گذشت و بخشش

[رهگذر.]

در صحنه زندگی اجتماعی بشر، كمتر كسی را می توان یافت كه از عیب پاك بوده و از لغزش مصون باشد. اگر هم چنین افرادی پیدا شوند، بسیار نادرند؛ زیرا انسان همواره گرفتار كشمكش غرایز حیوانی و تمایلات عالی انسانی خویش است و هر كاری هم كه از او سر می زند، فرایند نزاع این دو نیروست. پس به طور طبیعی، نمی توان انتظار داشت همه كارهای یك فرد درست و پسندیده باشد. هر كس به مقتضای حال خود كم و بیش لغزش هایی دارد.
زیان ناشی از این لغزشها، همیشه منحصر به خود انسان نمی شود، بلكه در مواردی گریبان دیگران را نیز می گیرد و موجودیّت و منافع آنان را به خطر می اندازد.
به نظر شما با این گونه لغزشها كه گهگاه از این و آن سر می زند چه باید كرد؟
اگر قرار باشد همه خطاكاران با هر وضعیّتی كه دارند مجازات شوند و هر كس بخواهد آزار و اذیّت دیگری را تلافی كند و دیر یا زود از او انتقام بگیرد، چه پیش خواهد آمد و صحنه زندگی بشر را چه جهنّم سوزانی از خشم، كینه و نفرت فرا خواهد گرفت؟ اینجاست که مسئله گذشت را بایدمطرح کرد
ولی برای منه نوعی این مسئله گذشت شده یه مسئله حل نشدنی
چطور میتونم گذشت کنم و از اشتباهات دیگران بگذرم در حالی که گاه این اشتباهات دیگران زندگی منو سالها ممکنه تحت تاثیر قرار بده........................................................

[مجنون العباس]

ازخدابخواهیم که درزندگی بهمون گذشت کردن رو عنایت کنه .......من یه جا درشرایط بسیاربددرمقابل شخصی گذشت کردم وبسیاربرایم لذت بخش بود....خدااین همه درحق بنده هاش گذشت میکنه ماهم مخلوق همین خالق هستیم بخواییم که قطره ای ازدریای بی کران گذشتش رو به ماعنایت کنه صلوات

[رهگذر.]

(۲۷/آبان/۹۲ ۱۳:۳۳)صفوان نوشته است:  ازخدابخواهیم که درزندگی بهمون گذشت کردن رو عنایت کنه .......من یه جا درشرایط بسیاربددرمقابل شخصی گذشت کردم وبسیاربرایم لذت بخش بود....خدااین همه درحق بنده هاش گذشت میکنه ماهم مخلوق همین خالق هستیم بخواییم که قطره ای ازدریای بی کران گذشتش رو به ماعنایت کنه صلوات

من دوست دارم بگذرم اما گذشت به گفتن نیست به باور قلبیه
من وقتی کسی که در حقم بدی کرده رو ببخشم پس حق خودم چی میشه حق ضربه ای که خوردم
یعنی هیچ تاوانی برای دیگران بخاطر اشتباهشون نیست
تاوان اشتباه دیگران و به تنهایی کشیدن خیلی سخته
و بخشیدن سختر از اونه
پس عدالت چی میشه عدالت اینه که دیگران اشتباه کنن و من ببخشم
اشتباهایی که گاه جبران ناپذیرند

[Bamdaad]

سلام
گذشت کردن اخلاق حسنه ای هست که از سوی ائمه ، بزرگان و اندیشمندان به آن سفارش شده . اما همه جا نباید گذشت کرد ، موقعی که حقی پایمال میشه یا کسی در کارش قصور داره و در موردش تعلل داره و مثال هایی از این قبیل که با اندکی اندیشه نتیجه گیری شود که گذشت در این مورد ضرر جبران ناپذیری را به همراه داشته باشد .
ولی خوب احادیث و حرفا و جمله ها ( تا جایی که بنده اطلاع دارم ) در این خصوص برامون نگفتن که دقیقا تو یه جایی گذشت داشته باشین و فلان جا گذشت نداشته باشین . . .
اما خوب روی هم رفته به نظرم گذشت همیشه خوبه چون دنبالش علاوه بر عزت ، لذت و بزرگواری که برای خودت داره شاید در طرف مقابل هم تاثیری بیشتر از برخورد کردن داشته باشه زیرا انسان فطرتاً خوبی رو بیشتر از بدی دوست داره و طبیعتاً اگه شخص یا اشخاص رو با خوبی و گذشت و فهموندن اشتباهش راهنمایی کنی با یک تیر دو نشون میزنی .
جواب بدی رو با خوبی دادن ، همیشه خوش اخلاق بودن و با مهربانی رفتار کردن هم مصداقهایی از همین گذشت کردن هست .
در ضمن اگه به خدا و دینش و اون دنیا و اینکه هیچ عملی بدون ثبت و مکافات نمیمونه اعتقاد کافی داشته باشیم دلخور بودن از بابت تاوان دادن در مقابل اشتباه دیگران بی معنی هست چه بسا که در این راه چیز هایی را تجربه کنی که هرگز به سراغت نمی آیند و شاید تو یه جای بهتری ، بهتر تر ش رو برات اوکی کنه ! و شاید توی این گذشت ها و ندادن ها و نرسیدن ها و نداشتن ها و زخم خوردن ها مسیر زندگیت به سمت و مسیر بهتری کشیده بشه بدون اینکه خودت خبر داشته باشی . بعضی وقتا این مشکلات هستن که انسان رو میسازن و با همین مشکلات هست که موفقیت به سراغت میاد .
نمونه بارز برای این حرفم زندگی پروفسور محمود حسابی هست - کتاب استاد عشق نوشته ی دکتر ایرج حسابی فرزند آن مرحوم - توصیه میکنم حتماً بخونین ، تو زندگی خیلی سختی کشیده .
این حرفا رو از ته دلم میزنم چون به اون خدایی که میشناسم و از هر چی و همه کی و همه کس بیشتر دوستش دارم ، کاملاً اعتماد دارم و میدونم برام مهربونتر از مادر هست مهربون تر از مادر . اگه بده نعمته ، اگه هم نده حکمته . این وسط ما هستیم که عجله میکنیم و منتظر نمیمونیم تا ببینیم این اتفاقا حتی تلخ هاشون حتماً به مصلحت خودمونه . شاید بعد از چندین سال بفهمیم و شایدم در پایان عمر . . .
ولی آخرش اگه اهل دل باشی حتماً میفهمی .

بخوام مثال بزنم خیلی طولانی میشه ولی خیلی وقتا برام اتفاق افتاده که برام مشکلاتی رو پیش آوردند و خیلی اذیت شده ام اما با گذشت هم اونا رو شرمنده کرده ام و هم خود بزرگواری پیدا کرده ام و تو شرایطی بدتر جلوی چشمام برای خودشون بدون هیچگونه دخالتی از طرف من مشکلاتی بزرگتر از همون پیش اومده ! به اطرافتون خوب خوب نگاه کنین . شاید برای شما هم اتفاق بیفته !
دلم نمیاد اینو نگم : مادربزرگی داشتم خیلی مهربون ( خدا رفتگان شما رو هم بیامرزه ! ) اماااااااا این مادر خانومو سه تا از شش تا عروساش خیلی با ایشون خوش رفتار نبودن ( مادرم تو اون سه تای دیکه بودا ! چون پیش ما میموند و مثل مادر خودش ازش مراقبت کرد . بیست و هفت سال و دو سال هم تو بستر بیمار یش ) و این مادر بزرگم حتی یه بارم به روش نمی آورد و برا منم خیلی سوال بود . . . ولی پس از گذشت اندی سال که هم اکنون همون عروس خانومای دیروز که خودشون صاحب عروس شدن بیا و ببین که چی دماغی از روزگارشون در میارن !!! واااای
خوشحال نیستما فقط تماشاگر گردش دوران هستم و عیان اندر جمله ی : دنیا دار مکافات هست .

اگه فرهنگ صحیح گذشت در همه باشه و به جای روکم کنی و انتقام جویی و حرص و طمع های فراوان جا بیافته که دیگه . . . میشه گفت تو جامعه با فرهنگی تشریف داریم .

[رهگذر.]

اگه فرهنگ صحیح گذشت در همه باشه و به جای روکم کنی و انتقام جویی و حرص و طمع های فراوان جا بیافته که دیگه . . . میشه گفت تو جامعه با فرهنگی تشریف داریم .
[/quote]
من قصد انتقام و رو کم کنی ................. ندارم من فقط یه زخمی در قلبم و روحم ایجاد شده که دنبال مرهممممممم
مرهمشم گذشته ولی این درد اینقدر برایم سنگینه و باعث رنجشم شده که با گذشتم نمیتونم باهاش کنار بیام
زمان هم نمیتونه برام حل کنه اشتباهی از دیگری که بر زندگی من سایه افکنده
گذشت خوبه ولی من ناتوان از این که بگذرم
مگر اینکه حکمتش و به عینه ببینم

[عبدالرحمن]

نقل قول:
من قصد انتقام و رو کم کنی ................. ندارم من فقط یه زخمی در قلبم و روحم ایجاد شده که دنبال مرهممممممم
مرهمشم گذشته ولی این درد اینقدر برایم سنگینه و باعث رنجشم شده که با گذشتم نمیتونم باهاش کنار بیام
زمان هم نمیتونه برام حل کنه اشتباهی از دیگری که بر زندگی من سایه افکنده
گذشت خوبه ولی من ناتوان از این که بگذرم
مگر اینکه حکمتش و به عینه ببینم

گذشت بستگی به خود شخص داره

بعضی افراد انقدر پست و حقیرند که دلیل نداره بهشون فکر کنی

تجربه نشون داده بهترین کار واگذار کردن این افراد به خداست

چون خدا خلقش رو میشناسه

وقتی بشناسه بهترین کار رو میکنه

ببخشید و افراد کوچک و حقیر را در حقیریشان باقی بگذارید