تجلى طبیعت زن با عاطفھ مادرى

[پرنیان]

تجلى طبیعت زن با عاطفھ مادرى

ھیچ تردیدى نیست كھ مبارزه با ھوا و ھوس براى پرورش یك انسان سالم ، بسیار لازم است.

ھنگامى كھ دو انسان پیوند زناشویى را امضا كردند و بھ دنبال آن ، فرزند یا فرزندانى نصیب آنھا

شد،بسیارى از آزادى ھا از آنھا سلب مى شود.

دیگر ناگزیرند بھ قیودى تن در دھند شب نشینى ھا و شبگردى ھا و شركت در بسیارى از نمایش ھا و

تماشاخانھ ھا گذشتھ از مضراتى كھ براى خودآنان داردبھ سلامت و اعتدال فرزندانشان لطمھ وارد مى

سازد.

بھ طور كلى از روزى كھ زن مادرمى شود، باید با یك حساب دقیق ، كلیھ امورى كھ بھ حیثیت مادرى

او زیان مى رساند.

بر خود حرام سازد، دیگر ھیچ مطرح نیست كھ قضیھ اى كھ با مادرى او تعارض دارد چیست.

مقام باشد، یا شھرت و نفوذ واعتبار؟ گردش و تفریح و تفنن باشد یا كسب و ھنر؟ و سرانجام باید ھمھ را

فداى مادرى كرد ومادرى را در درجھ اول اھمیت قرارداد، حتى این موضوع ھم مطرح نیست كھ

نتیجھ تقدیم وظیفھ مادرى چیست.

آیا پاداشى كھ در برابر آن نصیب زن مى شود، كدام است ؟ طبیعت زن ، با عاطفھ مادرى در عرصھ

وجود تجلى كرده است.

در تمام سلول ھاى وجودش ، جاذبھ نیرومند مادرى حكمفرماست.

بزرگترین پاداشش ھمین است كھ در شاھراه طبیعت زنانھ خود قدم گذاشتھ و بھ دعوت سلول ھاى

وجود خویش پاسخ مثبت گفتھ است.

در نھایت اگر ازاین قسمت ھم چشم پوشى كنیم ، چھ پاداشى از این بزرگ تر كھ مادرى دردوران

كھولت و پیرى ، احساس كند غنچھ ھاى استعدادفرزندانش در سایھ وظیفھ شناسى او، شكوفاشده

اند و ھركدام در مسیر صحیح ، بھ رشد و پیشرفت خود ادامھ مى دھند.

در این ھنگام چنین مادرى احساس سرفرازى مى كند، در پیشگاه وجدان خود شرمسار و سرافكنده

نیست ، در خود غرورى احساس مى كند كھ باید آن را غرورى پسندیده و صحیح لقب داد، اگرچھ

غرور، خلقى ناپسنداست ، ولى در موردى است كھ انسان خود را بیش از آنچھ ھست وارزش دارد، ببیند

و بشناسد.

در صورتى كھ اگر انسان در برابر ابراز لیاقت ، انجام وظیفھ و كار فوق العاده جالبى ،مغرورشود چھ

مانعى دارد؟.

یك نمونھ تاریخى

پیامبر اكرمر در جنگ احد، بھ منظور تھییج سربازان اسلام ، شمشیر خود را بھ دست گرفت و فرمود:

من یاخذ ھذا السیف بحقھ ؟، چھ كسى این شمشیر را مى گیرد و حقش را ادا مى كند؟.

مردانى برخاستند و داوطلب شدند كھ شمشیر را بگیرند و حقش را ادا كنند، ولى رھبر بزرگوار اسلام ،

از دادن شمشیر بھ آنھا خوددارى كرد.

سرانجام ابودجانھ كھ مردى قھرمان و دلیر و جنگجو بود، جلو آمد و عرض كرد : یا رسول للهّ ! حق این

شمشیر چیست ؟ رسول خدا فرمود : ان تضرب بھ العدو حتى ینحنى ، آنقدر بر سر دشمن بكوبى كھ خم

شود.

عرض كرد : یا رسول للهّ ، من مى گیرم و حقش را ادا مى كنم.

پیامبر خدا، شمشیر را بھ او داد.

او در موقع جنگ ، پارچھ سرخى بر پیشانى مى بست و ھمھ مى دانستند كھ عزم جنگ و جانبازى دارد.

ھمین كھ شمشیر را گرفت ، پیشانى خود را با آن پارچھ سرخ بست و در میان دو لشكر، با ناز و تبختر

بھ حركت در آمد.

ھنگامى كھ پیامبر خدا او را در چنین حالتى مشاھده كرد، فرمود : ا فى مثل ھذا الموطن ، این گونھ

راه رفتن را خداوند مبغوض مى دارد، جز در این جایگاه.

مادرى ، عالى ترین مقام و بزرگ ترین افتخار زن

مادرى ، عالى ترین وظیفھ اى است كھ دست نیرومند آفرینش بر عھده مادران قرار داده است.

اولین وظیفھ مادران ھمان است كھ شیره جان خود را از راه پستان بھ كام فرزندان خود بریزند و آنھا را

در راه رشد و تكامل ، انرژى و نیروبخشند.

بھ ھمین جھت است كھ على (علیه السلام) مى فرماید : ھیچ شیرى براى كودك ، از شیر مادر پربركت تر و

مفیدتر نیست.

طفل ، نھ تنھا از شیر مادر لذت مى برد و سلامت و اعتدال خود را حفظمى كند،بلكھ بھ طور كلى وجود

مادر با آن عواطف گرم و تحمل ھرگونھ رنج و زحمت براى رفاه و آسایش كودك ، یگانھ عامل

خوشبختى و پایھ گذارى اعتدال و سلامت اوست.

طفلى كھ گریھ مى كند، تنھا ھنگامى خاموش مى شود كھ مادر او را در بغل گیرد و سرش را بر سینھ

خود قرار دھد.

این موضوع سبب شد كھ دانشمندان در این باره بھ مطالعھ پردازند.

سرانجام بھ این نتیجھ رسیدند كھ صداى ضربان قلب مادر براى طفل بھترین و عالى ترین آھنگ

ھاى تسلى بخش است ، از این رو این صدا را برروى نوار ضبط كردند و در پرورشگاه ھا مورد استفاده

قراردادند.

وظایف مادر، تا وقتى كھ كودك بھ سرحد كمال برسد و انسانى شود كھ نیازى بھ یارى و حمایت دیگران

نداشتھ باشد،ادامھ دارد.

ازمیان ھمھ وظایف ، تنھا وظیفھ شیر دادن است كھ فقط تا ھنگامى كھ طفل استعداد ھضم غذاھاى

متنوع و جویدن آنھا را بھ طور كامل پیدا نكرده است ،ادامھ دارد.

ھنگامى كھ دندان ھاى طفل رویید و توانست غذاى مورد نیاز خود را مستقیما از محیط اخذ كند و صرف

رشد و تكامل خویش نماید، دیگر شیردادن بھ خودى خود بى فایده مى شود، زیرا صحیح نیست كھ طفل

براى ھمیشھ ، طفیلى مادر باشد و تغذیھ كودكانھ داشتھ باشد.

حداكثر مدتى كھ براى این مرحلھ در نظر گرفتھ شده است ، دو سال است.

قرآن كریم مى فرماید : والوالدات یرضعن اولادھن حولین كاملین لمن اراد ان یتم الرضاعة ، مادران ،

فرزندان خود را دوسال تمام شیر مى دھند و این حكم براى كسى است كھ بخواھد دوران

شیرخوارگى را بھ اتمام برساند.

در مورد حداقل آن ، ازامام صادق (علیه السلام) نقل شده است كھ :شیردادن 21 ماه است و كمتر از آن ظلم بھ

طفل است.

چنین بھ نظر مى رسد كھ ھدف ، رسیدن طفل بھ حدى است كھ بتواند نیازمندى ھاى خود را از راه تغذیھ

تامین نماید.

براى تامین این ھدف ، حداكثر دوسال وحداقل 21 ماه وقت لازم است.

بھ ھر صورت ، مسالھ شیر دادن زیربنا و شالوده سعادت طفل است.

طفل در صورتى كھ در این دوران از محیط سالم برخوردار باشد و اشتباھات پدران و مادران ، او را

دچار شرایط و حالات غیر طبیعى نسازد، مى تواند آینده درخشانى داشتھ باشد.

ازھمین جھت است كھ على (علیه السلام) فرمود : ھمچنان كھ براى زناشویى دقت ومواظبت مى كنید، براى شیر

دادن نیز دقت كنید، زیرا شیر، طبیعت رادگرگون مى سازد.
_____________________________
بخشهایی از کتاب
تربیت کودک در جھان امروز
دکتر احمد بھشتي

[سیمرغ]

به نام الله

نقل قول:

[i]ھنگامى كھ پیامبر خدا او را در چنین حالتى مشاھده كرد، فرمود : ا فى مثل ھذا الموطن ، این گونھ

راه رفتن را خداوند مبغوض مى دارد، جز در این جایگاه.[/i]

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ--

از همه کارهای زن مهمتر، تربیت فرزندان و تقویت روحی شوهران برای ورود به میدان های بزرگ است...
بهترین روشِ تربیت فرزند انسان، این است که در آغوش مادر و با استفاده از مهر و محبت او پرورش پیدا کند. زنانی كه فرزند خود را از چنین موهبت الهی محروم می‌كنند اشتباه می‌كنند، هم به ضرر فرزندشان، هم به ضرر خودشان و هم به ضرر جامعه اقدام كرده‌اند، اسلام این را اجازه نمی‌دهد. یکی از وظایف مهم زن عبارت از این است که فرزند را با عواطف با تربیت صحیح با دل دادن و رعایت دقت آنچنان بار بیاورد که این موجود انسانی ـ چه دختر و چه پسر ـ وقتی که بزرگ شد، از لحاظ روحی، یک انسان سالم، بدون عقده، بدون گرفتاری، بدون احساس ذلت و بدون بدبختی ها و فلاکت ها و بلایایی که امروز نسلهای جوان و نوجوان غربی در اروپا و آمریکا به آن گرفتارند، بار آمده باشد.

بیانات مقام معظم رهبری در اجتماع بانوان خوزستان1375/12/20