دست نوشته های شهید احمد رضا احمدی

[NARJES]

چقدر انتظار سخت است! نمی دانم تا به حال انتظار کشیده اید؟ ولی هر

درنگی انتظار نیست.انتظار یعنی محتاج یک چیز بودن و نداشتن و صبر برای

حصول آن.پس سه راس مثلث انتظار؛ "احتیاج"، "فقدان" و "صبر" خواهد بود.

هر کدام از این سه رأس اگر در معنای کامل واقعی خود منظور نشود،

مفهوم نادرستی از انتظار خواهیم داشت. اول احتیاج است با تمامی وجود.

نه احتیاج نسبی.احتیاج به اصل مطلوب و نه غیر از آن. چنانچه غیر از

مطلوب چیز دیگری نتواند حاجت تو را برآورد. اگر احتیاج به مطلوب

مطلق نباشد، انتظار، معنای کاملی ندارد.دوم فقدان مطلوب است. چه اگر

آن چیز را داشتی، دیگر احتیاجی وجودندارد. البته نمی‏توان گفت هر

احتیاجی ناشی از فقدان مطلوب است.سوم صبر است. اگر در حالت فقدان

مطلوب محتاج آن باشی ولی شوقی برای صبر کردن نداشته باشی،

در واقع انتظاری هم نداری.پس انتظار یعنی با تمام وجود محتاج باشی،

چنان که چیزی جز مطلوب احتیاجت را رفع نکند، و در عین حال در آن لحظه

مطلوب وجود نداشته باشد و با تمام اینها صبر کردن برای حصول مطلوب.اگر

در انتظار چاره ‏ای جز صبر کردن نداشتی و تاب و توان صبوری هم نداشته

باشی، باید امیدوار باشی.امید؛ چارۀ صبر کردن است. این که می‏گویند

انسان به امید زنده است یعنی همین. امید چیزی نیست که همیشه تو را

به هدفت برساند. در انتظار که با صبر توأم شده است، امید است که تو را

در این راه دشوار شکیبا می‏کند و به تو نیرویی می‏دهد که بتوانی طاقت

بیاوری. امید به سالک و خواهنده شتاب نمی‏دهد، بلکه او را به موازات

گذر زمان همراهی می‎کند، همچون موزیک متن که تماشای فیلم را

برای بیننده آسانتر می‏کند.جان کلام اینکه: هر انتظاری، باید احتیاج مطلق

برای رسیدن به مطلوب را در پی داشته باشد. تنها راه این انتظار صبر،

و تنها کمک کننده به این صبر امید است، که آن هم می باید در معنایش

دقت کرد.

شهید احمد رضا احدی