فوت يا وفات؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

[حضرت عشق]

توفّي أخذ شيء به تمام آن است، مثلا اگر يك مشت گندم بر زمين ريخته شده است و كسي آن را چنان جمع كرده است كه يك دانه از آن بر زمين نمانده است، گويند آن را توفي كرده است.
خداوندسبحان در قرآن كريم فرموده است: (( الله يتوفي الأنفس حين موتها...)) {زمر-43} و نيز فرموده:(( والله خلقكم ثم يتوفيكم ...)){نحل-71}، و بدين مفاد چند آيه ديگر.غرض اينكه حق تعالي صورت حقيقي هر شخص انساني را شيئيت(شيء و تماميتش) به صورتش است توفي مي كند و چيزي از صورت حقيقي و واقعي او در اين نشأه نمي ماند.
انسان هاي آگاه مي دانند كه مردن فوت نيست بلكه وفات است، گويم كه نمرد و زنده تر شد!قرآن كريم از گروهي نابخرد خاكي در آيه( 12 سوره سجده) حكايت مي كند.
اين گروه به حقيقت موت پي نبرده اند كه موت فوت نيست بلكه وفات است، و ندانسته اند كه انسان موجودي ابدي است و از داري به داري انتقال مي نمايد.
آدمي در دو رحم براي ابد ساخته مي شود يكي رحم مادر و ديگري همين عالم طبيعت،كه بعد از فراق از رحم مادر، در آن زندگي مي كنيم.و فراغ از آن را موت مي ناميم كه به فارسي مرگ و مردن مي گوييم. اما مردن در حقيقت وفات است نه فوت زيرا كه فوت به معني تباه شدن و نابود گرديدن است و انسان به مردن فوت نمي شود.
در هيچ آيت و روايت از مردن تعبير به فوت نشده است،فقط يك روايت در معاد بحار از آن تعبير به فوت شده است، و آن هم تعبيري از راوي است نه از امام معصوم كه راوي درست نقل نكرده است.
(شرح فص حكمة عصمتيه في كلمة فاطمية(سلام الله عليها)،علامه حسن حسن زاده آملي-ص 46 و 90 ـ به دست خط خود ايشان)