انتظار، نام قائم و قيام

[ضحی]

يا حق...


سلام دوستان


متن جالبي بود گفتم فيض ببريد





انتظار، نام قائم و قيام



چگونه كساني به خود اجازه مي دهند، كه پاره اي از تعاليم والاي تشيع مقاوم و خونين نگاره را، نا متعهدانه تفسير كنند، و از تشعشع الاهي اين مكتب خون و قيام بكاهند. آنان كه مرد ميدان حماسه ها و مبارزات نيستند، خوب است بگويند:« ما اهل اين اقدامات نيستيم.»، نه كه بگويند:« اينها تكليف نيست.». كجا و كي تكليف مسلمانان قعود و ذلت بوده است! كجا تكليف مسلمان اين بوده است كه بنشيند تا همه چيزش بر باد رود، حتي دين و ناموسش؟ كجا تكليف مسلمان اين بوده است كه زير سلطه كافران و از خدا بيخبران در آيد، با اينكه قرآن كريم فرياد مي زند:



وَ لن يَجعَلَ الله ُ لِلكافرينَ عَلي المومنين سَبيلا

خداوند هرگز نخواسته كافران بر مسلمانان سلطه داشته باشند.

سوره نسا آيه 141



ملتي منتظر پيشوايي است كه بيايد و ستمگران را براندازد، و ازجمله القاب اين پيشوا، «قائم» است، و انسان منتظر هرگاه اين نام را مي شنود، قيام مي كند، اينگونه ملتي و امتي را چگونه برخي به قعود و ذلت پذيري سوق داده بودند؟

و اكنون نيز چگونه برخي مي خواهند - دوباره- به قعود وذلت پذيري سوق دهند، چگونه؟!...

درباره قيام، به هنگام ذكر نام «قائم» ، مطالبي ذكر كرده اند، از جمله اينكه اين احترام موجب توجه خاص آن امام به قيام كننده مي شود. ليكن حكمت اجتماعي و اقدامي آن نبايد مورد غفلت قرار گيرد. آمادگي اين افراد، درهرآن، براي «قيام» و مبارزه و جهاد، در راه تحكيم عدالت جهاني، و حفظ حقوق انسان ها واجد اهميتي بسزاست. شيعه منتظر – بلكه هر مسلمان – در عصر غيبت، بايد همواره داراي چنين هدفي باشد، و در راه تحقق آن، به وسايل گوناگون بكوشد، و تا آنجا اين آمادگي را داشته باشد و ابزار دارد، كه هر گاه نام پيشواي قيام (قائم)، ذكر مي شود به پا خيزد، و آمادگي همه جانبه خويش را نشان دهد، و اين آمادگي را، هميشه، به خود و ديگران تلقين و در خود و ديگران تحكيم كند.

در اينجا خوب است به سخنان آيت الله سيد محمود طالقاني( رحمة الله عليه) توجه كنيم:

اين دستور قيام، شايد براي احترام نباشد، والا بايد براي خدا و رسول و اولياي مكرم ديگر هم به قيام احترام كرد، بلكه دستور آمادگي و فراهم كردن مقدمات نهضت جهاني، و در صف ايستادن، براي پشتيباني اين حقيقت است.

كوچكترين اثر بدبيني، بي رغبتي به خدمات اجتماعي، و دلسردي از اقدام به كارهاي عام المنفعه و نيكوست. پس توجه دادن مردم به آينده ي درخشان، و دولت حق، و نويد دادن به اجراي كامل عدالت اجتماعي، و تاسيس حكومت اسلام، و ظهور يك شخصيت خداساخته و بارز، كه موسس و سرپرست آن حكومت و دولت است، از تعاليم موسسين اديان است، و در مكتب تشيع، كه مكتب حق اسلام و حافظ اصلي معنويات آن است، جزء عقيده قرار داده شده، و درباره خصوصيات چنين دولتي توضيحات بيشتري داده اند، و پيروان خود را به انتظار چنين روزي ترغيب نموده اند، و حتي انتظار ظهور را از عبادات دانسته اند، تا مسلمانان حق پرست در اثر ظلم و تعدي زمامداران خودپرست، و تسلط دولت هاي باطل، و تحولات اجتماعي بزرگ، و حكومت ماده پرست، اعم از شرقي و غربي، خود را نبازند، و دل قوي دارند، و جمعيت را آماده كنند.

و همين عقيده است كه هنوز مسلمانان را اميدوار و فعال نگاه داشته است. اين همه فشار و مصيبت، از آغاز حكومت دودمان دنائت و رذالت اموي، تا جنگ هاي صليبي، و حمله مغول، و اختناق و تعدي ها دولت هاي استعماري، بر سر هر ملتي وارد مي آمد خاكسترش هم به باد فنا رفته بود. ليكن ديني كه پيشوايان حق آن را دستور مي دهند كه چون اسم صريح «قائم» ، موسس دولت حقه اسلام، برده مي شود، به پا بايستيد، و آمادگي خود را براي انجام تمام دستورات اعلام كنيد، و خود را هميشه نيرومند و مقتدر نشان دهيد، هيچ وقت نخواهد مرد... .



كتاب : خورشيد مغرب

نويسنده : محمد رضا حكيمي

صفحه : 264-263



يا علي مدد