پاسخ های امیرالمومنین به تهمتهای کاربر (سنت) به اسلام ناب!!!

[علی 110]

بسم الله الرحمن الرحیم
باز هم کاربری که نام خود را سنت گذاشته و گاهی اوقات ادعای اهل سنت بودن هم میکند تهمتی ناروا به ساحت مقدس اسلام زده است:
http://forum.bidari-andishe.ir/thread-20...#pid149074

(۲۴/اردیبهشت/۹۱ ۱۵:۳۲)سنت نوشته است:  
1- طبق اسلام ناب ادمها نیستند که حرمت دارند بلکه مومنین هستند که ابرویشان حرمت دارد و حتی از کعبه هم

مقدس تر است !

2- چطور این حرفها را به شیوخ و حزب اللهی های ح ک و م ت نمی گویی که از استانداردهای دوگانه بهره می برند و

این حرفها را در مورد خودی ها صادق می دانند و آبرویشان را محترم ولیکن هرکس که کوچترین تفاوتی با آنها داشته

باشد مورد هجمه و حتی نوهین ها و تهمتهای زشت و رکیک قرار می گیرد .

پاسخ دندان شکن را از کلمات گوهر بار امیرالمومنین تقدیم میکنم
پاسخ اول که خطبه ای است که مولا علی در مسجد کوفه قرائت میکنند پس آنکه میفهمند لشکریان معاویه به حتک حرمت مرزنشینان حکومت اسلامی پرداخته اند:

نقل قول: الامام علي «علیه السلام»: ..
لقد بلغني أنّ الرجل منهم كان يدخل على المرأة المسلمة و الأخرى المعاهدة، فينتزع حجلها و قلبها و قلائدها و رعاثها، ما تمتنع منه الّا بالاسترجاع و الاسترحام، ثمّ انصرفوا وافرين، ما نال رجلا منهم كلم و لا أريق لهم دم. فلو أنّ امرءا مسلما مات من بعد هذا اسفا، ما كان به ملوما، بل كان به عندي جديرا
امام على «علیه السلام»: ..
به من خبر رسيده است كه مردى از آنان (لشكريان متجاوز معاويه، به فرماندهى سفيان بن عوف غامدى) بر زنى مسلمان يا در اهل کتاب که در ذمه اسلام است وارد مى‏شده و خلخال و دستبند و گردنبند و گوشواره او را به زور مى‏ستانده، و هيچ مانعى براى اين كار جز گريه و زارى و ترحم خواهى نمى‏ديده است. بدين گونه آن سپاه با اموال بسيار بازگشتند، در حالى كه هيچ يك از ايشان زخمى نديد و خونى از ايشان نريخت. اگر مسلمانى بعد از اين از تأسف بميرد، نبايد سرزنش شود، بلكه سزاوار مسلمان است كه از چنين غصه‏اى بميرد ...

الحياة با ترجمه احمد آرام، ج‏2، ص: 400

چشمان کورشان را باز کنند و ببینند که حرمت غیر مسلمان برای امیرمومنان عالم علی بن ابیطالب چه ارزشی دارد!!!!!!!


و اما پاسخ دوم از کلام امیرالمومنین بر میگردد به نامه ی امیرالمومنین به مالک اشتر نخعی در حکمی که بابت فرمانداری مصر به ایشان داده بودند:

نقل قول: فَإِنَّ الشُّحَّ بِالنَّفْسِ الْإِنْصَافُ مِنْهَا فِيمَا أَحَبَّتْ أَوْ كَرِهَتْ وَ أَشْعِرْ قَلْبَكَ الرَّحْمَةَ لِلرَّعِيَّةِ وَ الْمَحَبَّةَ لَهُمْ وَ اللُّطْفَ بِهِمْ وَ لَا تَكُونَنَّ عَلَيْهِمْ سَبُعاً ضَارِياً تَغْتَنِمُ أَكْلَهُمْ فَإِنَّهُمْ صِنْفَانِ إِمَّا أَخٌ لَكَ فِي الدِّينِ وَ إِمَّا نَظِيرٌ لَكَ فِي الْخَلْقِ
نهج البلاغة، ص: 428

ای مالک...
مهربانى با مردم را پوشش دل خويش قرار ده، و با همه دوست و مهربان باش. مبادا هرگز، چونان حيوان شكارى باشى كه خوردن آنان را غنيمت دانى، زيرا مردم دو دسته‏اند، دسته‏اى برادر دينى تو، و دسته ديگر در آفرینش همانند تو مى‏باشند.
نهج البلاغة-ترجمه دشتى، ص: 569