بی مرگی....

[Farzaneh]

بسم الله...

مقالاتی که با عنوان «بی مرگی» تقدیم می شود، سلسله مقالات کوتاهی است درباره ی وظایف منتظران در دوران غیبت. علت نامگذاری این مقالات به «بی مرگی» این بوده است که از منظر احادیث و روایات هرکسی در هر دوران باید امام خود را بشناسد والّا مانند مردم زمان جاهلیت می میرد. هدف از این مقالات این است که برنامه ای پیش روی زندگیمان بگذاریم که جاهل و غافل نمیریم! امید است با رعایت این تکالیف، حقی را كه از امام بر گردن داریم بهتر ببینیم. ان شاء الله [/i]

[b]

[b]نخستین وظیفه و تکلیفی که در عصر غیبت بر دوش منتظران گذاشته شده است، شناخت امام زمان (علیه السلام) است. مهمترین و معروفترین حدیث در اینباره حدیثی است از پیامبر اکرم (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) که می فرمایند:

[/b]

"من مات و لم یعرف امام زمانه مات میتةً جاهلیةً" (1)

(هرکس بمیرد و امام زمان خویش را نشناسد به مرگ زمان جاهلیت مرده است)

این در حالی است که امام باقر (علیه السلام) می فرمایند:

"هر كس بمیرد و امام خود را بشناسد مانند كسى است كه با مهدى منتظر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در خیمه‎اش بوده است" (2)

اهمیت شناخت از این حدیث به خوبی معلوم می شود. اما باید بدانیم ضرورت شناخت امام چیست؟ یعنی اگر امام زمان را نشناسیم چه می شود؟

1.تحقق آموزه های دین:

امام رضا (علیه السلام) در حدیثی طولانی می فرمایند:

" ... تمامیت نماز و روزه و حج و جهاد و گردآوری مالیات و صدقات و اجرای حدود الهی و حراست از احکام دین و مرزهای اسلامی، همه به دست امام است. امام حلال خدا را حلال و حرام خدا را حرام می کند و حدود خدا را به پا می دارد و از دین خدا دفاع می کند. او با حکمت و اندرز و حجت آشکار مردم را به راه پروردگارش فرا می خواند." (3)

این حدیث نشان می دهد، هر حکمی که در اسلام آمده و هر دستوری که از طرف خداوند متعال صادر شده، محقق نمی شود مگر به دست امام. چرا که امام است که از حدود الهی به طور کامل باخبر است و اوست که با استقرار عدالت شرایطی را فراهم می کند که احکام الهی به صورت عملی و عینی تمام و کمال اجرا شوند. حدود الهی را امام می شناسد چرا که هیچ انسانی عدل را به طور کامل در اختیار ندارد مگر امام. هیچ کس مانند امام معصوم از آموزه های دین باخبر نیست، پس تحقق عینی و عملی آموزه های دین فقط به دست امام است.

با شناخت امام، دقت در سخنان و اعمال اوست که حدود الهی شناخته می شوند.

2.اطاعت از خدا در گرو شناخت امام:

امام باقر (علیه السلام) می فرمایند:

"همانا اگر مردی شبها به عبادت به پا خیزد و روزها روزه دارد و تمام اموالش را صدقه دهد و در تمام دوران عمرش به حج رود و امر ولایت ولی خدا را نشناسد تا از او پیروی کند و تمام اعمالش با راهنمایی او باشد، برای او از ثواب خدای جل و عزّ حقی نیست و او از اهل ایمان نمی باشد." (4)

این حدیث بسیار روشن است. شناخت ولایت امام و قبول ولایت او، شرط پذیرفته شدن طاعت الهی است، چرا که فردی که در مسیر الهی بدون راهنما قدم برمی دارد مانند کسی است که در تاریکی به دنبال مقصد می گردد و امکان انحراف او زیاد است. به قول حافظ :

طی این مرحله بی همرهی خضر مکن
ظلمات است بترس از خطر گمراهی

توجه: مقاله ی بعدی در ادامه ی بحث «شناخت» است. در مقاله ی بعدی به سطوح شناخت خواهیم پرداخت.

پی نوشت:[/b]

1.بحارالانوار، ج 8، ص 368، ج 32؛ به نقل از معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، ابراهیم شفیعی سروستانی، ج1، ص 146
2.تفسیر اطیب البیان، ج 1، ص 150.
3.الکافی، ج 1، ص 200، ح 1؛ به نقل از معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، ابراهیم شفیعی سروستانی، ج1، صص 146 - 149
4.الکافی، ج 2، ص 19، ح 5؛ به نقل از معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، ابراهیم شفیعی سروستانی، ج1، ص 149

[b]

ان شاء الله ادامه دارد...

اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله....



بی مرگی: تزکیه



یکی از شعرهای زیبا و مشهور خانم طاهره صفارزاده، در بیان مفهوم انتظار است که می گوید:
"به انتظار ننشینیم، به انتظار بایستیم."



منظور از بیان این شعر مناسبتی است که با موضوع ما دارد. حتماً می دانید انتظار در خواندن دعای فرج و شناختی سطحی محدود نمی شود. منتظر بودن به این معنی است که فرد برنامه ی زندگی و حال و آینده اش را با امید به فرج و ایمان به امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) هماهنگ کند و یک لحظه غافل از امام خود و وظایف خود نسبت به امام نباشد.


[b]یکی دیگراز وظیفه های یک منتظر آراستن خود به نیکی ها و پیراستن خود از بدی هاست.




امام صادق (علیه السلام) می فرمایند:

"هر کس دوست دارد از یاران قائم (عجل الله تعالی فرجه الشریف) باشد باید که منتظر باشد و در این حال به پرهیزکاری و اخلاق نیکو رفتار نماید، در حالی که منتظر اوست." (1)
علت این تزکیه، آمادگی برای ظهور و ایجاد شرایطی برای آن است.




دو راه برای آمادگی در ظهور وجود دارد:

الف) پر شدن جهان از ظلم
ب) آمادگی مردم به لحاظ روحی و فکری برای پذیرش ولایت امام زمان(علیه السلام)




مسیر اول مسیری است که به هیچ وجه در اسلام توصیه نمی شود. بلکه همواره توصیه می شود که مردم مانعی بر سر راه ظلم و مقابله کننده با آن باشند.

راه دوم راه مطلوب است. این آمادگی تنها از طریق عمل به واجبات و دوری از محرمات به دست می آید. چرا که کسی که براستی در برابر اسلام تسلیم شود، ظرفیت ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را نیز دارد.





شاهد این مثال دعایی است که از امام عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نقل شده است و در مفاتیح الجنان موجود است (2):

" اللهم الرزقنا توفيق الطاعة و بعد المعصية و صدق النية و عرفان الحرمة ، و أکرمنا بالهدي و الاستقامة ."

(بارالها ! توفيق بندگي و دوري از گناه و نيت پاک . شناخت حرام را به ما عطا فرما ، و با هدايت و استقامت در راهت گراميمان بدار.)

خود حضرت صاحب الامر(علیه السلام) نیز در توقیعی که به شیخ مفید نوشته است، اشاره کرده است که از شیعیان انتظار گناه و رفتار ناخوشایند نمی رود.(3)
پس از مهمترین وظایف شیعیان است: پیراستگی از بدی ها و آراستگی به خوبی ها.




پی نوشت:

1.نعمانی، محمد بن ابراهیم، الغیبه، ص 200، ح 16؛ به نقل از: شفیعی سروستانی، ابراهیم، معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، ص 133

2.شفیعی سروستانی، ابراهیم، معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، ص 136
3.شفیعی سروستانی، ابراهیم، معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، ص 134. برای خواندن توقیع ر.ک . به: مجلسی، محمد باقر، بحارالانوار، ج 53، ص 177




ان شاء الله ادامه دارد....


[/b]

اللهم عجل لولیک الفرج
التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله....




بی مرگی: دادخواهی



از آنجایی که از ویژگیهای حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) آن است که فریادرس خلق است و از آنجایی که هیچ کس به اندازه ی خدا و ولی او نمی داند حاجت انسان و خیر و صلاح او در چیست از ویژگی های منتظران واقعی است که حاجات خود را تنها از خدا و اولیای او بخواهند.
از این رو صاحب مکیال المکارم «عرضه کردن حاجات و خواسته ها به آن حضرت» را در زمره ی وظایف منتظران آورده است.



دادرس یعنی کسی که از او دادخواهی کنند و در زیارت حضرت صاحب الامر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) آمده است که او فریاد رس خلق است.



سید بن طاووس از علمای بزرگ شیعه درباره ی حضرت حجت می فرماید:

«[او] حصار محکم است و فریاد رس هر بیچاره ی درمانده و پناه گریختگان و نجات دهنده ی بیمناکان و نگهبان عصمت جویان است.»(1)




فردی در نامه ای به امام هادی (علیه السلام) چنین نوشت:

«شخصی مایل است حاجات خصوصی خود و اسراری را با امام خویش در میان گذارد همانگونه که دوست دارد با پروردگارش بازگوید [باید چکار کند؟]»




امام در پاسخ به او نوشتند:

«اگر حاجتی داشتی پس لبهایت را به شکل گفتن آن حرکت بده که همانا پاسخ به تو خواهد رسید.»




نکته ی آخر آنکه، دردو دل کردن با امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) مقدمه و موخره ای نمی خواهد؛ آنچه لازم است، تنها دل دردمند است و نیت پاک و توجه کامل. (2)







پی نوشت:

1. اقبال سید بن طاووس، ص 687
2.از مکیال المکارم اثر ارزشمند سید محمد تقی اصفهانی




ان شاء الله ادامه دارد.....



اللهم عجل لولیک الفرج
التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله....


بی مرگی: شوق دیدار

[b]امیرالمؤمنین (علیه السلام) زمانی که از حضرت مهدی (ارواحنا له الفداء) سخن می گفتند، چنان شوقی برای دیدار آن حضرت داشتند که به سینه ی خود اشاره کردند و گفتند: آه!‍

هر چه مفسر بود تعبیرش آن بود که این آتش شوق، سینه ی امیر را می سوزاند!







اکنون! ما به عنوان شیعیان امیرالمؤمنین (علیه السلام) چگونه می شود در شور دیدار نباشیم؟

این آرزو تا جایی پیش رفته است که «آرزوی دیدار» از وظایف یک منتظر واقعی به شمار رفته است. البته به نظر می رسد لازم به ذکر نبود! چرا که کدام منتظری است که از دیدار محبوبش بگریزد؟ چیزی که در این بیان قابل ذکر است آن است که هر چند آرزوی دیدار در همه ی منتظران واقعی وجود دارد، اما اصرار بر دیدار آن حضرت و محور قرار دادن این آرزو، در نزد ائمه ی معصومین (علیه السلام) پذیرفته نیست.






[b]برای اثبات این نظر در مکیال المکارم احادیثی نقل شده است:

احمد بن ابراهیم از شیعیان امام حسن عسکری (علیه السلام) نقل می کند که: به محمد بن عثمان (نایب دوم) از اشتیاقم به حضرت صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) گفتم. فرمود:
آیا دوست داری او راببینی؟
گفتم: آری.
فرمود:

خداوند پاداش شوق تو را عنایت می کند و دیدن رویش را به آسانی و عافیت به تو روزی خواهد کرد. ای احمد! التماس نکن که او را ببینی، زیرا که او در ایام غیبت است. درخواست نکن که با او همنشین شوی که این از تصمیمات خداوند است و باید در برابر آن تسلیم باشی. ولی با زیارت به سوی او توجه کن.» (1)


[b]از آنجایی که در این حدیث آمده است: «خداوند پاداش شوق تو را عنایت خواهد کرد...» معلوم می شود که شوق برای دیدار آن حضرت اجر دارد.
منظور از آنکه دیدار او ممکن نیست آن است که مانند امامان دیگر، ارتباط با او میسر نمی شود.






حال! سوال اینجاست که اگر نتوانستیم با شوقی که در دل داریم امام را ببینیم چه می شود؟






در این رابطه روایت جالبی را برای شما نقل می کنیم.





فردی برای کاری به سفر رفت. در میانه ی راه بیمار شد و این خبر به گوش امام باقر (علیه السلام) رسید. امام باقر (علیه السلام) نوشابه ای برای او فرستاد و او شفا یافت. وقتی مرد بهبود یافت عزم دیدار امام را کرد. به سوی او رفت و وقتی او را دید به شدت گریست و ناله کرد که راهش بسیار دور است و در این شهر غریب، اما چه کند که دلش طاقت دوری ندارد و شوق دیدار او را خواهد کشت.
امام باقر (علیه السلام) در پاسخ او جملاتی دل نشین فرمودند و غربت او را مانند غربت جدش حسین (علیه السلام) دانستند. در ادامه، قسمتی از سخنان امام باقر (علیه السلام) را می آوریم و تاویل را به شما وامی گذاریم:
«... و اما دوری راه که یاد کردی البته مؤمن در این دنیا غریب و در میان این مردم نگونسار است تا از این خانه ی دنیا به زحمت بیرون برود. و اما آنچه متذکر شدی از علاقه مندی به نزدیک بودن به ما و ملاقات ما و اینکه نمی توانی این کا را انجام دهی؛ پس خداوند می داند در دلت چیست و پاداش تو بر عهده ی اوست.» (2)
(3)





پی نوشت:
1.بحارالانوار، ج 102، ص 97
2.بحارالانوار، ج 101، ص 120
3.مکیال المکارم، صص 230- 232




ان شاء الله ادامه دارد....




اللهم عجل لولیک الفرج
التماس دعا[/b]

[Farzaneh]

بسم الله....



بی مرگی: دعا

یکی از وظایف مهم، که به اشتباه برخی تنها وظیفه ی منتظران می دانند، دعا برای تعجیل در فرج است. (1)
امام عصر (ارواحنا له الفداء) در توقیعی خطاب به «اسحاق بن یعقوب» می فرمایند:
" برای تعجیل فرج بسیار دعا کنید که فرج شما همان است" (2)

نکته ی مهم درباره دعا خواندن، این است که اگر تنها در حد ذکر بماند و عمل نشود کارگر نمی افتد. درست است خواندن دعا و یاد حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه) بر عملکرد هر فرد تاثیر می گذارد و به طور طبیعی اگر هر انسان از یاد صاحب زمانش غافل نباشد، دست به هر کار نادرستی نخواهد زد. با این حال یاد و ذکر، سلاح لازمی است، اما کافی نیست.

از اهمیت دعا برای فرج همین بس که امام حسن عسکری (علیه السلام) فرموده اند:

"به خدا سوگند [او] غیبتی خواهد داشت که در آن تنها کسانی از هلاکت نجات می یابند که خداوند آنها را بر قول به امامتش ثابت قدم داشته و در دعا برای تعجیل فرجش موفق کرده است." (3)

اما نکته ای نیز در این بین قابل ذکر است و آن اینکه چرا دعا برای فرج، فرج خود مومنین را در پی دارد؟

چند دلیل را می توان برای این مطلب ذکر کرد:

اولاً: در نگاه اول می توان فهمید کسی که دائماً به یاد خدا و ولی اوست، بیشتر در اعمال و افکار خود دقت می کند. چرا که عامل گناه غفلت است؛ وقتی غفلت از بین رفت، گناه نیز کم کم محو می شود. بنابراین خواندن دعای فرج، صلوات امام زمان (علیه السلام)، دعای ندبه و دیگر ادعیه قلب انسان را به امام زمان خود نزدیک می کند و اعمالش روز به روز بیشتر رنگ مهدوی می گیرد.

ثانیاً: بسیاری مشکلات که امروزه گریبانگیر مردم است، به علت شرایط نابه سامان جهان آخر الزمان و موقعیتی است که انسانها با گسترش فساد ایجاد کرده اند. همانطور که در احادیث آمده است، گناهان جدید، بیماری های جدید می آفریند.

بسیاری از مشکلات با ظهور حضرت حجت و از بین رفتن باطل، از بین می رود. مشکلاتی چون بیماری، گرفتاری های مالی، مشکلات اخلاقی و از این قبیل چیزی نیست که با یک نگاه حضرت صاحب الامر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) محو نشود.

بنابراین در احادیث بسیاری سفارش شده است که اولین دعا را، دعا برای فرج قرار دهید. چرا که فرج مومنین در ظهور، و ظهور فرج است.

سعدی این مفهوم را چه خوب گفته است:

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی



پی نوشت:
1.شفیعی سروستانی، ابراهیم، معرفت امام زمان و تکلیف منتظران، ص 148
2.طوسی، محمد بن حسن، الغیبة، ص 176
3.همان، ص 384




ان شاء الله ادامه دارد....

[b]
اللهم عجل لولیک الفرج
التماس دعا

[Farzaneh]

بسم الله..

بی مرگی : سیه پوشی

امام صادق (علیه السلام) می فرمایند:
«هیچ دیده و هیچ اشکی نزد خداوند محبوب تر از چشمی نیست که بر او [امام حسین (علیه السلام)] بگرید و اشک بریزد و هیچ گریه کننده ای بر او نگرید مگر اینکه به فاطمه (سلام الله علیها) هدیه داده و حق ما را ادا نموده است. هر بنده ای روز قیامت با دیدگان گریان محشور خواهد شد مگر گریه کنندگان بر جدم حسین.»

با کمی دقت در حدیث مذکور، یکی از مهمترین وظایف منتظران آشکار می شود. امام صادق فرموده اند هر کس عزادار مصیبت امام حسین (علیه السلام) باشد، حق امامت و ولایت را ادا نموده است. پس یکی از وظایف منتظران در دوران غیبت، «گریستن بر مصایب امام حسین (علیه السلام)» است.

علاوه بر آن در کتب اسلامی ذکر شده است که مومنان در برابر همدیگر حقوق و تکالیفی دارند. یکی از حقوق مومنان آن است که وقتی، کسی از آنها از دنیا رفت، برای تسلیت گفتن به بازماندگانش اقدام کنند. این تسلا می تواند به صورتهای مختلف انجام شود. مثلاً با بزرگداشت و گرامیداشت فرد مرحوم و یا شرکت کردن در مراسم ترحیم، مومنان می توانند بازماندگان آن مرحوم را تسلا دهند.

در ضمن وقتی مومنی از دنیا می رود، آدابی را دیگر مومنان برای ادا شدن حق میت باید رعایت کنند:

1.تشییع پیکر او
2.کنار قبر او برود و از خداوند برای او طلب مغفرت کند.
3.در صورتی که دو مورد بالا امکان پذیر نبود، این حق را باید درباره ی وراث و بازماندگان او رعایت کنند.

به این وسیله که در حزن و اندوه بازماندگان شرکت جویند و برای آنها صله و غذا ببرند.

حال! در زمان غیبت هستیم و تنها بازمانده ی امام حسین (علیه السلام)، امام زمان و صاحب الامر (ارواحنا له الفداء) ماست. بنا بر موراد گفته شده، برای تسلای دل امامی که در مصیبت جدش صبح و شب خون گریه می کند (1) باید در مراسم سوگواری اباعبدالله الحسین اشک بریزیم و همدردی کنیم.

این یک لطف نیست! وظیفه ای است بر دوش هر مومن. (2)

پی نوشت:

1.بخشی از زیارت ناحیه مقدسه
2.تکالیف بندگان به امام زمان، به نقل از مکیال المکارم، صص 553- 555 (با تصرف و تلخیص)

[b]ان شاء الله ادامه دارد...

اللهم عجل لولیک الفرج

التماس دعا[/b]