طبیب مهربان

[خادم المهدی]

طبیب مهربان

[/b]
مواسم جمع میسم به داغی گفته می شد که در قدیم برای ریشه کن کردن عفونتها روی زخم می گذاشتند . این عمل ریشه ی عفونتها را می سوزاند .
پیامبر خدا ص در نهج البلاغه به احمی مواسمه توصیف شده اند ؛ طبیبی است که طب خود را می گرداند و مرهم های خود را به خوبی ساخته و داغهای خود را آماده کرده آنها را هر جا که نیاز باشد قرار می دهد : بر دلهای کور و گوشهای ناشنوا و...با داروهای خود موارد غفلت و سرگردانی را می جوید .(و معالجه می کند )

طبیب بودن یکی از اوصاف پیامبر است که انسان ، با معرفت به آن می فهمد که خداوند دوای دردهای جسمانی و روحی را به دست ایشان سپرده .
همانطور که شفای بیماری جسمی برای ما مهم است ، گرفتاری روحی و اخلاقی که به مراتب خطرناک تر هستند نیز مهم هستند . امام عصر ع همچون پدران خود طبیب جسم و روح است . کسیکه به طبابت امام معتقد است بیش از هر کس دیگری به دستگیری او دل می بندد و قلبا از آن طبیب واقعی استمداد می طلبد .
طبیب دلسوز، طب خود را بین بیماران می گرداند .خود سراغ بیماران می رود .

من اتاکم نجی ... و هر کس نزد شما آید نجات یابد .

[/b]

ای دلبر خورشیدرو

وی عیسی بیمارجو

یا مولانا صاحب الزمان والمُستغاثُ بک یابن الحسن