چگونگی رقت و جزع و گریه بر امام حسین(علیه السلام)

[سیمرغ]

به نام الله

السلام علیک یا ابا عبدالله و علی الارواح التی حلت بفنائک


رقت و جزع و گریه بر امام حسین(علیه السلام) دارای اقسامی است:

اول: اندوه بارانه و غمگسارانه در دل گریستن، كه اولین مرتبه گریه است، و پاداشش این است كه نفس های انسان تسبیح الهی می گردد. چنانچه خود سیدالشهدا(علیه السلام) فرموده اند:"نفس المهموم لِظُلمِنا تسبیح"، نفس های شخصی كه به خاطر ستمی كه بر ما رفته، مغموم باشد، تسبیح به حساب می آید.

دوم: دردمند شدن قلب؛ در حدیث آمده است كسی كه به خاطر ما قلبش متألم شود، هنگام جان سپردن نشاطی به او دست می دهد و پیوسته این نشاط در دلش موج می زند تا اینكه در كنار حوض کوثر به ما بپیوندد.

سوم: حلقه زدن اشك در چشم، بدون اینكه جاری شود؛ چنین حالی موجب رحمت الهی است. چنانچه در روایت از امام صادق علیه السلام درباره گریه كنندگان بر حسین علیه السلام آمده است كه: خداوند شخص ‍ گریه كننده را قبل از آنكه اشك از چشمانش جاری شود، مورد رحمت خود قرار می دهد.

چهارم: جریان یافتن اشک از دیدگان، حتی اگر به اندازه بال مگسی باشد (تر شدن چشم از اشك)؛ در این باره وارد شده است كه این كار موجب آمرزش ‍ گناهان است اگر چه به اندازه كف دریا باشد.

پنجم: ریزش قطره های اشک از دیدگان؛ که اینگونه گریستن ویژگی دارد که امام صادق(علیه السلام) آنرا چنین بیان فرمودند: "هنگامیکه اشک از دیده ی سوگوار حسین فرو ریزد اگر قطره ای از آن در دوزخ فرو می چکید آتشش را فرو مینشاند.

ششم: سرازیر شدن اشك و ریختن آن به چهره، محاسن و سینه؛ امام صادق علیه السلام به هنگام شنیدن مصیبت حسین علیه السلام اینگونه می گریست و سپس می فرمود: ملائكه هم مثل ما، بلكه بیشتر از ما در غم حسین(علیه السلام) می گریند. به واسطه چنین گریه ای خداوند سرتاسر بهشت را بر تو واجب گردانیده است.

هفتم: نالیدن و شیون کردن و ضجه زدن و تا سرحدّ مرگ گریستن است.؛ درباره شیون کردن چنین آمده است که امام صادق علیه السلام شیون کننده در سوگ حسین(علیه السلام) را دعا نمود و فرمود:"اللهمَّ الرْحَمْ تلکَ الصّرْخَةَ الّتی کانَتْ لَنا" خدایا بر این شیون هایی كه از برای ماست، رحمت فرست. درباره ضجه زدن نیز چنین آمده است که حضرت زهرا سلام الله علیها هر روز در سوگ فرزندش حسین(علیه السلام) آنقدر ضجه می زد که پدرش او را دلداری می داد و آرام می نمود. درباره گریستن تا سر حد مرگ چنین آمده که چون ابوذر مردم را به كشته شدن حسین علیه السلام خبر داد، فرمود: اگر عظمت و سنگینی آن مصیبت را درمی یافتید چنان می گریستید که جان می دادید.

هشتم: زاری نمودن سوزناکانه(گریه كردن با صدای بلند)، و من نمی دانم که چگونه چنین حالتی را توصیف کنم که براستی از عجایب است. شگفت آن که یزید، قاتل امام حسین علیه السلام به همسرش هند امر کرد که برای حسین(علیه السلام) سوگواری کند و چنین گفت: ای هند در سوگ حسین شیون نما و گریه كن كه او فریادرس قریش است، خدا ابن زیاد ـکه لعنت خدا بر او باد ـ را بکشد که در کشتن حسین شتاب کرد. و این پیشامد در زمانی خاص روی داد...

نهم: زدن بر سر و صورت است؛ عبدالله بن عمر، وقتی خبر شهادت حسین(علیه السلام) را شنید، بر سرو صورت خویش زد و ندا سر داد: هیچ روزی بسان روز شهادت حسین نیست؛ و به قدری گریست که یزید او را خاموش ساخت.

دهم: همانند نمودن خویش به گریه کنندگان بر حسین(علیه السلام) است كه همان تباكی است؛ در اینباره روایت داریم که:"إنَّ مَنْ تَباکی فَلَهُ الجنَّةُ" به راستی هر که در سوگ حسین(علیه السلام) خود را به گریه کنندگان همانند سازد( تباكی كند)، بهشت از آن اوست. یعنی اگر كسی سنگ دل شده و دلش آتش نمی گیرد، باید سر را به زیر افكند و خود را شبیه مصیبت زده و دلشكسته بنماید. من نمی دانم چگونه قلب قساوت پیدا می كند که از یادآوری مصیبت های شهید مظلومی شعله ور نمی گردد؛ مصیبت هایی که ناله شکیبایان را بر می خیزاند...

یازدهم: گریستن بی اشک است به خاطر خشك شدن اشك از كثرت جاری شدن؛ چنین حالتی برای بانوان حادثه کربلا پیش آمد که بعد از بازگشتشان به مدینه و برپا كردن عزاداری آن حضرت رخ داد.

دوازدهم: گریه چنان بر کسی چیره شود که او را از خوردن و آشامیدن باز می دارد؛ چنین امری در روایت مسمع بن عبدالملك آمده است. او به امام صادق علیه السلام عرض كرد؛ هنگام ذكر حسین علیه السلام و یادآوری رفتاری كه با او شد، چنین حالتی بر من عارض ‍ می شود. امام فرمود:"رَحِمَ اللهُ دَمْعَتُکَ" رحمت خداوند بر اشک های تو! سپس اجر و پاداش حاصل برای او از هنگام جان سپردن تا پایان روز جزا را برشمرد.

منبع:برگرفته از کتاب خصائص الحسین(علیه السلام) ـ تالیف ایت الله شوشتری

گفتم از اینجا تا کربلا چقدر راه است؟
گفت: آنقدر که بگویی "السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین(علیه السلام)"
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ـــــــــــــــــــ
هر کجا ذکر حسین بود تو را یادم هست
هر کجا اشک حسین هست مرا یادی کن
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ــــــــــــــــــ
اللهم عجل لولیک الفرج

[عبدالرحمن]

پس چون بانوانِ حَرَم اسبِ تیزپایت را خوار و زبون بدیدند، و زینِ را براو واژگونه یافتند،


ازپسِ پرده ها(ىِ خیمه) خارج شدند، درحالیکه گیسوان برگونه ها پراکنده نمودند،


بر صورت ها لطمه مى زدند و نقاب ازچهره ها افکنده بودند،


و بصداى بلندشیون میزدند،وازاوجِ عزّت به حضیض ذلّت درافتاده بودند،


وبه سوىِ قتلگاه تو مى شتافتند....


(قسمتی از زیارت ناحیه مقدسه)

[سیمرغ]

به نام الله

السلام علیک یا ابا عبدالله و علی الارواح التی حلت بفنائک

در تکمیل مرحله دهم درخصوص "قساوت قلب" آمده است:
منشأ سنگدلی انسان دو چیز است:
نخست فرو رفتن در منجلاب دنیا و زیاده خواهی در به دست آوردن آن؛ که این صفت چنان در سنگدلی انسان اثرگذار است که در دعاها چنین آمده است:" اللهمَّ انى اعوذُ بك من علمٍ لاينفَعُ و من قلبٍ لايخشَعُ و عَیْن لا تَدْمَعْ و بطن لا تَشْبَعْ"
پروردگارا به تو پناه می برم از دانشی که ثمر ندهد و دلی که خشوع ندارد و چشمی که نمی گرید و شکمی که سیر نمی شود.
دومین دلیل سنگدلی، پرگویی درباره سخنان بیهوده است که در روایات نیز به آن اشاره شده است
و اما درمان سنگدلی این است که دست نوازش بر سر یتیمان بکشیم که نه تنها سنگدلی را از بین می برد بلکه پاداش و ثواب نیز دارد.