چرا دفاع مقدس از 2 سال به 8 سال افزایش یافت؟

[بیداری اندیشه]

همونطور که می دونین دشمن همیشه خواسته ارزشها و مقدسات مسلمانان و شیعیان رو زیر سوال ببره تا از راه تخریب مقدسات بتونه مقاومت رو از درون از بین ببره. در همین راستا اونها به 8 سال دفاع مقدس هم رحم نکردن و سعی کردن با طرح شبهاتی از ارزش و قداست عملیات رزمندگان کم کنن و نیات پاک اونها رو وارونه جلوه بدن.

یکی از مسائلی که عنوان می کنن اینه که جنگ ایران و عراق فقط دو سالش دفاع مقدس بوده و 6 سال بعد به اصرار امام خمینی رحمه الله علیه برای تجاوز و کشورگشایی بیشتر ادامه پیدا کرده. اونها میگن اگر ما فقط دفاع می کنیم بعد از فتح خرمشهر که سازمان بین الملل قطعنامه صادر کرد، چرا صلح رو نپذیرفتیم و به خاک عراق حمله کردیم و منجر شد به اینکه جنگ 6 سال دیگه طول بکشه؟ آیا این جز اهداف کشورگشایی می تونه باشه؟ آیا چرا باید رهبر یه کشور مسلمان، چنین نیتی داشته باشه که باعث بشه کشور اینهمه خسارت و شهید و جانباز داشته باشه در حالیکه همون اول می تونست صلح رو بپذیره و تمام!!

قبل از اینکه مستند و مستدل به پاسخ بپردازیم از دوستان می خوام کمی روی دین خودمون مطالعه داشته باشیم. معیارهای حق بودن رو بشناسیم. تقوی الهی رو کامل مطالعه کنیم ببینیم پرهیز از موارد شبهه ناک که مراتب بالای تقوی الهی هست مصادیقش چیه. اونوقت می فهمیم امثال امام خمینی کی بودن و چطور عمل می کردن. رهبری عزیز در مورد امام خمینی فرمودن که امام نشان دادن که چطور یه انسان عادی می تونه تا مرزهای عصمت پیش بره. اینقدر حساس بودن روی امور شبهه ناک و مباح باعث میشه یه فرد اینطور خدایی بشه که علیرغم دشمنی ها و تخریب های بسیار، همچنان از محبوب ترین چهره های جهانی باشن اونهم علیه دستگاه تبلیغات که کارش بالا بردن یا تخریب چهره هاست. پس یه نکته کوچیک همینه که توجه کنیم که شهدا و امام شهدا سیره شون رو که بررسی می کنین می بینین از کوچکترین ظلم حتی نسبت به حیوانات و گیاهان پرهیز داشتن. چطور ممکنه اینها در اندیشه کشورگشایی و افزایش قلمرو و تجاوز به مردم کشور مسلمان همسایه باشن؟ چرا باید رسانه های سراسر پلیدی و نکبت دشمن بتونن به راحتی بیان هر بافته ذهنی خودشون رو به اسم حقیقت مطرح کنن و جوان مملکت ما اینقدر ساده فریب بخوره و اون رو باور کنه و بهش استناد هم بکنه؟ این به خاطر اینه که ما خودمون اهل تقوی نیستیم که بفهمیم عالی ترین مراتب تقوی رو داشتن یعنی چه. مال اینه که حق رو کامل نشناختیم... خدا کنه تقوی ما درست بشه خدا می دونه همه چیز ما درست میشه....

اما جواب پرسش بالا: لطفا کامل مطالعه بفرمایین.

محمد درودیان:پس از فتح خرمشهر براي نخستين بار در جلسة مسئولان و فرماندهان با امام، اتمام يا ادامه جنگ مورد بحث و بررسي قرار گرفت. دو ايدة متفاوت وجود داشت؛ براساس رويكرد اول چنين تصور مي‌شد كه با شكست عراق و آزادسازي مناطق اشغالي ديگر ادامة جنگ ضرورتي ندارد. در رويكرد دوم، چنين استدلال مي‌شد كه ايران بايد منطقه‌ايي مهم از خاك عراق را در اختيار بگيرد تا از موضع برتر، عراق و حاميانش را براي تأمين خواسته ايران متقاعد نمايد.

رفتار عراق و امريكا پس از پيروزي انقلاب و شروع جنگ ذهنيت و تصوراتي را در مردم و مسئولان به وجود آورده بود كه آثار زيادي در نحوة مقاومت در برابر تجاوز عراق و پس از آن آزادسازي مناطق اشغالي و سپس در تصميم‌گيري پس از فتح خرمشهر بر جاي نهاد. در حالي كه موجوديت نظام و انقلاب بر اثر جنگ تهديد شده بود. سازمان‌ملل در واكنش به تجاوز عراق از اين كشور حمايت كرد و همين امر اعتماد ايرانيان را به اين سازمان سلب كرد. پس از فتح خرمشهر اين باور و اعتماد وجود نداشت كه حقوق ايران كه شامل محكوم كردن صدام به عنوان متجاوز، پرداخت غرامت و عقب‌نشيني كامل عراق از خاک کشور بود تأمين شود. ضمن اينكه نگراني امريكا از پيروزي ايران و سقوط عراق به تهديد ايران منجر شد و متقابلاً حمايت و كمك‌هاي اطلاعاتي به عراق آغاز شد و اين تحول بيان‌كنندة اين معنا بود كه امريكا و ساير قدرت‌ها به پذيرش موقعيت برتر ايران و شكست عراق مايل نخواهند بود و در نتيجه، تمهيداتي را عليه ايران به كار خواهند گرفت. امام خميني براي نخستين بار پس از عمليات فتح‌المبين نگراني خود را بيان كرد: «چيزي كه امروز به آن مبتلا هستيم و ممكن است براي ما پيش آيد قضايايي‌ است كه بعد از پيروزي جنگ براي ما ممكن است پيش بيايد. امريكا معلوم نيست به اين زودي طمعش را از اين كشور قطع كند … از اين جهت‌ ما بايد خودمان را براي مقاومت مهيا كنيم.»

فضاي ذهني تصميم‌گيرندگان متأثر از دو مسئله بود: نخست، پيروزي‌هاي ايران بر عراق پيامدهاي احتمالي داشت كه از جمله سقوط صدام بود و ديگري اهداف و ماهيّت سياست امريكا و مجامع بين‌المللي در برابر پيروزي ايران بود؛ در نتيجه، هنگام تصميم‌گيري اين نگراني وجود داشت كه خواسته‌هاي ايران ناديده گرفته شود. با اين برداشت اين نظريه شكل گرفت كه با توجه به برتري ايران بر عراق، يك منطقة مهم از خاك عراق تصرف شود تا با اتكاي بر آن، خواسته‌هاي ايران از موضع برتر تأمين شود. امام خميني پرسش‌هايي را طرح كردند كه سرانجام با ارائه دلايل نظامي و سياسي توافق و اجماع لازم براي تصرف منطقه شرق بصره حاصل شد.

فارغ از اين ملاحظات و پس از گذشت هجده سال از زمان تصميم‌گيري پس از فتح خرمشهر اين پرسش را مي‌توان طرح كرد كه ايران اساساً چه گزينه‌هايي در برابر خود داشت؟ آنچه انجام شد آيا بهترين گزينه بود؟ براي پاسخ به اين پرسش بايد علاوه بر نگراني‌ها و تصورات و ذهنياتي كه وجود داشت به خواسته‌هاي ايران و موانع موجود براي تأمين آنها توجه كرد.

جمهوري اسلامي ايران بلافاصله پس از تجاوز عراق به ايران و تردد هيئت‌هاي صلح، خواسته‌هاي خود را كه شامل عقب‌نشيني عراق از مناطق اشغالي، اعلام متجاوز بودن عراق و پرداخت غرامت بود به عنوان پيش شرط‌هاي خاتمة جنگ مطرح كرد. مجامع بين‌المللي و هيئت‌هاي صلح به نحو تعجب‌آميزي به جاي توجه كردن به عامل تجاوز و ضرورت عقب‌نشيني، بر اجراي آتش‌بس تأكيد مي‌كردند! تجربة جنگ اعراب با اسرائيل و تبعات مخاطره‌آميز پذيرش آتش‌بس، جمهوري اسلامي را وادار كرد كه همچنان بر خواسته و شرايط خود تأكيد كند.
تدريجاً برتري توان نظامي ايران و در هم شكستن ماشين نظامي ارتش اشغالگر و آزادسازي مناطق اشغالي، مسئلة آتش‌بس و عقب‌نشيني را كم رنگ كرد؛ زيرا در مرحلة آزادسازي مناطق اشغالي، ده هزار كيلومتر مربع از پانزده هزار كيلومتر مربعي را كه عراق به اشغال خود درآورده بود آزاد شد، و عراق 5000 كيلومتر مربع از خاك ايران را در اشغال داشت كه پس از اعلام عقب‌نشيني از خاك ايران، 2500 كيلومتر مربع از خاك ايران شامل ارتفاعات و مناطق حساس، دراشغال نيروهاي عراقي باقي ماند. در مرحلة جديد، محكوم كردن عراق كه متجاوز بود و پرداخت غرامت اهميت بيشتري داشت. با اين توضيحات در واقع با فتح خرمشهر هنوز اوضاع به وضع قبل از تجاوز بازنگشته بود؛ زيرا عراق 5000 كيلومتر مربع از خاك ايران را در اشغال داشت. عراق همچنان تهديدي براي ايران بود و ايران ميلياردها دلار خسارت ديده بود. ايران در چنين وضعيتي براي حل مسائل چگونه بايد تصميم‌ مي‌گرفت؟

نگراني از تبعات شكست عراق و پي‌گيري احتمالي جنگ از سوي ايران در اين مرحله دو نوع بازتاب داشت؛ نخست، تأكيد بر برقراري آتش‌بس در اولويت اول و سپس ارائة برخي از پيشنهادها براي پرداخت غرامت كه به صورت غيررسمي و كلي بود. آقاي رجايي خراساني، نمايندة وقت ايران در سازما‌ن‌ملل، دربارة موضوع آتش‌بس مي‌گويد: «در مذاكراتي كه داشتيم به ما مي‌گفتند در قدم اول و قبل از هر گونه بحث و مذاكره‌اي بايد آتش‌بس برقرار شود». اين تأكيد در وضعيتي بود كه هيچ گونه تضميني براي تأمين خواسته‌هاي ايران وجود نداشت و پس از آتش‌بس مشخص نبود مذاكراتي كه آغاز مي‌شود چه نتيجه‌اي خواهد داشت؟

علاوه بر اين، دربارة غرامت، نقل و قول‌هاي مختلفي وجود دارد و آمار و ارقام ذكر شده از 25 ميليارد تا 150 ميليارد دلار متغير است، ولي تاكنون هيچ گونه سند معتبر و مشخصي مشاهده نشده است. آقاي هاشمي در كتاب حقيقت‌ها و مصلحت‌ها اين موضوع را شايعات مي‌داند و مي‌گويد: «وقتي خرمشهر فتح شد، شايعاتي در مورد پيغام صلح يا دادن پول در كشور مطرح بود، ولي ما كه مسئول بوديم، مي‌دانستيم اين شايعات دروغ است.»

همچنين فرماندة وقت سپاه در سخناني مي‌گويد:

«اينكه گفته مي‌شود بعد از آزادي خرمشهر چرا صلح نكرديد، بايد بگويم كه هيچ پيشنهاد صلحي تا چهار سال بعد از آزادي خرمشهر به ايران نشد و فقط چند طرح آتش‌بس ارائه شد كه اگر قبول مي‌كرديم جنگ پنجاه سال به درازا مي‌كشيد.»

وزير خارجة وقت نيز در اين باره مي‌گويد:

«نفر اول آقاي حبيب شطي، دبيركل كنفرانس اسلامي بود كه براي مذاكره آمد، يك رقمي را ايشان گفت و ما هم يك رقمي مطرح كرديم قرار شد ايشان جواب بياورند ولي ديگر خبري نشد. نفردوم، معاون وزير خارجة هند بود كه تلاش زيادي كرد و با ايشان هم روي رقم بحث كرديم ولي رفت و خبري نشد.»

بنابراين، مسئلة مهم براي ايران در زمان تصميم‌گيري، دفع تهديدات احتمالي عراق و پرداخت غرامت بود و اين مهم با عقب‌نشيني كامل عراق از خاك ايران و اعلام متجاوز بودن عراق و پرداخت غرامت به ايران تأمين مي‌شد. حاميان منطقه‌اي و بين‌المللي عراق كه نگران از سقوط صدام در صورت ادامة جنگ بودند در قدم اول بر آتش‌بس تأكيد داشتند تا درباره توقف جنگ و مهار رو به گسترش پيروزي‌هاي ايران اطمينان حاصل كنند. ضمن اينكه در تعيين متجاوز حساسيت داشتند؛ زيرا انجام اين مهم به معناي اعلام پيروزي سياسي ايران بر عراق بود و تزلزل در عراق و احتمالاً فروپاشي رژيم بعثي را موجب مي‌شد. علاوه بر اين، قدرت‌هاي بزرگ در تجاوز عراق سهيم بودند و اعلام متجاوز بودن عراق به منزلة پذيرش سياست تجاوزآميز اين كشورها عليه جمهوري اسلامي ايران بود، لذا از پذيرش آن اجتناب مي‌كردند.

براي پرداخت غرامت مايل بودند اولاً مبلغ پرداختي به ميزاني نباشد كه ايران در مرحلة بازسازي به موقعيتي جديد دست يابد؛ بنابراين تلاش مي‌كردند ايران همچنان در برابر هزينه‌هاي بازسازي خسارات جنگ درگير و ضعيف باقي بماند. ثانياً، به بازسازي عراق كه قدرت متعادل كنندة ايران بود توجه كردند. به همين دليل كشورهاي شوراي همكاري تأكيد داشتند كه يك صندوق مشترك تشكيل شود كه پول آن را كشورهاي مختلف تأمين مي‌كردند و به تناسب ميان ايران و عراق تقسيم مي‌شد.
حال پرسشي كه مطرح مي‌شود اين است كه اگر جمهوري اسلامي ايران، بنابر نظر منتقدان، جنگ را پس از فتح خرمشهر تمام مي‌كرد آيا امروز به جاي پرسش از علت ادامة جنگ پس از فتح خرمشهر اين پرسش مطرح نمي‌شد كه چرا جمهوري اسلامي در وضعيتي كه در موضع برتر بود و احتمال شكست عراق و سقوط صدام وجود داشت و عراق همچنان بخشي از خاك ايران را در اشغال خود داشت جنگ را اين گونه به پايان رساند؟

بايد به اين نكته توجه كرد كه پرداخت غرامت براي بازسازي ايران و عراق به لحاظ حقوقي بر اين فرض مبتني بود كه ايران و عراق هر دو در شروع جنگ مقصر هستند، حال آنكه عراق متجاوز بود و پس از اتمام جنگ با ايران و تجاوز عراق به كويت دبيركل سازمان‌ملل عراق را متجاوز معرفي كرد. علاوه بر اين، تشكيل صندوق مشترك و پرداخت هزينه براي بازسازي حتماً پيامدهايي داشت؛ از جمله اين كه در هر مرحله و در برابر هر پرداختي ايران بايد گزارش هزينه‌ها را ارائه مي‌كرد تا مجدداً پول دريافت كند. آيا براي طرف پيروز در جنگ پذيرش چنين تبعاتي امكان‌پذير بود؟

بي‌توجهي گروه‌هاي سياسي به ويژه نهضت آزادي به ملاحظات استراتژيك و وضعيت تصميم‌گيري براي ادامه يا توقف جنگ و قضاوت براساس نتايج، اين تصور را به وجود مي‌آورد كه اين گروه‌ها تحت هر وضعيتي و بدون توجه به پيامدهاي آن بر اتمام جنگ تأكيد داشته‌اند. اظهارات دكتر عباس شيباني از مؤسسان نهضت آزادي در نقد مواضع نهضت دربارة جنگ بيان‌كنندة همين معناست ايشان مي‌گويد:

«در جنگ كه اصلاً استدلال مهندس بازرگان بسيار استدلال غلط و ناواردي بود. آنها معتقد بودند كه جنگ با عراق را نيمه‌كاره و بدون اجراي عدالت و حتي بدون تعيين شدن طرف متجاوز و شروع كنندة جنگ و بدون احقاق حقوق ضايع شدة ملت ايران رها كنيم، حال آنكه بعد از حملة عراق به كويت معلوم شد كه امام صدام را درست شناخته بود و اگر ما هم رها مي‌كرديم او رها نمي‌كرد. امام روحية صدام را از اول مي‌دانست، ولي بازرگان در قضية جنگ، خيلي سطحي قضاوت مي‌كرد. بحث صدام نبود بحث حمايت جهاني از او براي سقوط انقلاب بود و بعد از حملة عراق به كويت هم كه همه فهميدند شناخت امام از صدام كاملاً درست است. علاوه بر اينكه آن صلح پايدار برقرار نمي‌شد و حتي متجاوز بودن عراق را هيچ جا اعلام نكرده بودند.»



با توجه به موقعيت برتر نظامي ايران و وضعيت حاكم بر منطقه و داخل گزينه‌هاي ايران چه بود؟

1- ايران بدون در نظر گرفتن خواسته‌هاي خود و تنها بر اثر فشارهاي بين‌المللي و در حالي كه نيروهاي عراقي همچنان در مناطق اشغالي حضور داشتند، با پذيرش آتش‌بس، مذاكره با عراق را آغاز مي‌كرد بدون آنكه هيچ‌گونه كنترلي بر آن داشته باشد يا از اهرم فشار براي تأمين خواسته‌هاي خود استفاده كند. اين روش براساس ضرورت خاتمة جنگ با هر وضعيتي مي‌توانست انتخاب شود، اما اينكه آيا انتخاب اين راه حل به معناي حل و فصل جنگ به سود ايران بود، با در نظر گرفتن اينكه ايران طرف پيروز جنگ بود پذيرفتني نبود.

2- ترك مخاصمه بدون اتمام جنگ راه حل ديگري بود كه فرا روي ايران قرار داشت؛ بدين معنا كه ايران راه حل اول را نمي‌پذيرفت، در عين حال از ورود به داخل خاك عراق خودداري مي‌كرد و در مرز خود مستقر مي‌شد. انتخاب اين گزينه با توجه به اينكه عراق نفت شهر را در اختيار داشت و روي ارتفاعات و مناطق سركوب مستقر شده و در عين حال به دنبال فرصت براي بازسازي و تجديد قوا بود چه معنايي داشت؟ آيا با اين روش جنگ به پايان مي‌رسيد يا اينكه عراق پس از تجديد قوا مجدداً حملات خود را از سر مي‌گرفت؟ ضمن اينكه از نظر حقوقي هيچ گونه آتش‌بسي ميان دو طرف برقرار نشده بود و بهانه‌هاي لازم براي از سرگيري مجدد تجاوزات عراق وجود داشت.

نتيجة هر دو راه‌حل اين بود كه روند برتري ايران بر عراق را متوقف و مخدوش مي‌كرد و خطر سقوط احتمالي عراق كاهش مي‌يافت و اين براي امريكا، اروپا و برخي از كشورهاي منطقه، كه به دنبال پايان دادن به جنگ با هدف جلوگيري از سقوط صدام بودند، بهترين گزينه بود.

3- تنبيه متجاوز با هدف تأمين صلح شرافتمندانه راه‌حل ديگري بود كه ايران انتخاب كرد. امام خميني بر اين نظر بودند: «امروز كه ما قدرت داريم، اگر مجرم را رها كنيم اين به معناي آتش‌بس و صلح نيست»؛ «ضمن اينكه منطق حكم مي‌كند، دشمن عقب رانده شده را بايد به نحوي مجازات كرد كه براي سال‌هاي سال‌ خيال تهاجم مجدد را از سر بيرون كند.»

آنچه امروز امريكا و انگليس و برخي از كشورها عليه صدام دنبال مي‌كنند حاوي چه سياستي ا‌ست؟ نزديك به ده سال از زمان تجاوز عراق به كويت گذشته است و عراق در جنگ با امريكا شكست خورد ولي سياست‌هاي براندازي و تحريم همراه با حملات موشكي همچنان دنبال و اجرا مي‌شود. غير از اين است كه طرف پيروز به دنبال ايجاد وضعيتي ا‌ست كه متجاوز بيشترين هزينه را پرداخت نمايد و مي‌كند ولي رفتار خود را اصلاح كند تا بدين وسيله شرايط براي صلح فراهم و تثبيت شود؟ منطق چنين حكم زماني كه جمهوري اسلامي اين سياست را پيگيري مي‌كرد امريكا و ساير قدرت‌ها آن را نمي‌پذيرفتند؛ زيرا پذيرش خواسته‌هاي ايران به منزلة برقراري وضعيت جديد در منطقه با برتري جمهوري اسلامي ايران بود.

برگرفته از کتاب پرسش‌های اساسی جنگ ایران و عراق، محمد درودیان، مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ ایران و عراق

-------------------------

امّا خارج از اين اظهارات و روند و تحليلي كه مدعيان انجام دادند چه خارجي و چه داخلي يك بحث عقلي هم داريم و آن اين كه اگر ما در دفاع از خاك خود تلاش كنيم و دشمن را به مرزها برگردانيم، ولي در مرز توقف نمائيم و هيچ تحركي نكنيم و متجاوز را تنبيه نكنيم آيا اين عقلاني است؟ در اين صورت چه تضمينی وجود دارد كه به فردا ديگران طمع حمله نكنند؟ چون ما هيچ تهديدي عليه آن حساب نمي شويم و آن ها حمله مي كنند اگر توانستيم دفاع كنيم، نهايتاً در مرز پيش مي رويم و توقف مي كنيم آن ها چيزي را از دست نخواهند داد و به صورت يك مانور نيروهاي خودشان را تقويت مي نمايند و اگر نتوانستيم يك استان يا يك منطقه را ضميمه خاك خود مي نمايند و نفع مضاعف مي برند.

شما چرا اين سوال را از رسول الله (صلي الله عليه وآله) در فتح مكه نمي نمائيد آيا پيامبر اسلام تجاوز كرده بود به خاك دشمن؟ آيا اين تجاوز نامشروع بوده است؟ پس در اين موارد بحث تجاوز به خاك دشمن نيست و امام امت چندين بار فرموده بودند كه دفاع مشروع مي كنيم و تنبيه متجاوز مي كنيم تا كسي به ايران حمله نكند و يكي از مصاديق تنبيه همين است.

اگر ما فاو را تصرف نكرده بوديم به هيچ وجه آن ها نداي صلح و پذيرش قطعنامه 598 را سر نمي دادند و اگر ما برتري نظامي نداشتيم به هيچ وجه صدام و ياران غربي و عربش و حتي فرانسه و روس به فكر ملت مظلوم ايران نبودند.

[clement]

اتفاقا تو هفته دفاع مقدس برنامه سطرهای ناخوانده ساعت 11.30 شب از شبکه 1 پخش شد و یکی دو شب دیگه هم داره که به همین سوالی که مطرح کردین و سوالات دیگه ای که هنوز جواب درستی داده نشده پاسخ میده مخصوصا برنامه ای که آقای محسن رضایی مهمان برنامه هست خیلی جالب بود.بنظرم [b]دوستانی که برنامه رو ندیدن ارزش داره دانلود کنن ببینن

[Mforootaghe]

با نام ویاد خدا

درود برمدیریت محترم سایت

اولا متشکرم از مطلب مهمی که نوشتید ثانیا در یک پست بنده شما به این لینک اشاره کردید که بنده درآنجا سکوت کردم اما در اینجا میخواهم چند نکته را بازگو کنم

1- نقد جنگ تحمیلی وادامه آن بمعنای نقد اسلام جمهوری اسلامی نظام ورهبری نیست چرا که در ادامه جنگ فرماندهان نقش دارند وتصمیم نهائی را هم رهبری میگیرند بنابراین نقد متوجه چند فرمانده است نه کلیت نظام

2- ما در ادامه جنگ بدنبال تامین خواسته هائی بودیم اما درنهایت به آنها نرسیدیم نه خسارت گرفتیم ونه صدام بدست ما اعدام شد ولذا امام هم جام زهررا نوشیدند

3-یکی از مهمترین آثار ادامه جنگ ورود آمریکا به منطقه بود که درآن زمان بذهن برخی از فرماندهان نرسید واینک آنرا شاهدیم

4- با توجه به رفتار معصومین که تلاش میکردند خونریزی نشود وجان ومال مردم درخطر قرار نگیرد بنظر بنده کاش بلند پروازی نمیکردیم و به کم میساختیم و روی عدد خسارت نمی ایستادیم .شاید با کمترین خسارات جنگ پایان مییافت. درهرحال نقد باید بشود تا برای آیندگان راه های بهتری ایجاد گردد . موفق باشید