَ وَ حُذِّرَ فَحَذِرَ وَ زُجِرَ فَازْدَجَرَ وَ أَجَابَ فَأَنَابَ وَ رَاجَعَ فَتَابَ وَ اقْتَدَى فَاحْتَذَى وَ أُرِيَ فَرَأَى فَأَسْرَعَ طَالِباً وَ نَجَا هَارِباً فَأَفَادَ ذَخِيرَةً وَ أَطَابَ سَرِيرَةً وَ عَمَّرَ مَعَاداً وَ اسْتَظْهَرَ زَاداً لِيَوْمِ رَحِيلِهِ وَ وَجْهِ سَبِيلِهِ وَ حَالِ حَاجَتِهِ وَ مَوْطِنِ فَاقَتِهِ وَ قَدَّمَ أَمَامَهُ لِدَارِ مُقَامِهِ فَاتَّقُوا اللَّهَ عِبَادَ اللَّهِ جِهَةَ مَا خَلَقَکمْ لَهُ وَ احْذَرُوا مِنْهُ کنْهَ مَا حَذَّرَکمْ مِنْ نَفْسِهِ وَ اسْتَحِقُّوا مِنْهُ مَا أَعَدَّ لَکمْ بِالتَّنَجُّزِ لِصِدْقِ مِيعَادِهِ وَ الْحَذَرِ مِنْ هَوْلِ مَعَادِهِ.
التذکير بضروب النعم
و منها: جَعَلَ لَکمْ أَسْمَاعاً لِتَعِيَ مَا عَنَاهَا وَ أَبْصَاراً لِتَجْلُوَ عَنْ عَشَاهَا وَ أَشْلَاءً جَامِعَةً لِأَعْضَائِهَا مُلَائِمَةً لِأَحْنَائِهَا فِي تَرْکيبِ صُوَرِهَا وَ مُدَدِ عُمُرِهَا بِأَبْدَانٍ قَائِمَةٍ بِأَرْفَاقِهَا وَ قُلُوبٍ رَائِدَةٍ لِأَرْزَاقِهَا فِي مُجَلِّلَاتِ نِعَمِهِ وَ مُوجِبَاتِ مِنَنِهِ وَ حَوَاجِزِ عَافِيَتِهِ وَ قَدَّرَ لَکمْ أَعْمَاراً سَتَرَهَا عَنْکمْ وَ خَلَّفَ لَکمْ عِبَراً مِنْ آثَارِ الْمَاضِينَ قَبْلَکمْ مِنْ مُسْتَمْتَعِ خَلَاقِهِمْ وَ مُسْتَفْسَحِ خَنَاقِهِمْ أَرْهَقَتْهُمُ الْمَنَايَا دُونَ الْآمَالِ وَ شَذَّبَهُمْ عَنْهَا تَخَرُّمُ الْآجَالِ لَمْ يَمْهَدُوا فِي سَلَامَةِ الْأَبْدَانِ وَ لَمْ يَعْتَبِرُوا فِي أُنُفِ الْأَوَانِ فَهَلْ يَنْتَظِرُ أَهْلُ بَضَاضَةِ الشَّبَابِ إِلَّا حَوَانِيَ الْهَرَمِ وَ أَهْلُ غَضَارَةِ الصِّحَّةِ إِلَّا نَوَازِلَ السَّقَمِ وَ أَهْلُ مُدَّةِ الْبَقَاءِ إِلَّا آوِنَةَ الْفَنَاءِ مَعَ قُرْبِ الزِّيَالِ وَ أُزُوفِ الِانْتِقَالِ وَ عَلَزِ الْقَلَقِ وَ أَلَمِ الْمَضَضِ وَ غُصَصِ الْجَرَضِ وَ تَلَفُّتِ الِاسْتِغَاثَةِ بِنُصْرَةِ الْحَفَدَةِ وَ الْأَقْرِبَاءِ وَ الْأَعِزَّةِ وَ الْقُرَنَاءِ فَهَلْ دَفَعَتِ الْأَقَارِبُ أَوْ نَفَعَتِ النَّوَاحِبُ وَ قَدْ غُودِرَ فِي مَحَلَّةِ الْأَمْوَاتِ رَهِيناً وَ فِي ضِيقِ الْمَضْجَعِ وَحِيداً قَدْ هَتَکتِ الْهَوَامُّ جِلْدَتَهُ وَ أَبْلَتِ النَّوَاهِک جِدَّتَهُ وَ عَفَتِ الْعَوَاصِفُ آثَارَهُ وَ مَحَا الْحَدَثَانُ مَعَالِمَهُ وَ صَارَتِ الْأَجْسَادُ شَحِبَةً بَعْدَ بَضَّتِهَا وَ الْعِظَامُ نَخِرَةً بَعْدَ قُوَّتِهَا وَ الْأَرْوَاحُ مُرْتَهَنَةً بِثِقَلِ أَعْبَائِهَا مُوقِنَةً بِغَيْبِ أَنْبَائِهَا لَا تُسْتَزَادُ مِنْ صَالِحِ عَمَلِهَا وَ لَا تُسْتَعْتَبُ مِنْ سَيِّئِ زَلَلِهَا أَ وَ لَسْتُمْ أَبْنَاءَ الْقَوْمِ وَ الْآبَاءَ وَ إِخْوَانَهُمْ وَ الْأَقْرِبَاءَ تَحْتَذُونَ أَمْثِلَتَهُمْ وَ تَرْکبُونَ قِدَّتَهُمْ وَ تَطَئُونَ جَادَّتَهُمْ فَالْقُلُوبُ قَاسِيَةٌ عَنْ حَظِّهَا لَاهِيَةٌ عَنْ رُشْدِهَا سَالِکةٌ فِي غَيْرِ مِضْمَارِهَا کأَنَّ الْمَعْنِيَّ سِوَاهَا وَ کأَنَّ الرُّشْدَ فِي إِحْرَازِ دُنْيَاهَا.
التحذير من هول الصراط
وَ اعْلَمُوا أَنَّ مَجَازَکمْ عَلَى الصِّرَاطِ وَ مَزَالِقِ دَحْضِهِ وَ أَهَاوِيلِ زَلَلِهِ وَ تَارَاتِ أَهْوَالِهِ فَاتَّقُوا اللَّهَ عِبَادَ اللَّهِ تَقِيَّةَ ذِي لُبٍّ شَغَلَ التَّفَکرُ قَلْبَهُ وَ أَنْصَبَ الْخَوْفُ بَدَنَهُ وَ أَسْهَرَ التَّهَجُّدُ غِرَارَ نَوْمِهِ وَ أَظْمَأَ الرَّجَاءُ هَوَاجِرَ يَوْمِهِ وَ ظَلَفَ الزُّهْدُ شَهَوَاتِهِ وَ أَوْجَفَ الذِّکرُ بِلِسَانِهِ وَ قَدَّمَ الْخَوْفَ لِأَمَانِهِ وَ تَنَکبَ الْمَخَالِجَ عَنْ وَضَحِ السَّبِيلِ وَ سَلَک أَقْصَدَ الْمَسَالِک إِلَى النَّهْجِ الْمَطْلُوبِ وَ لَمْ تَفْتِلْهُ فَاتِلَاتُ الْغُرُورِ وَ لَمْ تَعْمَ عَلَيْهِ مُشْتَبِهَاتُ الْأُمُورِ ظَافِراً بِفَرْحَةِ الْبُشْرَى وَ رَاحَةِ النُّعْمَى فِي أَنْعَمِ نَوْمِهِ وَ آمَنِ يَوْمِهِ وَ قَدْ عَبَرَ مَعْبَرَ الْعَاجِلَةِ حَمِيداً وَ قَدَّمَ زَادَ الْآجِلَةِ سَعِيداً وَ بَادَرَ مِنْ وَجَلٍ وَ أَکمَشَ فِي مَهَلٍ وَ رَغِبَ فِي طَلَبٍ وَ ذَهَبَ عَنْ هَرَبٍ وَ رَاقَبَ فِي يَوْمِهِ غَدَهُ وَ نَظَرَ قُدُماً أَمَامَهُ فَکفَى بِالْجَنَّةِ ثَوَاباً وَ نَوَالًا وَ کفَى بِالنَّارِ عِقَاباً وَ وَبَالًا وَ کفَى بِاللَّهِ مُنْتَقِماً وَ نَصِيراً وَ کفَى بِالْکتَابِ حَجِيجاً وَ خَصِيماً.
الوصية بالتقوى
أُوصِيکمْ بِتَقْوَى اللَّهِ الَّذِي أَعْذَرَ بِمَا أَنْذَرَ وَ احْتَجَّ بِمَا نَهَجَ وَ حَذَّرَکمْ عَدُوّاً نَفَذَ فِي الصُّدُورِ خَفِيّاً وَ نَفَثَ فِي الْآذَانِ نَجِيّاً فَأَضَلَّ وَ أَرْدَى وَ وَعَدَ فَمَنَّى وَ زَيَّنَ سَيِّئَاتِ الْجَرَائِمِ وَ هَوَّنَ مُوبِقَاتِ الْعَظَائِمِ حَتَّى إِذَا اسْتَدْرَجَ قَرِينَتَهُ وَ اسْتَغْلَقَ رَهِينَتَهُ أَنْکرَ مَا زَيَّنَ وَ اسْتَعْظَمَ مَا هَوَّنَ وَ حَذَّرَ مَا أَمَّنَ.
و منها في صفة خلق الإنسان
أَمْ هَذَا الَّذِي أَنْشَأَهُ فِي ظُلُمَاتِ الْأَرْحَامِ وَ شُغُفِ الْأَسْتَارِ نُطْفَةً دِهَاقاً وَ عَلَقَةً مِحَاقاً وَ جَنِيناً وَ رَاضِعاً وَ وَلِيداً وَ يَافِعاً ثُمَّ مَنَحَهُ قَلْباً حَافِظاً وَ لِسَاناً لَافِظاً وَ بَصَراً لَاحِظاً لِيَفْهَمَ مُعْتَبِراً وَ يُقَصِّرَ مُزْدَجِراً حَتَّى إِذَا قَامَ اعْتِدَالُهُ وَ اسْتَوَى مِثَالُهُ نَفَرَ مُسْتَکبِراً وَ خَبَطَ سَادِراً مَاتِحاً فِي غَرْبِ هَوَاهُ کادِحاً سَعْياً لِدُنْيَاهُ فِي لَذَّاتِ طَرَبِهِ وَ بَدَوَاتِ أَرَبِهِ ثُمَّ لَا يَحْتَسِبُ رَزِيَّةً وَ لَا يَخْشَعُ تَقِيَّةً فَمَاتَ فِي فِتْنَتِهِ غَرِيراً وَ عَاشَ فِي هَفْوَتِهِ يَسِيراً لَمْ يُفِدْ عِوَضاً وَ لَمْ يَقْضِ مُفْتَرَضاً دَهِمَتْهُ فَجَعَاتُ الْمَنِيَّةِ فِي غُبَّرِ جِمَاحِهِ وَ سَنَنِ مِرَاحِهِ فَظَلَّ سَادِراً وَ بَاتَ سَاهِراً فِي غَمَرَاتِ الْآلَامِ وَ طَوَارِقِ الْأَوْجَاعِ وَ الْأَسْقَامِ بَيْنَ أَخٍ شَقِيقٍ وَ وَالِدٍ شَفِيقٍ وَ دَاعِيَةٍ بِالْوَيْلِ جَزَعاً وَ لَادِمَةٍ لِلصَّدْرِ قَلَقاً وَ الْمَرْءُ فِي سَکرَةٍ مُلْهِثَةٍ وَ غَمْرَةٍ کارِثَةٍ وَ أَنَّةٍ مُوجِعَةٍ وَ جَذْبَةٍ مُکرِبَةٍ وَ سَوْقَةٍ مُتْعِبَةٍ ثُمَّ أُدْرِجَ فِي أَکفَانِهِ مُبْلِساً وَ جُذِبَ مُنْقَاداً سَلِساً ثُمَّ أُلْقِيَ عَلَى الْأَعْوَادِ رَجِيعَ وَصَبٍ وَ نِضْوَ سَقَمٍ تَحْمِلُهُ حَفَدَةُ الْوِلْدَانِ وَ حَشَدَةُ الْإِخْوَانِ إِلَى دَارِ غُرْبَتِهِ وَ مُنْقَطَعِ زَوْرَتِهِ وَ مُفْرَدِ وَحْشَتِهِ حَتَّى إِذَا انْصَرَفَ الْمُشَيِّعُ وَ رَجَعَ الْمُتَفَجِّعُ أُقْعِدَ فِي حُفْرَتِهِ نَجِيّاً لِبَهْتَةِ السُّؤَالِ وَ عَثْرَةِ الِامْتِحَانِ وَ أَعْظَمُ مَا هُنَالِک بَلِيَّةً نُزُولُ الْحَمِيمِ وَ تَصْلِيَةُ الْجَحِيمِ وَ فَوْرَاتُ السَّعِيرِ وَ سَوْرَاتُ الزَّفِيرِ لَا فَتْرَةٌ مُرِيحَةٌ وَ لَا دَعَةٌ مُزِيحَةٌ وَ لَا قُوَّةٌ حَاجِزَةٌ وَ لَا مَوْتَةٌ نَاجِزَةٌ وَ لَا سِنَةٌ مُسَلِّيَةٌ بَيْنَ أَطْوَارِ الْمَوْتَاتِ وَ عَذَابِ السَّاعَاتِ إِنَّا بِاللَّهِ عَائِذُونَ عِبَادَ اللَّهِ أَيْنَ الَّذِينَ عُمِّرُوا فَنَعِمُوا وَ عُلِّمُوا فَفَهِمُوا وَ أُنْظِرُوا فَلَهَوْا وَ سُلِّمُوا فَنَسُوا أُمْهِلُوا طَوِيلًا وَ مُنِحُوا جَمِيلًا وَ حُذِّرُوا أَلِيماً وَ وُعِدُوا جَسِيماً احْذَرُوا الذُّنُوبَ الْمُوَرِّطَةَ وَ الْعُيُوبَ الْمُسْخِطَةَ أُولِي الْأَبْصَارِ وَ الْأَسْمَاعِ وَ الْعَافِيَةِ وَ الْمَتَاعِ هَلْ مِنْ مَنَاصٍ أَوْ خَلَاصٍ أَوْ مَعَاذٍ أَوْ مَلَاذٍ أَوْ فِرَارٍ أَوْ مَحَارٍ أَمْ لَا فَأَنَّى تُؤْفَکونَ أَمْ أَيْنَ تُصْرَفُونَ أَمْ بِمَا ذَا تَغْتَرُّونَ وَ إِنَّمَا حَظُّ أَحَدِکمْ مِنَ الْأَرْضِ ذَاتِ الطُّوْلِ وَ الْعَرْضِ قِيدُ قَدِّهِ مُتَعَفِّراً عَلَى خَدِّهِ الْآنَ عِبَادَ اللَّهِ وَ الْخِنَاقُ مُهْمَلٌ وَ الرُّوحُ مُرْسَلٌ فِي فَيْنَةِ الْإِرْشَادِ وَ رَاحَةِ الْأَجْسَادِ وَ بَاحَةِ الِاحْتِشَادِ وَ مَهَلِ الْبَقِيَّةِ وَ أُنُفِ الْمَشِيَّةِ وَ إِنْظَارِ التَّوْبَةِ وَ انْفِسَاحِ الْحَوْبَةِ قَبْلَ الضَّنْک وَ الْمَضِيقِ وَ الرَّوْعِ وَ الزُّهُوقِ وَ قَبْلَ قُدُومِ الْغَائِبِ الْمُنْتَظَرِ وَ إِخْذَةِ الْعَزِيزِ الْمُقْتَدِرِ.
قال الشريف: و في الخبر أنه ( عليه السلام ) لما خطب بهذه الخطبة اقشعرت لها الجلود و بکت العيون و رجفت القلوب ، و من الناس من يسمي هذه الخطبة الغراء.
ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
ارسال پاسخ  به روز آوری


[-]
کاربرانی که این موضوع را مشاهده می کنند:
1 میهمان

پرش در بین بخشها:


بالا