تا کی شرمنده باشیم؟ پس چرا یک جا موندیم؟

[soheyl68]

به نام خدا

سلام دوستان

چرا خدا انقلاب اسلامی رو به جمهوری اسلامی ایران امانت داد و این بارو روی دوشش گذاشت تا این امانت رو به همه ی جهان بده؟
چرا نور این انفجار خیلی کم کم داره به همه جای جهان می رسه؟
چرا منبع این نور که جمهوری اسلامی باشه، خودش در این وضعیته؟
چرا شهدای ما اون قدر اعتقاد داشتند؟ در دوره و زمونه ای که امکانات خیلی کمتر از الان بوده.
اگر جبهه و جنگ و دفاع مقدس، دانشگاه اون ها بوده و اون ها رو اون طور تربیت کرده، پس چرا سطح تربیت جامعه ی امروز، خیلی پایین تر از اون روزهاست؟
حتما باید امام خمینی می ماندند تا اون راه ها باز هم ادامه می یافت؟
چرا من جوونی که بعد از انقلاب و بعد از اتمام دفاع مقدس به دنیا اومدم و خیلی از ارزش هارو با عقلم درک و انتخاب کردم، امروز خیلی برام سخته ادامه دهنده باشم؟ من و خیلی های دیگه در خانواده ها و دوستانی بودیم که خیلی به این ارزش ها بها نمی دهند. و شخصا خودم بدون هیچ تعصبی و فقط با عقل و از روی اسناد معتبر، عاقلانه عاشق اسلام و جمهوری اسلامی و انقلاب اسلامی هستم و حسودیم می شه به اون هایی که شهید این راه شدن. نه احساسی می شم و نه تعصب پیش از عقلانیته. من در حد عقل خودم، انتخاب کردم. همون کاری که دور و اطرافم برای این که رسوای جمع نشن، نمی کنن. من همرنگ جماعت نیستم تا رسوای خدا نشم. جامعه هر چی می خواد بگه.
شب ها خاطرات جبهه رو خوندم و اشک می ریختم. من این گفته رو خیلی قبول دارم :

من هم یکی از همین آرزو به دل ها هستم.
دلم گرفته، حرکات کندی می بینم. هم در مورد خودسازی جامعه مون، هم بیداری های اسلامی.
شاید منم مثل خیلی ها دوست دارم روزهایی رو ببینیم که براش خون دل ها خوردیم، دفاع کردیم. به خدا وقتی فیلم لحظات آخر زندگی جانبازی رو می دیدم که داشت جون می داد و می رفت، از خودم پرسیدم اونا اون طوری و ما این طوری؟
تا کی بنویسیم و بگیم شرمنده ایم؟ خوب کاری کنیم که رضایتشونو جلب کنیم.
خیلی پُرم. این ها اندکیش بود.
مدرک کارشناسی مدیریت بازرگانی دارم و دروس اقتصاد رو گذروندم. درسم که تموم شد، تازه دارم کتاب های اقتصاد اسلامی رو می خونم تا با اقتصاد سالم آشنا بشم.
ببینید در ذهن کسایی که در این مملکت دروس روان شناسی و جامعه شناسی و علوم تجربی می خونن چی وارد می کنن.
وضعمون خیلی افتضاحه و خیلی کار داریم. تا خودمونو درست نکنیم، الگوی مناسبی هم نخواهیم بود.
بیداری اسلامی به همه جا خواهد رسید و همه نگاه ها به جمهوری اسلامی ایران خواهد افتاد. آیا ما الگوی مناسب و جذاب و موردپسندی هستیم که آمریکایی و اروپایی اسلام رو انتخاب کنن؟ یا با دیدن ما، می گن "این اسلام و جامعه ی اسلامی که می گن اینه؟!".
خدایا امیدمون همیشه به توست. می دونیم که آخرش همونی می شه که می دونیم، اما دوست داریم ببینیم، دوست داریم نقشی توش داشته باشیم، دوست داریم رومون بشه سرمونو کمی بالا بگیریم. دوست داریم کمی از اون اندازه ای که ما شهدا رو دوست داریم، فرزندان ما هم مارو دوست داشته باشن.
شکرت که هم اکنون در همین جا هستیم. می دونیم یک قدم برداریم و آستین بالا بزنیم، قدم ها و دست های یاری تو را خواهیم دید. اگر من شروع نکردم، آتش جهنمتو داغتر کن برام.