آزاد اندیشی(1) : نقشه ی راه جمهوری اسلامی ایران

[soheyl68]

به نام خدا

سلام

امروز از شما می خواهند نقشه ای برای کشورمون ترسیم کنید و بنویسید.
نقشه ای که وضعیت فعلی رو به وضعیت ایده آل می رسونه.
می تونه جامع باشه و دربرگیرنده ی تمام زمینه ها باشه
یا یک یا چند زمینه. مثلا شاید شما در زمینه ی بهداشت بتونید نقشه بدید و برنامه و راهی ترسیم کنید.

توجه کنید که هر نقشه، یک نقطه ی مبدا داره و یک راه و یک نقطه ی پایان راه.

انتقاد از وضعیت فعلی، هیچ امتیازی برای کار شما نداره و صرفا باید نقشه ی خودتونو مطرح کنید.

راهنمایی :
اول زمینه ی طرح رو مطرح کنید؛ مثلا : مساجد
سپس ایده آل و هدف رو بنویسید؛ مثلا : حضور بیش از 70% اقشار مختلف مردم در اوقات مختلف تا 5 سال آینده
سپس راه رسیدن به این هدف رو شرح بدید.

بفرمایید.

[soheyl68]

سلام دوباره

چند مطلب هست که در چند مرحله عرض می کنم. شما هم بفرمایید. همچنین عرایض همدیگه رو تکمیل کنیم، بهبود بدیم و نقد کنیم.

اول از همه مراحل زندگی از نظر سن رو می گم :

دوران مشترک برای هر دو جنس :
1 تا 7 سالگی :
گذراندن اوقات در خانواده، تربیت و افزایش مهارت های فکری و ذهنی و خلاقیت با بازی و سرگرمی (تحت نظر کارشناسان- به صورتی که کودک متوجه نشه).
تاکید روی با خانواده بودن و عدم یادگیری به روش رسمی و در مهدکودک یا هر آموزشگاهی (به جز آموزش با استفاده از بازی) در واقع باید با بازی کردن، آن چیزهایی که مناسب سنش هست رو یاد بگیره.

7 تا 14 سالگی :
سپردن آموزش به موسسات آموزشی کشور. یادگیری الفبا و علوم و دانش در حدی که عموم مردم باید بدانند و متناسب با سن کودک.
نظام آموزشی باید یاددهنده باشد و مسئولیت آموزش دادن داشته باشد (و نه امتحان گرفتن و نمره دادن). با توجه به رشد عدالت محور در اسلام، باید کودک هایی که بازدهی کمتری دارند، بیشتر مورد توجه قرار گیرند و به سطح سایر هم سن و سال هاشون برسند. البته باید توجه داشت که توانایی ها با هم فرق می کنند.
نکته ی مهم در این سنین این هست که با روش های علمی، استعداد فرد به فرد آینده سازان رو شناسایی کرد تا اولا نقاط ضعف رو بهبود داد و ثانیا کشف استعدادها و نقاط قوت فرد رو برای مرحله ی بعد (14 تا 17 سالگی) نیاز داریم.
از نظر محتوای آموزشی، تنها محتوای مورد نیاز رو یاد خواهند گرفت. (فیزیک و شیمی و ... رو در حدی که آشنا باشند و در زندگی روزمره کاربرد داشته باشه و بشه استعدادهاشونو شناخت تدریس خواهند شد).
همچنین در ابتدای این مرحله، دختران باید با تفاوت های جنسی خودشون آشنا بشوند و آموزش های لازم رو ببینند.

14 تا 17 سالگی (دختران) :
در این دوران درک می کنند که وجود ارزشمندی برای جامعه هستند و متوجه ی نقش حساس همسری و مادری می شوند. همچنین آموزش هایی به آن ها داده می شود تا آماده ی ازدواج شوند و مهارت های همسرداری و مادری رو یاد می گیرند.
دخترانی که تمایل به شاغل شدن داشته باشند، می توانند به موسسات آموزشی بروند و آموزش های لازم رو ببینند در کنار مواردی که در پاراگراف قبلی عرض کردم. فرهنگ جامعه به گونه ای است که دختران، تمایل بیشتری به یادگیری مهارت های همسرداری و مادری دارند و این دوران را دوران طلایی در زندگی خود می دانند؛ چرا که تجربه نشان خواهد داد تفاوت آینده ی دخترانی که این گونه زندگی خواهند کرد.

14 تا 20 سالگی (پسران) :
مهارت ها 3 نوع هستند : ادراکی، انسانی (ارتباطی) و فنی. افرادی که مهارت های ادراکی بیشتری دارند، در مدیریت و برنامه ریزی و مشاوره و استراتژی ها و ... موفق تر هستند. افرادی که مهارت های انسانی بیشتری دارند، فروشنده ها، روابط عمومی ها، سخنگوها و ... بهتری می شوند. افرادی که مهارت های فنی بیشتری دارند، برنامه نویس، پزشک، مهندس، جوشکار و بنا و ... خوبی می شن.
وقتی مهارت های افرادو شناختیم، در این سنین، آموزش های لازم برای افزایش همه ی مهارت ها و به خصوص مهارتی که نقطه ی قوت افراد هست رو بیشتر پرورش خواهیم داد و کاری می کنیم که در پایان سن 20 سالگی، مهارت خودشو شناخته باشه و شغل آینده ی خودشو انتخاب کرده باشه. و آماده ی اشتغال باشه.
همچنین آموزش هایی می بینند که مرد بشن. آموزش های همسر خوب بودن، پدر خوب بودن و آینده ساز خوب بودن برای کشور و همچنین آموزش های نظامی.
در 20 سالگی، مردی شدن برای خودشون ؛ هم مهارتی دارن که می تونن شروع به کار کنند، هم آموزش های نظامی دیدند که بتونن از کشورمون دفاع کنند، هم همسر و پدر خوبی خواهند بود.

دختران (18 سالگی به بعد) :
آماده ی ازدواج هستند و اگر فقط خانه دار شوند، خانه دار، همسر و مادر مناسبی خواهند شد و اگر شاغل شوند، که واقعا باید اسمشون بانوی حماسه ساز گذاشت. هر چند که همسر خوب بودن، حماسه هست (چرا که بزرگترین کمک به مردان است) و مادر خوب بودن هم حماسه ای دیگر (چرا که پرورش دهنده ی حماسه سازان است). و هر دوی این ها ارزشمند هستند و تضمین کننده ی جامعه ی سالم است.


در ادامه ی این موضوع، وقتی مثلا موضوع مساجد یا کتابخانه ها یا موسسه های آموزشی و ... رو مطرح می کنیم، می بینیم که زندگی مون پرمحتواتر از آن خواهد شد که از متن فوق برداشت می شود. تا الان صرفا از نظر سنی صحبت کردم. البته من همیشه به دوره ی کهنسالی فکر می کنم، اما برنامه ی خیلی خوبی به جز استادی و اشتراک گذاری تجربه ها و نوشتن کتاب و سفر رفتن چیزی به ذهنم نمی رسه. شما بفرمایید این ها رو.

تکمیل ، بهبود و نقد بفرمایید یا موضوع جدید را آغاز کنید