غیرت دینی فراموش نشود

[peimane]

خشم و غضبی که در راه رضای الهی و برای زدودن انحراف عقیدتی باشد، مذموم نیست، بلکه از لوازم تربیت است. اگر در میان جامعه‌ی مسلمین انحرافی پدید آید که منجر به ضربه‌ی جدی به دین و سست شدن اعتقادات دینی می‌گردد، باید به شدت با آن برخورد کرد.

در آیه‌ی 140 سوره‌ی نساء می‌خوانیم: "إِذا سَمِعْتُمْ آیاتِ اللَّهِ یُکْفَرُ بِها وَ یُسْتَهْزَأُ بِها فَلا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتَّی یَخُوضُوا فِی حَدِیثٍ غَیْرِهِ إِنَّکُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ إِنَّ اللَّهَ جامِعُ الْمُنافِقِینَ وَ الْکافِرِینَ فِی جَهَنَّمَ جَمِیعاً" هر گاه شنیدید آیات خدا مورد کفر یا تمسخر قرار می‌گیرد با آنان، هم‌نشینی نکنید تا به سخن دیگری مشغول شوند، و گر نه شما هم مانند آنان خواهید بود. همانا خداوند همه‌ی منافقان و کافران را در دوزخ جمع می‌کند.

آنان که در جلسات خود به مسخره کردن و استهزاء مسائل دینی می‌پردازند، هدفی جز ضربه زدن به دین و بی‌کفایت نشان دادن آن ندارند. آیه‌ی فوق به ما می‌آموزد که در برابر تمسخر دین و گفته‌های ناحق نباید بی‌تفاوت بوده و سکوت کرد. بلکه باید غیرت و تعصب دینی خود نسبت به مقدسات را به دشمنان نشان داده و اگر نمی‌توانیم آنان را از کارشان بازداشته و منصرف نماییم، از آنان جداشده و همراهیشان نکنیم. چرا که این سکوت ممکن است از طرفی نشانه‌ی تأیید عمل آنان از سوی ما باشد و از سوی دیگر نشانه‌ی روحیه‌ی نفاق در وجود ما خواهد بود. زیرا یک مسلمان واقعی هرگز نمی‌تواند در مجلسی شرکت کند که در آن نسبت به آیات و احکام الهی توهین می‌شود و اعتراض ننماید، یا لااقل عدم رضایت خود را با ترک آن مجلس آشکار نسازد. علاوه بر این که اعراض از بدی‌ها و مبارزه‌ی منفی با زشت‌کاران و ترک مجلس آنان، یکی از شیوه‌های نهی از منکر است.

رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرموده‌اند: کسی که ایمان به خدا و روز قیامت دارد، در مجلسی که در آن امامی سب (دشنام) می‌شود، و یا از مسلمانی عیب‌جویی می‌گردد، نمی‌نشیند.

بنابراین نباید به بهانه‌ی آزادی بیان، تسامح، خوش‌اخلاقی، مدارا، حیا، مردم‌داری و ........ در مقابل تمسخر و ضربه زدن به دین سکوت کرد.