حرف دل حقیر از کلام امام سجاد علیه السلام

[علی 110]

بسم الله الرحمن الرحیم

اینها حرف دل حقیر فقیر سراپا تقصیر است که هر چه چیز مثبتی در ظاهر از او میبینید به فضل خداست که بی استحقاق به این بی مقدار با عنایت 14 معصوم شده است
و انواع و اقسام چیزهای منفی هم که در بنده وجود دارد از خود بنده است که شاید سر سوزنی از آن را رفقای نزدیک میدانند

یادم هست از وقتی که برای اولی بار به این فراز دعای شریف کمیل رسیدم:

مَوْلاَیَ
کَمْ مِنْ قَبِیحٍ سَتَرْتَهُ
‏وَ کَمْ مِنْ فَادِحٍ مِنَ الْبَلاَءِ أَقَلْتَهُ
وَ کَمْ مِنْ عِثَارٍ وَقَیْتَهُ ‏وَ کَمْ مِنْ مَکْرُوهٍ دَفَعْتَهُ
وَ کَمْ مِنْ ثَنَاءٍ جَمِیلٍ لَسْتُ أَهْلاً لَهُ نَشَرْتَهُ‏

مولای من
چه بسیار امور زشت و قبیحی از من که تو آنها را پوشاندی
و چه بسیار بلاهاى سخت که از من برگرداندی
و چه بسیار از لغزشها که مرا نگاه داشتى و چه بسیار ناپسندها که از من دور کردى
و چه بسیار ثناى نیکو که من لایق آن نبودم و تو از من بر زبانها منتشر ساختى

این فرازی رو که بزرگش کردم مثل پتک می خورد توی سرم


یا وقتی می رسیدم به این فرازهای استغفار 70 بندی مولا علی که می فرمایند: بروید اینجا خودتان بنگرید، روم نشد متنها را بیاورم

میگفتم تو کِی می خوای آدم بشی

تا اینکه توفیق اجباری دست داد و حرف دل خود را در دعای سی نهم صحیفه سجادیه حضرت امام سجاد علیه السلام یافتم که می فرمایند:


2. خدايا!
اگر يكى از بندگان تو به ناروا مرا آزرده
و آبروى مرا به ناسزا برده
و با حق من در گذشته يا زنده است
و حق من بر وى باقى،
پس از آنچه در باره من كرد در گذر و آنچه از حق من با خود برد بر وى مگير
و كارهايى كه نسبت به من روا داشت به يادش مياور و آن را پيش چشمش مكش .
و اين گذشت رايگان و بخشش بى دريغ مرا بى آلايش ترين صدقه و ارجمندترين عطيه گردان كه تصدق دهندگان و قربت كنندگان به مستمندان بخشند.
3. و در عوض عفو من از آنها، تو نيز مرا عفو كن و به ازاى دعاى من درباره آنها، مرا ببخش تا هر كدام از ما به فضل تو سعادتمند گرديم و به نعمت تو رستگار شويم.
4. خدايا! هر يك از بندگان تو را كه از من زيان و آسيبى رسيد،
يا از طرف من آزارى ديد،
يا ازمن و به دست من يا به سبب من ستمى كشيد،
و حق او را پايمال كرده، و جورى بر وى روا داشته ام،
پس درود بر محمد و آل او فرست،
و او را به قدرت خود از من خشنود گردان و حقّ او را از پيش خود بده .




رفقا التماس دعای زیاد برای پدر و مادر حقیر
یا علی
اللهم صل علی مخمد و آل محمد و عجل فرجهم
و جعلنا من خیر اعوانه و انصاره و المستشهدین بین یدیه و لعنت علی اعدائهم اجمعین
اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

[Tolou]

بسم الله الرحمن الرحیم

الله اکبر...

مدتیست در گیر آنچیزی هستم که در بند2 گفته شد...
راستش تاجایی که خودم رو میشناختم، راحت میبخشیدم اما خب وقت امتحان هم میرسه...
هرکاری میکردم نمیتونستم ببخشم...
یک ماه بود که درگیرش بودم...

اول سعی کردم ببخشم... اما وقتی چندبار تکرار شد نتونستم....بخصوص که نمیفهمیدند که در حقم دارند ظلم میکنند...
همه اش از خدا میخواستم که بهشون بفهمونه...(این دوتا جمله آخر نشان دهنده ضعف من بود.. یعنی خدایا بفهمند تا ببخشم...=بخشیدن مشروط!!!)

چند روز پیش یاد حرف یکی از دوستام که چندین ماه پیش توی درد و دلهاش بهم گفته بود، افتادم...
میگفت: ندا میدونی چیه؟ خدا آدمها رو به اندازه ظرفیتشون امتحان میکنه...
پس من خیلی کوچیکم که امتحانهای کوچیک را از من میگره...

یه لحظه به فکر فرو رفتم که چقدر کوچیک شدم... چطور میشه نبخشید وقتی که خودم بسیار محتاج به بخشیدنم...
چطور میشه فراموش نکرد وقتی که این احتمال بسیار هست که من هم مثل آنها در حق کسی ظلم کرده باشم یا حقی برگردنم باشد و خودم ندانسته باشم...
راستش درست بود که حق با من بود اما تازه احساس کردم که خدا از نبخشیدن من خیلی ناراحت تره... در حد اجازه حرف زدن ندادن باهاش...

من به خاطر نبخشیدن زمان و انرژی را از دست دادم و ازهمه مهمتر رضایت خدا را...

امروز خداوند دو تا توفیق بهم عطا کرد اول سخنرانی آقای معمار منتظرین و الان هم این تاپیک...
فقط میتونم بگم خدایا شکرت...
اینها خیلی قشنگ بودند:

نقل قول: اين گذشت رايگان و بخشش بى دريغ مرا بى آلايش ترين صدقه و ارجمندترين عطيه گردان كه تصدق دهندگان و قربت كنندگان به مستمندان بخشند.
3. و در عوض عفو من از آنها، تو نيز مرا عفو كن و به ازاى دعاى من درباره آنها، مرا ببخش تا هر كدام از ما به فضل تو سعادتمند گرديم و به نعمت تو رستگار شويم.

درمورد سخنرانی هم یه قسمتیش مدنظرمه...میدونم جاش اینجا نیست ولی برای تیکه آخرش باید این توضیحها رو بدم..
اینها رو مینویسم شایدیکی مثل من درگیرش باشه...

بحث ولایت بود
یه فرمول ساده برای ولایت گفتند:

معرفت به امام علی(علیه السلام) + محبت به امام علی(علیه السلام)+ اطاعت از امام (علیه السلام)= ولایت امام علی(علیه السلام)

که همونطور که خودتون میدونید اینها به ترتیب هستند:
هرچه معرفت به امام بالاتر بره، محبت هم بیشتر میشه ولی تا این مرحله یعنی صرف محبت داشتن، شرط ولایت نیست... هرگاه این محبت به اطاعت برسد، ولایت می آید...
بعدش گفتند
حالا تکلیف ماها باهمدیگه چی میشه؟
:
انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم و ولی لمن والاکم و عدو لمن عاداکم...

یعنی ما باید به عنوان موالیان اهل بیت(علیه السلام) به همدیگر نگاه کنیم...
از این به بعد سعی کنید در درجه اول به چشم محبان و موالیان اهل بیت(علیه السلام) به هم نگاه کنید... باهم خریدو فروش کنید.... توی ادارات با مراجعین به این دید نگاه کنید...

و واقعا اگر من به این دید نگاه میکردم شاید خیلی زودتر از اینها بخشیده بودم...
امتحانِ من ادامه خواهد داشت...
برام دعا کنید...
دربخشیدن چیزی هست که جز بابخشیدن نمیتوان به دست آورد...
یاعلی
در پناه حق