تأملی در شیعه گرایی اهل علم و معرفت

[محمدهادی]

بسم الله الحکیم
با مشورت یکی از عزیزانم که در تالار زحمات فراوان می کشد، تصمیم گرفته شد که بحثی در زمینه تشیع و شیعه گرایی اهل علم همانند شیخ الرئیس، شیخ شهاب الدین سهروردی، شیخ عطار، ابن ترکه، قونوی، حضرت مولانا، ابن فارض، سید سند، محقق دوانی و برخی از بزرگان معتزله و حتی برخی از بزرگان ادبیات عرب همانند سیوطی، ابن سکیت، فراء، راغب اصفهانی و ...مطرح شود.
که در ضمن طرح این بحث، بر عاقل بصیر، واضح خواهد شد که اساسا تشیع با جمودگرایی و ظاهر بینی و خشک مغزی سر سازش نداشته و بسیاری از اهل دانش شیعه بوده و یا لااقل گرایش های شیعی داشتند.
و من الله التوفیق

[faateme-313]

یا الله
مبحث بسیار خوبی را انتخاب کردید.
بنده سعی بر شرکت دارم و بی صبرانه منتظر شروع این بحث هستم.

[mahdy30na]

سلام اگه مباحث منطقی و استدلالی و همچنین مستند باشه خوبه ، در غیر اینصورت فقط میشه جدل و نتیجه ای نداره.

[محمدهادی]

توجه توجه:
عنوان شیعه در این بحث تنها شامل اثنی عشری نیست و زیدی و اسماعیلی و ... را هم در برمی گیرد.
لزوما در صدد اثبات تشیع نیست، بلکه وجود احتمال و یا شیعه گرایی هم در راستای مدعا قرار می گیرد.
لطفا از آوردن مطالب کپی پیست نقد محیی الدین و ... خودداری کنید، جای آن در اینجا نیست و اذا جاء الاحتمال بطل الاستدلال.
شاید در صورت استمرار مطلب و توفیق الهی به شبهاتی هم که در زمینه برخی از بزرگان وجود دارد پاسخ داده شود، مثلا فلانی فلان جا فلان حرف رو زده پس عجب آدم نادانیه و ...
بنا هم بر شخص پرستی و ترویج آن نیست، انشاء الله در این نوشته سعی می شود که خدمتی به عالم تشیع و مذهب حقه حقیقیه اهل بیت انجام شود.
پس نه بحث تفکیکیون، نه اخباریون و نه آکادمی حضرت استاد میرباقری (حفظه الله) و نه جماعت بی سواد این دوره زمونه که ..... و نه مطالب بی ربط در اینجا آورده نمی شود انشاءالله

[محمدهادی]

در این بحث باید سه نکته مورد توجه قرار بگیرد:
1- تقیه 2- تحریف کتب 3- استبصار

در زمینه تقیه در این ارسال و احتمالا در چند ارسال دیگر مطالبی را نقل می کنیم و در پایان در باب تقیه نتایجی را بیان می کنم

در ترجمه جلد سيزدهم بحار از صفحه 682 تا 683 مرحوم علامه مجلسی این مطالب را درباره حسین بن روح نوبختی نقل می نماید:

ابو نصر هبة اللَّه بن محمد گفت: ابو عبد اللَّه بن غالب و ابو الحسن بن ابى الطيب براى من نقل كردند كه: خردمندتر از شيخ ابو القاسم حسين بن روح نديديم.

روزى او را در خانه «ابن يسار» وزير ديدم. او در نزد بزرگان مملكت و شخص المقتدر باللَّه خليفه عباسى داراى مقام بزرگى بود. اهل سنت هم او را بزرگ ميداشتند.

حسين بن روح از روى تقيه و ترس در خانه «ابن يسار» حاضر ميگشت.

روزى در آنجا دو نفر از دانشمندان بگفتگو پرداختند و حسين بن روح هم حاضر بود. يكى از آن دو نفر معتقد بود كه ابو بكر بعد از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله افضل مردم است و بعد از او عمر و پس از وى على عليه السّلام دومى گفت: على از عمر افضل بود و در اين باره ميان ايشان گفتگوى زياد درگرفت.

در آن ميان ابو القاسم حسين بن روح رضى اللَّه عنه گفت: آنچه مورد اتفاق اصحاب پيغمبر عليه السّلام ميباشد اينست كه صديق را مقدم ميدارند: بعد از او فاروق و پس از وى عثمان ذو النورين آنگاه على وصى! اهل حديث هم بر اين عقيده ‏اند و در نزد ما شيعه هم صحيح همين است. آنها كه در مجلس حضور داشتند ازين سخن در شگفت ماندند و او را روى سر خود برداشتند و براى او دعاى بسيار نمودند و بكسانى كه او را رافضى ميدانستند بد گفتند.

من از اين منظره خنده ‏ام گرفت ولى خوددارى ميكردم و آستين خود را در دهان فرو ميبردم مبادا مفتضح شوم سپس برخاستم كه از مجلس بيرون بيايم.

حسين بن روح نگاهى بمن نمود و متوجه وضع من گرديد. چون بخانه آمدم ديدم كسى در ميزند وقتى در را باز كردم ديدم ابو القاسم حسين بن روح سواره پيش از آنكه بخانه خود برود نزد من آمده است.

او مرا مخاطب ساخت و گفت: اى بنده خدا چرا در مجلس خنديدى و ميخواستى مرا بمخاطره بياندازى؟! آيا آنچه گفتم بنظر تو مناسب آنجا نبود؟

گفتم: چرا مناسبت داشت. گفت: پس از خدا بترس من تو را حلال نمى‏گردانم اگر اين سخن را در چنين شرايط و مجلسى از من بزرگ شمارى. گفتم: اى آقاى‏ من! مردى كه خود را نماينده امام ميداند اگر اين چنين سخنى بگويد نبايد از وى تعجب نمود و بگفته او بخندند! گفت: اگر بار ديگر اين سخن را بگوئى با تو قطع علاقه ميكنم سپس خداحافظى كرد و رفت. ابو نصر هبة اللَّه بن محمد گفت: ابو الحسن بن كبرياء نوبختى براى من نقل كرد كه بشيخ ابو القاسم حسين بن روح رضى اللَّه عنه خبر رسيد كه يكى از دربانهاى شما معاويه را لعنت ميكند و بوى ناسزا ميگويد.

حسين بن روح هم دستور داد او را راندند و از خدمت معزول كردند دربان مدتى طولانى بيكار بود و التماس ميكرد او را بكار سابق برگردانند ولى بخدا قسم حسين بن روح او را ديگر بسر خدمت خود نياورد، تا آنكه يكى از بستگان حسين بن روح او را استخدام كرد كه با وى در جايى كار كند. حسين بن روح همه اين كارها را از روى تقيه انجام ميداد.

و هم ابو نصر گفت: ابو احمد بن درانويه ابرص كه خانه‏اش واقع در «باب القراطيس» بود براى من نقل كرد كه: من و برادرانم نزد حسين بن روح ميرفتيم و با وى گفتگو مينموديم. موقع رفتن مثلا اگر ده نفر بوديم نه نفر ما او را لعن مى‏كردند و يكنفر در باره او ترديد مينمود.

ولى با اين وصف وقتى كه از نزد او ميرفتيم نه نفر از ما بدوستى او تقرب بخداوند مى‏جستيم و يكنفر متوقف ميبود. زيرا وى احاديثى در فضيلت اصحاب پيغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) براى ما نقل ميكرد. برخى از آن را شنيده بوديم و برخى را كه نشنيده بوديم از وى يادداشت ميكرديم، چه كه او خوش مجلس بود. رضى اللَّه عنه.

[سید ابراهیم]

بسمه تعالی.
محمد هادی گرامی ابتدا از شما به خاطر ایجاد این تاپیک تشکر میکنم... خداوند متعال خیر کثیر عنایتتان نمیاد.
ولی در مورد روایت فوق، ای کاش منظورتان را هم از ایجاد این ارسال بفرمایید تا روش بحثتان برای ما هم مکشوف گردد. حقیر تصور می کردم که در این تاپیک در پی اثبات شیعه بودن برخی از بزرگانی هستید که در مورد آنان بحث است، وگرنه جناب حسین بن روح نوبختی که از نواب حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف بوده اند و هیچ کس بر او شک و تردیدی ندارد.
مگر اینکه بیان بحث فوق به خاطر اهمیت تقیه بوده است. که اگر اینگونه باشد خب موردی ندارد ولی باید در شیوه و روش بحثتان توضیحی هم ارائه دهید. ممنون.
یا علی علیه السلام مددی.

[محمدهادی]

سیدی اولش نوشتم سه بحث باید در این زمینه مورد توجه قرار بگیرد، که یکیش تقیه است، زیرا گاهی مقتضیات زمان به گونه ایست که حسین بن روح که از نواب خاص بوده است، چه اباطیلی را بر زبان رانده است.
حالا به موقعش درباره محیط اندلس یا برخی جاهای دیگر که شیعه شدیدا تحت فشار بوده مطالبی آورده می شوند.

از این مطلب مثلا در جایی میشه استفاده کرد که اگر کسی بیانی را داشت که از آن سنی بودنش استفاده می شد، لزوما دلیل بر آن نیست که شخص مذکور در واقع و نفس الامر سنی بوده.
اگر شما نمی دونستید که حسین بن روح از نواب هست و قکر نمی کردید که تقیه کرده، واقعا حکم می کردید که از مذهب حقه حقیقیه ما خارج بوده است.
باز هم شواهدی را در باب تقیه نقل خواهم نمود اما چون بحث تقیه خود جای دیگری را می طلبد که در آن روایات و آیاتی که دلالت بر این امر دارد مورد بحث قرار بگیرد، در این تاپیک به آن خیلی نخواهیم پرداخت

[محمدهادی]

بحث استبصار را هم باید در مورد تشیع مورد توجه قرار داد.
حتی در عصر حاضر نیز نمونه های فراوانی در این مورد وجود دارد که از جمله آنها آقای تیجانی و بسیاری دیگر از اهل سنت است.
این استبصار گاهی از نوشته های شخص می توان فهمید و گاهی از نقل قول های موثق و ....
که در مورد اولی، می توان به محقق دوانی و در مورد دومی عارف جامی مثال می توان زد که بعدها مفصلتر و مستند بیان خواهد شد.

قابل ذکر می دانم که دوستان بزرگوارم هرجا اشکالی را به صورت ویرایشی و محتوایی دیدند خاطر نشان بفرمایند.

[سید ابراهیم]

هادی جان، منظور از استبصار به معنی دقیق چیست؟ اگر بتونی تعریف کامل به همراه مثال بزنی بسیار ممنون می شم.


یا علی علیه السلام مددی.

[محمدهادی]

استبصارٰ‌یعنی بصیرت یافتن
در بحث ما یعنی طرف شیعه نبودٰ‌بعد شیعه شد.
که گفتیم تشخیصش از چند راه میسره
مثلا معصوم از حالش خبر بده همچنان که در مورد سید حمیری چنین امری بوده است.
یا اینکه خودش اعتراف کنه و ....