نگاهی به زندگی ابدی اهالی موسیقی

[رهگذر.]

برای ورود به این بحث، نیاز به بیان دو مقدمه‌ی کوتاه است؛


مقدمه‌ی اول:



بیان امور ماورائی فقط در انحصار دین و وحی است. یعنی فقط کسی می‌تواند از دنیاهای پس از این دنیا به ما خبر دهد که به عالم غیب متصل باشد و ببیند آنچه دیگران نمی‌بینند و بشنود آنچه دیگران نمی‌شنوند. در اعتقادات شیعی، این امر منحصر در وجود مقدس رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) و جانشینان بر حق ایشان است


مقدمه‌ی دوم:


مبنای اعتبار یک روایت، توجه محدثین بزرگ و فقهای عظام به آن روایت است. پس هر حدیثی که در کتب معتبر حدیثی شیعه ذکر نشده و فقهای بزرگوار به آن اعتنا نکرده اند، از درجه‌ی اعتبار ساقط است و قابل استناد نیست. به همین منظور در اینجا فقط از روایاتی که در کتب معتبر شیعه آمده استفاده شده است


بعد از ذکر این دو مقدمه می‌گوییم: اموری که در پی می‌آید، چشم به راه اصحاب ساز و آواز است و برایشان تهیه دیده شده است



اول: عذابی خوار کننده؛

در ذیل آیه‌ی مبارکه‌ی «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یشْتَری لَهْوَ الْحَدیثِ لِیضِلَّ عَنْ سَبیلِ اللَّهِ بِغَیرِ عِلْمٍ وَ یتَّخِذَها هُزُواً أُولئِک لَهُمْ عَذابٌ مُهینٌ؛
ترجمه: و برخى از مردم کسانىاند که سخن بیهوده را خریدارند تا [مردم را] بى [هیچ] دانشى از راه خدا گمراه کنند، و [راه خدا] را به ریشخند گیرند براى آنان عذابى خوارکننده خواهد بود. (سوره‌ی لقمان، آیه‌ی ۶


وارد شده است



عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ (علیه‌السلام) قَالَ سَمِعْتُهُ یقُولُ: «الْغِنَاءُ مِمَّا وَعَدَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَیهِ النَّارَ» وَ تَلَا هَذِهِ الْآیةَ «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یشْتَرِی لَهْوَ الْحَدِیثِ لِیضِلَّ عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ بِغَیرِ عِلْمٍ وَ یتَّخِذَها هُزُواً أُولئِک لَهُمْ عَذابٌ مُهِینٌ



ترجمه: محمد بن مسلم می‌گوید از امام باقر (علیه‌السلام) شنیدم که فرمود: غنا (موسیقی و خوانندگی) از چیزهایی است که خداوند عز و جل بر (انجام) آن وعید آتش جهنم داده است. سپس این آیه را تلاوت کردند: «برخى از مردم کسانىاند که سخن بیهوده را خریدارند تا [مردم را] بى [هیچ] دانشى از راه خدا گمراه کنند، و [راه خدا] را به ریشخند گیرند. براى آنان عذابى خوارکننده خواهد بود



منبع: کافی/۶/۴۳۱؛ وسائلالشیعة/۱۷/۳۰۴



فِقْهُ الرِّضَا (علیه‌السلام): «اعْلَمْ أَنَّ الْغِنَاءَ مِمَّا وَعَدَ اللَّهُ عَلَیهِ النَّارَ فِی قَوْلِهِ «وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ یشْتَرِی لَهْوَ الْحَدِیثِ لِیضِلَّ عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ بِغَیرِ عِلْمٍ وَ یتَّخِذَها هُزُواً أُولئِک لَهُمْ عَذابٌ مُهِینٌ

»



ترجمه: امام رضا علیه السلام فرمودند: بدان که غنا (نوازندگی و خوانندگی) از آن چیزهایی است که خداوند بر آن وعید آتش داده است در این آیه‌ی شریفه: «برخى از مردم کسانىاند که سخن بیهوده را خریدارند تا [مردم را] بى [هیچ] دانشى از راه خدا گمراه کنند، و [راه خدا] را به ریشخند گیرند. براى آنان عذابى خوارکننده خواهد بود




منبع: مستدرک الوسائل/۱۳/۲۱۳

دوم: بدحالی؛

عَنْ مَسْعَدَةَ بْنِ زِیادٍ قَالَ کنْتُ عِنْدَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه‌السلام) فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ: بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی إِنَّنِی أَدْخُلُ کنِیفاً لِی وَ لِی جِیرَانٌ عِنْدَهُمْ جَوَارٍ یتَغَنَّینَ وَ یضْرِبْنَ بِالْعُودِ فَرُبَّمَا أَطَلْتُ الْجُلُوسَ اسْتِمَاعاً مِنِّی لَهُنَّ. فَقَالَ: «لَا تَفْعَلْ» فَقَالَ الرَّجُلُ: وَ اللَّهِ مَا آتِیهِنَّ إِنَّمَا هُوَ سَمَاعٌ أَسْمَعُهُ بِأُذُنِی. فَقَالَ: «لِلَّهِ أَنْتَ أَ مَا سَمِعْتَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یقُولُ «إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ کلُّ أُولئِک کانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا» فَقَالَ: بَلَى وَ اللَّهِ لَکأَنِّی لَمْ أَسْمَعْ بِهَذِهِ الْآیةِ مِنْ کتَابِ اللَّهِ مِنْ أَعْجَمِی وَ لَا عَرَبِی لَا جَرَمَ أَنَّنِی لَا أَعُودُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ وَ أَنِّی أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ. فَقَالَ لَهُ: «قُمْ فَاغْتَسِلْ وَ سَلْ مَا بَدَا لَک فَإِنَّک کنْتَ مُقِیماً عَلَى أَمْرٍ عَظِیمٍ مَا کانَ أَسْوَأَ حَالَک لَوْ مِتَّ عَلَى ذَلِک احْمَدِ اللَّهَ وَ سَلْهُ التَّوْبَةَ مِنْ کلِّ مَا یکرَهُ فَإِنَّهُ لَا یکرَهُ إِلَّا کلَّ قَبِیحٍ وَ الْقَبِیحَ دَعْهُ لِأَهْلِهِ فَإِنَّ لِکلٍّ أَهْلًا





ترجمه: مسعدة بن زیاد می‌گوید در محضر امام صادق علیه السلام بودم که مردی به حضرت عرض کرد: پدر و مادرم به فدایتان باد، من همسایه‌ای دارم که کنیزکان خواننده و نوازنده دارد که عود می‌زنند، وقتی برای قضای حاجت به مستراح می‌روم، نشستن را طول می‌دهم تا آواز و موسیقی شان را بشنوم. [حکم این کار چیست؟] حضرت فرمودند: این کار را نکن. عرض کرد: به خدا قسم من به خاطر شنیدن به آنجا نمی روم بلکه فقط به گوشم می‌رسد. حضرت فرمودند: خدا وکیلی آیا این آیه را نشنیده‌ای که می‌فرماید: «گوش و چشم و دل [در مقابل کرده‌ی خویش مسئولند و] بازخواست خواهند شد»؟! عرض کرد: به خدا قسم گویا من اصلاً این آیه را از هیچ عجم یا عربی نشنیده ام. حال که چنین شد، دیگر به آن کار بر نخواهم گشت و از خدا طلب آمرزش دارم. حضرت فرمودند: برخیز و غسل [توبه] کن که بر [گناه] بزرگی پافشاری می‌کردی. چقدر حالت بد می‌بود اگر بر آن حال [اصرار بر شنیدن موسیقی و آواز] از دنیا می‌رفتی. خدا را [برای نجات از آن معرکه] سپاس گوی و از هر آنچه او نمی پسندد توبه کن که او فقط امور زشت را نمی پسندد و کارهای زشت را به اهلش واگذار که هر کاری اهل و اصحابی دارد». (کافی/۶/۴۳۲



سوم: محرومیت از آوازها و موسیقی‌های بهشتی؛

عَنْ یاسِرٍ الْخَادِمِ عَنْ أَبِی الْحَسَنِ (علیه‌السلام) قَالَ: «مَنْ نَزَّهَ نَفْسَهُ عَنِ الْغِنَاءِ فَإِنَّ فِی الْجَنَّةِ شَجَرَةً یأْمُرُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ الرِّیاحَ أَنْ تُحَرِّکهَا فَیسْمَعُ لَهَا صَوْتاً لَمْ یسْمَعْ بِمِثْلِهِ وَ مَنْ لَمْ یتَنَزَّهْ عَنْهُ لَمْ یسْمَعْهُ؛
یاسر خادم امام رضا علیه السلام از آن حضرت نقل می‌کند که فرمودند: هر کس خودش را از غنا[= نواختن و شنیدن موسیقی و آوازه خوانی] پاک بدارد [ثوابش این است که] در بهشت درختی است که خدای عز و جل بادها را امر می‌کند که به حرکت بیایند [و از لابلای شاخ و برگهای آن بگذرند، با این کار] صدایی شنیده می‌شود که مانند آن شنیده نشده است. ولی هر کس خود را از غنا [= نواختن و شنیدن موسیقی و آوازه خوانی] پاک ندارد، آن صدای [موسیقی بهشتی و آوازخوانی هوش ربا] را نخواهد شنید» (کافی/۶/۴۳۴؛ وسائلالشیعة/۱۷/۳۱۷



چهارم: محروم شدن از حمد و ثنای خداوند متعال؛

فِی الْخَبَرَ إِنَّ اللَّهَ یقُولُ یوْمَ الْقِیامَةِ: «مَلَائِکتِی مَنْ حَفِظَ سَمْعَهُ وَ لِسَانَهُ عَنِ الْغِنَاءِ فَأَسْمِعُوهُ حَمْدِی وَ الثَّنَاءَ عَلَی؛
در روایتی آمده است: خدای متعال در روز قیامت می‌فرماید: ای ملائکه‌ی من آن کس که گوش و زبانش را از [شنیدن و خواندن] غنا حفظ کرده، حمد و ثنای من درباره اش را به او ابلاغ کنید» (مستدرکالوسائل/۱۳/۲۱۴




پنجم: با صورت سیاه محشور شدن؛

قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم): «یحْشَرُ صَاحِبُ الطُّنْبُورِ یوْمَ الْقِیامَةِ وَ هُوَ أَسْوَدُ الْوَجْهِ وَ بِیدِهِ طُنْبُورٌ مِنْ نَارٍ وَ فَوْقَ رَأْسِهِ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَک بِیدِ کلِّ مَلَک مِقْمَعَةٌ یضْرِبُونَ رَأْسَهُ وَ وَجْهَهُ وَ یحْشَرُ صَاحِبُ الْغِنَاءِ مِنْ قَبْرِهِ أَعْمَى وَ أَخْرَسَ وَ أَبْکمَ وَ یحْشَرُ الزَّانِی مِثْلَ ذَلِک وَ صَاحِبُ الْمِزْمَارِ مِثْلَ ذَلِک وَ صَاحِبُ الدَّفِّ مِثْلَ ذَلِک؛
رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) فرمودند: نوازنده‌ی تنبور در روز قیامت در حالی محشور می‌شود که صورتش سیاه است و به دستش تنبوری از آتش می‌باشد. بالای سرش هفتاد هزار فرشته هستند و به دست هر یک، گرزی است که با آن بر سر و صورت او می‌کوبند. اصحاب غنا [خواننده و نوازنده] در حالی از قبرش برانگیخته می‌شود که کور و لال است. و زناکار و نوازنده‌ی نی و نوازنده‌ی دف نیز چنین سرانجامی دارند.» (بحارالأنوار/۷۶/۲۵۳ و مستدرک الوسائل/۱۳/۲۱۹




ششم: داخل شدن در جهنم؛

سَمِعَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ علیه السلام رَجُلًا یطْرِبُ بِالطُّنْبُورِ فَمَنَعَهُ وَ کسَرَ طُنْبُورَهُ ثُمَّ اسْتَتَابَهُ فَتَابَ ثُمَّ قَالَ: «أَ تَعْرِفُ مَا یقُولُ الطُّنْبُورُ حِینَ یضْرَبُ» قَالَ وَصِی رَسُولِ اللَّهِ (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) أَعْلَمُ. فَقَالَ: «إِنَّهُ یقُولُ: سَتَنْدَمُ سَتَنْدَمُ أَیا صَاحِبِی، سَتَدْخُلُ جَهَنَّمَ أَیا ضَارِبِی؛ امیرالمؤمنین علیه السلام شنیدند که مردی تنبور می‌نوازد، پس او را از این کار منع کردند و تنبورش را شکستند و توبه اش دادند و او نیز توبه کرد. پس حضرت از او پرسیدند: آیا می‌دانی تنبور وقتی نواخته می‌شود چه می‌گوید؟ عرض کرد: وصی رسول خدا داناترند. حضرت فرمودند: می‌گوید: به زودی، به زودی ای نوازنده‌ی من پشیمان خواهی شد. به زودی وارد آتش جهنم خواهی شد» (مستدرک الوسائل/۱۳/۲۲۰




)



هفتم: فاجر و فاسق مردن و به آتش رفتن؛

فِقْهُ الرِّضَا (علیه‌السلام): «مَنْ لَقِی فِی بَیتِهِ طُنْبُوراً أَوْ عُوداً أَوْ شَیئاً مِنَ الْمَلَاهِی مِنَ الْمِعْزَفَةِ وَ الشِّطْرَنْجِ وَ أَشْبَاهِهِ أَرْبَعِینَ یوْماً فَقَدْ بَاءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ فَإِنْ مَاتَ فِی أَرْبَعِینَ مَاتَ فَاجِراً فَاسِقاً مَأْوَاهُ النَّارُ وَ بِئْسَ الْمَصِیرُ


ترجمه: امام رضا علیه السلام فرمودند: هر کس در خانه اش تنبور یا عود یا چیزی از آلات و وسائل موسیقی یا شطرنج به مدت چهل روز باشد، به خشم خدا گرفتار خواهد شد. اگر در این چهل روز بمیرد، فاجر و فاسق مرده است و جایگاهش آتش است و چه بد جایگاهی است



منبع: مستدرک الوسائل/۱۳/۲۱۸

[اسکای]

نقل قول:رجمه: امام رضا علیه السلام فرمودند: هر کس در خانه اش تنبور یا عود یا چیزی از آلات و وسائل موسیقی یا شطرنج به مدت چهل روز باشد، به خشم خدا گرفتار خواهد شد. اگر در این چهل روز بمیرد، فاجر و فاسق مرده است و جایگاهش آتش است و چه بد جایگاهی است

از دوستان خواهش و تمنا دارم با تفسیر باشه . شاید حدیثی برای یک موقعیت خاص و برای یک شرایط ویژه باشه . خواهش میکنم این جوری برخورد نشه .

الان فدراسیون شطرنج ما مرکز خشم خداونده .؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

[فدايي ولايت]

خب شما که همه رو یه کاسه کردید!

نقل قول:غنا (موسیقی و خوانندگی)

همه ی اونواع موسیقی و خوانندگی که غنا محسوب نمیشن.چرا تحریف میکنین؟!
اینطوری که همه جهنمی میشن.حتی خواننده های سنتی ماکه دارن اشعاد حافظ و سعدی میخونن!

[رهگذر.]

خب من منبع ها روذکر کردم یکی کتاب مستدرک الوسائل
کتاب مستدرک الوسائل از مجموعه های روایی معتبر شیعه به شمار می آید که در قرن اخیر نگاشته شده است.
برای اجتهاد و استنباط احکام شرعی، بعد از مراجعه به کتاب وسائل الشیعه و برای جستجوی کامل تر در میان روایات، به این کتاب نیز مراجعه می شود
کتاب بعدی هم
وسائل الشیعه شیخ حر عاملی است
من مفسر نیستم اینطوری بیان شده
شاید حدیثی برای یک موقعیت خاص و برای یک شرایط ویژه باشه .
اما

مرز موسیقی حرام و موسیقی حلال عبارتند از ایرانی بودن ، سنتی بودن ، قدیمی بودن ، کلاسیک بودن ، غربی بودن یا شرقی بودن آن نیست . مرز آن چیزی است که به آن (( ابتذال )) می گویند
[font=Times New Roman][/font]

[اسکای]

این جور احادیث خیلی مهمن . چون برخورد اول با این احادیث یک قدم آدم رو از دین دور میکنه نه نزدیک .

گفتم که الان فدراسیون شطرنج در یک کشور شیعه با این حدیث در نگاه اول پارادوکسی داره که نتیجش دوری از دین هست .

تنها حدیث که نیست.خود تفسیر مهمتره.

[فدايي ولايت]

نقل قول:غنا (نوازندگی و خوانندگی)

خود این عبارت که غنا یعنی همه انواع خوانندگی و نوازندگی که تو حدیث نیست

نظر آیت الله خامنه ای درباره غنا:

نقل قول:غنا عبارت است از صداى انسان در صورتى که با ترجيع و طرب همراه بوده و مناسب مجالس لهو و گناه باشد که خواندن به اين صورت و گوش‌دادن به آن حرام است.

هر صوتی که غنا محسوب نمیشه.وگرنه،مداحی هم یه جور غنا محسوب میشه دیگه!!!!

---

نقل قول:مرز موسیقی حرام و موسیقی حلال عبارتند از ایرانی بودن ، سنتی بودن ، قدیمی بودن ، کلاسیک بودن ، غربی بودن یا شرقی بودن آن نیست . مرز آن چیزی است که به آن (( ابتذال )) می گویند

منظور من هم این نبود که همه نوع موسیقی سنتی حلاله.اما دیگه خواننده هایی مثل سالار عقیلی که دیگه مبتذل نمیخونن!