بحث در مورد اندیشیدن

[soheyl68]

به نام خداوند سبحان

سلام و درود

اندیشیدن یعنی چی؟

در مورد اندیشه ها زیاد صحبت شده.
اما لازمه خودمون اندیشیدن رو یاد بگیریم. چه جوریه؟

چه جوری بعضی افراد می اندیشن؟

از کجا شروع کنیم و چه جوری جهتش بدیم؟

هدف از اندیشیدن چی باید باشه؟

[سید ابراهیم]

سوال خوبی را مطرح فرمودید دوست گرامی، ولی برای اینکه در بحث به نتیجه دقیق تری برسیم باید و باید چارچوب بحثمان را کاملا مشخص کنیم...


باید تعریف بشه، ای کاش بیشتر توضیح می دادید.

[soheyl68]

(۲۱/خرداد/۹۲ ۱۲:۵۲)سید ابراهیم نوشته است:  سوال خوبی را مطرح فرمودید دوست گرامی، ولی برای اینکه در بحث به نتیجه دقیق تری برسیم باید و باید چارچوب بحثمان را کاملا مشخص کنیم...


باید تعریف بشه، ای کاش بیشتر توضیح می دادید.

توضیحش سخته
چون اندیشه زیاد شنیدم و خوندم
اما از اندیشیدن خیلی کم می دونم.

مثلا فرض کنید هدف از زندگی رضای خداست، اندیشه های زیادی هست. یعنی افرادی قبلا اندیشیدن و این اندیشه هارو تولید کردن. همین کتب و سخنانی که در انجمن هم به اشتراک گذاشته شده.
حالا کسی می خواد اندیشه کنه تا اندیشه هایی تولید کنه. یعنی صرفا نخونه و نشنوه و اجرا کنه. خودش فکر کنه، بشناسه، مقایسه کنه، اندیشه تولید کنه و صرفا مصرف کننده اندیشه های از قبل تولید شده نباشه.
این که بتونه اندیشه کنه و به از بین دو اندیشه مخالف هم، یکی رو انتخاب کنه و حتی اونو توسعه بده.
من زیاد توضیح ندادم تا از هر چی می خواید بگید تا بیشتر استفاده کنیم.
در مجموع اینه که وقتی خدا نعمت اندیشیدن رو به ما داده، باید ازش استفاده کنیم. بیشتر از این نمی دونم.

---

اگر دوستانی هم علاقه داشتن، در مورد این سخن گرانقدر شهید مطهری نظر بدن که به یاددادن اندیشیدن به جای یاددادن اندیشه ها تاکید داشتن.

[ارش کمانگیر]

من به شخصه ترجیح میدم در اندیشه خود پیشفرض تعیین نکنم و به دیگر اندیشه های مخالف خودم توهین نکنم

[سید ابراهیم]

اصلا تعیین پیشفرض در اندیشه، مخالف راه اندیشیدن است، انسانی که پیشفرض تعیین میکند یعنی اندیشه ای ندارد.


در مورد سخن سهیل گرامی هم باید بگویم به نکته ی خوبی اشاره کرده اند، جدا نمودن اندیشه و اندیشیدن بسیار مهم و حیاتی است... اندیشیدن فرق میکند تا اینکه بدانیم فلان موضوع چیست و یا فلانی در مورد نظریه خاص چه گفته و چه اندیشیده است.


اندیشیدن باید چارت و چارچوبی داشته باشد که آن را از خطا مصون بدارد و به نظر حقیر ابتدایی ترین راه آن هم منطق و روش درست فکر نمودن است....


سخن بسیار است. تامل میکنم تا دوستان دیگر هم اگر نظری دارند ارائه کنند.

[soshiant]

سلام

اندیشه در لغت به معنای فکر و تامل و اندیشیدن به معنای فکر کردن و تامل کردن بیان شده .

فکر کردن و تامل کردن اکتسابی نیست بلکه نعمتی محسوب میشه که خداوند به انسان اهدا کرده ، اما انسان میتونه تاثیراتی رو در روش انجام این کار روی خودش داشته باشه و میتونه جهت های خاصی رو به اون بده .

میشه از یک سری روایات متوجه شد که خدا اندیشیدن رو به انسان از زمان خلقت هدیه داده :

رسول اکرم ( ص) میفرماید : فِكْرَةُ ساعَةٍ خَیرٌ مِنْ عبادَةِ سنَةٍ.

ساعتی اندیشه كردن بهتر از یك سال عبادت است. «بحارالانوار، ج 71، ص 326»

و یا
امام علی ( ع) میفرمایند : لا عِبادَةَ كَالتَّفكُّرِ فی صَنْعةِ اللهِ عزّوَجلّ.

هیچ عبادتی مانند اندیشیدن در صنع (خلق) خدای عزوجل نیست. «امالی طوسی، ص 146» و ...


در نتیجه اندیشیدن و تفکر خصلت خدادادی به همه بندگان ( نه عده ای خاص ) محسوب میشه اما اینکه این هدیه رو در چه جهتی استفاده کنیم میشه جواب اصلی دوستمون که اول تایپیک سوال کردن .

ادامه دارد ...

[دغویه]

سلام. موضوع خوب و جالبیه .
به نظر من اندیشیدن یعنی کلنجار رفتن با خودمون و دنیای پیرامونمون و تلاش برای رسیدن به یک جواب منطقی و درست. یعنی بررسی تمامی جوانب. یعنی درگیر کردن مغز با انواع و اقسام نظریات.

هدف باید دستیابی به واقعیت باشه.قبلش باید همه ی نظر ها رو بررسی کنیم بعد دربارش به طور منطقی فکر کنیم.

اندیشیدن یعنی منطقی فکر کردن

[Asma]

سلام
اندیشیدن و فکر کردن محدود به افراد خاصی نیست و با تولد بشر به دنیا میاد. اما اون چیزی که به اندیشه غنا میده یکی مصالح اندیشه است یعنی میزان دانش و آگاهی و دیگری شیوه کنارهم گذاشتن این مصالح برای اینکه یک ساختمان محکم فکری شکل بگیره.
یعنی روند شکل گیری یک اندیشه درست اینه که اولا گزاره های آگاهی بخش(دانش) درست و کافی باید در اختیار انسان باشه و ثانیا این گزاره ها درست و حساب شده درکنار هم قرار بگیرن تا نتیجه درستی بدست بیاد. این میشه یک کار فکری.

[soheyl68]

وقتی جامعه ای هدف خداپسندانه داشته باشه و هدف پروردگار از خلق انسان و جهان رو به درستی درک کرده باشه و افراد جامعه، اهل اندیشه پرورش داده شده باشن، می تونیم به آینده اون جامعه امیدوار باشیم. منظور این نیست که همه اندیشمند و دارای منبر و تریبون باشن، منظور اینه که هر کس در سطح فردی، خانوادگی، اجتماعی و جایگاه های دیگه ای که داره، اندیشه کنه و بتونه اندیشه های قبلی رو مطالعه کنه و با توجه به ارزش ها و آموخته هاش، بهترین اندیشه رو انتخاب کنه یا حتی اندیشه ای بهتر از اندیشه های سابق، تولید کنه.

فرضا فرزندی که علی رغم تولد و رشد و تربیت در یک خانواده با آداب و ارزش های غیر اسلامی، اندیشیدن رو یاد می گیره و خودش انتخاب می کنه که چه آینده ای داشته باشه. اگر جامعه و نظام آموزشی توانایی تربیت صحیح آینده سازان رو داشته باشه، همین فرزند، خود در نوجوانی راهی رو انتخاب می کنه که خودش با اندیشیدن در اندیشه ها انتخاب کرده.

این خیلی ارزشمنده؛ همین که همه خودشون انتخاب کنن و تزریقی در کار نباشه. وقتی نوجوون و جوونِ اندیشمند جامعه ی فعلی ما رو ببینه، خودش متوجه می شه که در آینده چه خانواده ای تشکیل بده؛ سبک اسلامی یا چیز دیگر. البته ارزش ها و پیشینه ها هم مهم و تاثیرگذاره.

پس به سمتی بریم که اندیشمند پرور باشیم.

[soheyl68]

جناب آقای حسن عباسی
جوونی بود که در دفاع مقدس، عملا خودشو ثابت کرد
و امروز هم همچنان داره کار می کنه، کار می کنه و کار می کنه.

این بزرگمرد که داره تو میدون عمل، با سرعت می تازه، نشون داده که قصد تزریق باورها و اعتقاداتشو نداره.
لطفا این ویدئو رو ببینید و فکر کنید به کاری که ایشون داره انجام می ده.
آقای عباسی حتی در سخنرانی هاشون هم ذهن ها رو به اندیشیدن وامی دارن.
حضور ایشون باعث می شه در آینده، اهل اندیشه زیاد داشته باشیم. حتی شنیدن و دیدن سخنرانی های ایشون، خواب هارو بیدار می کنه.
ایشون هم ریشه های خودی رو تقویت می کنن، هم ریشه های دشمن رو خواهند خشکوند. انشاالله