چرا خدا حاجتم را نمیدهد؟!! (محور گفتگو)

[AMINI]

نمی دانم شاید آنچه را که می خواهم بگویم شما هم تجربه کرده باشید گاهی انسان حاجتی دارد و با صد امید و آرزو آن را به درگاه خدای خویش عرضه می دارد و اعتقاد دارد که خدا می شنود و به دعایش ترتیب اثر می دهد ولی برخلاف انتظار هیچ تغییری در وضع موجود دیده نمی شود؛ گویا دعایش ره به جایی نمی برد و کسی صدایش را نمی شنود.

کم کم امید انسان ناامید می شود دیگر نه حوصله دعا دارد و نه مناجات آن سوز همیشگی و اولیه را هم ندارد چرا که گمان می کند خدا به وعده خود وفا نمی کند، مگر نه این است که خدا در قرآن وعده داده که مرا بخوانید تا شما را پاسخ گویم مگر حضرت علی (علیه السلام) نمی فرماید: به هر کس توفیق دعا دهند از استجابت محروم نمی شود، پس چرا گاهی حاجت انسان را نمی دهد.
یکی از وعده های امید بخش خداوند در قرآن وعده برآوردن حاجات بندگان است. خداوند از فضل و کرم خویش بندگان را به درگاه خود دعوت نمود، و تضمین کرده که چون او را بخوانند جواب گوید اما شاید به نظر برسد که این وعده الهی در بعضی اوقات بالاخص آن زمان که بنده حاجتی مهم و البته مشروع دارد تخلف می پذیرد.
اگر اجابت دعایت به تأخیر افتاد تو را ناامید نسازد…. شاید بهتر بوده که از تو بازداشته اند و چه بسا آنچه را که طلب کرده ای اگر به تو داده شود تباهی دین تو در آن خواهد بود.به چند نکته توجه کنیم:
1- خداوند کریم در برآوردن حاجات بنده خویش مصلحت او را مد نظر قرار می دهد.سعدی در کتاب گلستان در باب سوم در فضیلت قناعت داستانی زیبا و مناسب با بحث ما می آورد و می گوید: «موسی علیه السلام درویشی را دید از برهنگی بریگ اندر شده گفت موسی دعا کن تا خدا عزوجل مرا کفافی دهد که از بی طاقتی بجان آمدم موسی دعا کرد و برفت.پس از چند روز که باز آمد از مناجات مرد را دید گرفتار و خلقی بروگرد آمده گفت این چه حالتست؟ گفتند خمر خورده و عربده کرده و کسی را کشته اکنون بتصاحبش فرموده اند و لطیفان گفته اند:
گر به مسکین اگر پر داشتی تخم گنجشک از زمین برداشتی
وَلَو بَسَطَ الله الّرزقَ لِعَباده لَبَغَوا فی الاَرض موسی علیه السلام بحکمت جهان آفرین اقرار کرد و از تجاسر خویش استغفار. آری همان لطف و رحمتی که به مقتضای آن ندای استجب لکم بر می خیزد همان اقتضاء می کند که آنچه به صلاح بنده است در سرنوشتش در نظر گرفته شود.حضرت علی علیه السلام بر پایه اینکه دعا حتماً مستجاب است و وعده الهی خلاف نیست به عوامل تأخیر و یا عدم استجابت دعا می پردازد و در فرازی از آن می فرماید: فَلا یُقنَّطَنَّک إبطاءُ اجابَته ….. او صُرِفَ عنک لما هو خیر لک فَلَدُبَّ قد طَلَبتَه فیه هلاکُ دینک لو اُوتیتَه4 اگر اجابت دعایت به تأخیر افتاد تو را ناامید نسازد…. شاید بهتر بوده که از تو بازداشته اند و چه بسا آنچه را که طلب کرده ای اگر به تو داده شود تباهی دین تو در آن خواهد بود.»
2- گاه بنده خود موانع استجابت دعا را فراهم می سازد امیرالمؤمنین (علیه السلام) در دعای کمیل ما را به این امر توجه داده و می فرماید: اللّهم اِغفِرلیَ الذُّنوبَ الَّتی تَحبِسُ الدُّعاء خدایا ببخش برمن گناهانی را که از اجابت دعا جلوگیری می کند.
بنده گنه کار روسیاه اگر می دانست که به درگاه خدا چه جسارت ها و بی آبروئی ها کرد، از روی شرم و حیا نمی توانست بر در خانه او رود چه رسد به اینکه از او درخواست هم داشته باشد از همین جهت است که در آداب دعا وارد شده که بنده محتاج قبل از درخواست خدا را حمد و ثنا کرده 5 و به آبرو داران درگاه او متوسل شود.
3- نکته سومی که باید به آن توجه نمود آنکه خداوند تبارک و تعالی هیچگاه درخواست بنده خود را ( اگر در طلب گناه نباشد) بدون پاسخ نمی گذارد البته لازمه وعده «استجب لکم» این نیست که هر آنچه بنده خواسته عیناً برآورده شود بلکه بنابر آنچه از روایات بدست می آید خداوند از سه طریق خواسته بنده را اجابت می نماید.

امام زین العابدین علیه السلام می فرماید: مؤمن نسبت به دعای خود از سه حال خارج نیست یا برای او ذخیره می شود و یا با شتاب به او خواهد رسید و یا بلائی که می خواست او را فرا گیرد از او دفع می گردد. رسول اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلم) می فرماید: مسلمانی نیست که خدا را بخواند و در آن درخواست قطع رحم و گناه نباشد مگر آنکه خداوند به سه طریق به او عطا می کند: یا خواسته او را با شتاب می دهد یا برای آخرت او ذخیره می کند و یا معادل آن ناگواری ها و بدی ها را از او برمی دارد.
امام صادق (علیه السلام) می فرماید: پروردگار به حساب بنده رسیدگی کرده و می فرماید: این حساب را می شناسی؟ می گوید: پروردگارا نمی شناسم خطاب می رسد: در فلان شب مرا خواستی و چنین طلبیدی و آن را در دنیا ندادم اما برای آخرت تو ذخیره کردم سپس امام فرمودند: بنده از عظمت ثواب خدا در شگفت می شود و عرض می کند: خدایا ای کاش در خواسته های من شتاب نمی کردی و در دنیا نمی دادی و همه را ذخیره می نمودی.

[زینب خانوم]

در هر چه نشد نگو چنین بایستی
تعلیم خدایی به خدا نتوان داد


یا


هر چه دلم خواست نه آن میشود
هر چه خدا خواست همان میشود


یا


خدا گر ز حکمت ببندد دری
ز رحمت گشاید در دیگری


یا


شبهای گلوبندک...
اوه اوه اشتباه شد...
همون سه تای اول درسته...

[mary20]

جالبه دعای من برای دیگران اجابت میشه ولی برای خودم نه !!!!!!!!!!!
نمی دونم چه حکمتیه ؟!
مدت هاست به درگاه خدا روی آوردم برای مستجاب شدن دعام ولی آب از آب تکون نخورده
هم تالاری های عزیز شما برای من دعا کنید

[AMINI]

أعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشِّیطانِ الرَّجِیم . بِسْمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحِیم . ادْعُونِی استَجِبْ لَکُمْ


برای اجابت نیایش و دعا شرائطی است که آن عناصر محوری چهارگانه را وجود مبارک امام سجاد سلام الله علیه در ضمن دعا بازگو می‌کند.


عنصر اوّل آن است که راه برای رفتن باز باشد. بسته نباشد. نه تنها برای یک نفر یا یک میلیون نفر، راه برای اوّلین و آخرین باز باشد. یعنی راه باید بی‌کران تا بی‌کران باشد. تا کسی در این راه احساس مزاحمت نکند.


دوّمین شرط آن است که آن مرجع نهائی و مقصد که سالکان کوی او به او رسیده‌اند توان اجابت خواسته‌های همه و همه خواسته‌های همه را داشته باشد.

سوم آن که روندگان واجد شرائط باشند. موحّدانه راه توحید ناب را طی کنند. در بین راه به غیر خدا تکیّه نکنند. برای این که به غیر خدا اَحدی نیست و نمی‌شود با راه توحید به غیر خدا مراجعه کرد.


شرط چهارم و عنصر چهارم آن است که آن مرجع نهائی یعنی ذات أقدس إله دعوت کرده باشد. اگر دعوت نکرده باشد طی این راه ثمربخش نیست.


وجود مبارک امام سجاد در ضمن دعای سحر این مراحل استجابت را بازگو می‌کند. عرض می‌کند: خدای را شکر می‌کنیم که راه‌های به طرف او کاملاً باز است."اَلْحَمْدُ للهِ الَّذِی أحَدُ سُبُلَ المَطالِبِ إلِیکِ مَشْرَعَه، تمام راه‌ها باز است. شریعت باز و گشوده است و گشاده است. وَ مَناهِلَ الرَّجاءِ إلِیکِ مُترَعَه."

هر کسی به طرف تو امیدوار است. تشنه یک مطلبی است آن آب خوراش، آن کوثرش، آن نهر و بحری که تشنگان را سیراب می‌کند پر آب است. نهری، بحری بی آب نیست.

"وَالإستغاثَهِ بِفَضْلِکَ لِمَنْ أمَّلَکَ مَباحَه."
راه برای کسی که از فضل تو بخواهد کمک بگیرد رواست. ممنوع نیست. رفتن این راه‌های باز مجاز است ."وَ أبوابُ الدَّعاء إلِیکِ لِلْصّارِخِینَ مَفْتُوحَه،"درهای دعا هم باز است. پس از این طرف که عنصر اوّل است هیچ مانعی نیست، راه باز است و تشنگان می‌توانند سیراب بشوند و می‌توانند از فضل الهی کمک بگیرند و درهای دعا به سوی نیایش کردن باز است. اینها عنصر اوّل‌اند.


دوّم : "وَأعْلَمْ أنَّکَ لِلْرّاجِینْ بِمُوضِعِ اِجابَهِ وَ لِلْمَهْلُوفِینَ بِمَرصَدِ إغاثِهِ وَ أنَّ فِی اللَّهُفِ إلی جُودِکَ وَ الرِّضاء بِقَضائِکَ عِوَضَاً مِنْ مَنْعِ الباخِلِینَ وَ مَنْدُوحَهً عَمّا فِی أیدِی المُسْتَأثِرِین."پروردگارا ! من می‌دانم تو برای امیدواران موضع کافی و رسائی هستی. کسی که مَلحوف است و رنج دیده و داغ دیده و آفت زده و آسیب دیده و مانند آن است، مُتَلهِّف است و غمگین، تو می‌توانی مشکل او را حلّ کنی‌. اغاثه کنی. نیازهای او را برطرف بکنی. و اگر کسی تأثّرش را و افسوس‌اش را و غم و اندوه‌اش را به جود و کَرم و رضا و قضای تو واگذار کند، عِوض منع باخِرین را دریافت می‌کند. عدّه‌ای دارند و عطا نمی‌کنند. بُخل می‌ورزند. عِوض بُخل آنها، جُود و کَرم تو جبران می‌کند.


"وَ مَندُوحَهً عَمّا فِی أیدِی المُسْتَأثِرین."
بعضی اهل ایثار نیستند . اهل اِستئْثارند. نه تنها دیگران را بر خود مقدّم نمی‌دارند، بلکه می‌کوشند خود را بر دیگران مقدّم بدارند. در دستگاه مستأثران جز تنگ نظری و تنگنائی چیز دیگر نیست. و امّا در دستگاه جُود و کَرم تو مَندوح است، سِعه است، گشایش است. یعنی اگر تنگنای تنگ نظران جا برای رفتن نیازمندان نمی‌گذارد، وسعت رحمت تو جا برای محتاجان تأمین می‌کند. "و هم أنَّ الرّاحِلَ إلِیکِ قَرِیبُ المَسافَه وَ أنَّکَ لا تَحْتجِبُ عَنْ خَلْقِکَ إلا أنْ تَحجُبَهُمُ الأعمالُ السَّیِّئَهُ دُونَکْ."این دو تا جمله از جمله‌های کلیدی است که تا پایان این دعای نورانی چندین بار در محور این بحث‌های کلیدی مطالبی به عرضتان خواهد رسید که اگر کسی خواست به طرف ذات أقدس إله سفر کند، به اصطلاح سفر مِنَ الخَلقِ إلَی الحَقّ را طی کند، گرچه وجود مبارک امیرالمؤمنین سلام الله علیه فرمود: آه "مِنْ قِلَّهِ الزَاد وَ طُولِ الطَّرِیق" ؛ راه طولانی است.اما همین خاندان عصمت و طهارت فرمودند: اگر کسی بار سنگین گناه روی دوش او نباشد، بخواهد به طرف خدا ارتحال کند، رحلتی به طرف خدا کند، راه دور نیست. "وَ أنَّ الرّاحِلَ إلِیک قَرِیبُ المَسافَه." مسافت بسیار نزدیک است .


چون یک قدم فاصله است و آن این است که: یک قدم بر خویشتن نِه و آن دِگر در کوی دوست. برای کسی که سالک إلی الله است بیش از یک قدم فاصله نیست. یعنی باید روی خواسته‌های خود پا بگذارد، روی هوی پا بگذارد. وقتی روی هوی پا گذاشت، قدم دوّم را در دالان توحید می‌نهد. یک قدم بر خویشتن نِه و آن دِگر در کوی دوست! این "وَ أنَّ الرّاحِلَ إلیکِ قَرِیبُ المَسافَه وَ أنَّکَ لا تَحتَجِبُ عَنْ خَلقِکْ" یک جمله‌ای است به منزله واسطهُ العِقد این دعای نورانی . و شبیه این جمله هم از وجود مبارک امام کاظم سلام الله علیه در وقتی که او را برای زندان بغداد می‌بردند در ماه رجب ایراد کرده است که در بیست و پنجم ، بیست و هفتم رجب، مخصوصاً دعای بیست و هفتم رجب که وجود مبارک امام کاظم آن را قرائت کردند همین جمله نورانی هست.


پس هیچ حجابی بین خلق و خالق نیست، مگر خودِ خلق. "ولا حِجابَ بِینَکَ وَ بِینَ خَلقِکَ غِیرِ خَلقِه." و خلق هم به عنوان این که آیت الهی هستند، مخلوق خدا هستند، حاجب نیستند. چون آیت حقّ، حجاب حقّ نیست . آنچه که حجاب چهره خلق است همان گناه خلق است . "وَ أنَّکَ لا تَحتَجِبُ عَنْ خَلقِکَ إلا أنْ تَحْجُبَهُمُ الأعمالُ السَّیِئَهُ دُونَکْ ." گناهان بَد است که حاجب است و نمی‌گذارد. پس راه باز است. هیچ حجابی هم در کار نیست و این شخص داعی هم بدون حجاب آمده. یعنی اگر گناهی بود توبه کرده است. امری بود اِمتثال کرد، نهی‌ای بود اجتناب کرد، نعمتی بود شکرگزاری کرد.


این موانع را برطرف کرد تا این عنصر سوّم را به دست آورد که بعداً عرض می‌کند: "
وَ قَدْ قَصَدْتُ إلِیکِ بِطَلِبَتِی وَ تَوَجَّهتُ إلیکِ بِحاجَتِی وَ جَعَلْتُ بِکَ اسْتِغاثَتِی وَ دُعائِکَ تَوَسُّلِی مِنْ غِیرِ اسْتِحقاقٍ لِاستِماعِکَ مِنّی وَ لَاسْتِیجابٍ لِعَفْوِکَ عَنّی بَلْ لِثِقَتِی بِکَرَمِکَ وَ سُکُونِی إلی صِدْقِ وَعدِکَ وَ لَجَأی إلَی الإیمانِ بِتُوحِیدِکَ وَ یَقِینِی وَ بِمَعْرِفَتِکَ مِنّی أنْ لا رَبّی غِیرُکْ وَلا إلهَ إلا أنْتَ وَحدَکَ وَلا شَرِیکَ لَکْ ."
گرچه من استحقاق ندارم، ولی به امید تو آمدم و تو را به عنوان عالی‌ترین مرجع و تنها مرجع نهائی می‌دانم. این هم شرط سالک.


و آن عنصر چهارم هم این است که تو مرا دعوت کردی. پروردگارا ! تو خودت فرمودی: وَاسئَلُوا اللهَ مِنْ فَضلِه. در قرآن کریم فرمود که: سئوال کنید. بخوانید و بخواهید! و تو منزّه‌تر از آنی که وعده بدهی و انجام ندهی ! دعوت بکنی و نپذیری ! راه بگشائی، در را باز بکنی و راه ندهی! این چنین نیست."اللّهُمَّ أنْتَ القآئِلُ وَ قُولُکَ حَقّ وَ وَعدُهُ صِدق ."خودت فرمودی:"وَاسْئَلُ اللهَ مِنْ فَضْلِه إنَّ اللهَ کَانَ غَفُوراً رَحِیمَاً. وَ لِیسَ مِنْ صِفاتِهِ یا سَیِّدِی أنْ تَأمُرَ بِالسُّئوال وَ تَمْنَعُ العَطِیّه وَ أنْتَ المَنّانُ بِالعَطایا عَلی اَهلِ مَمْلِکَتِکْ . وَالعائِدُ عَلَیْهِمْ بِتَحَنُّنِ رَأفَتِکْ."


خدایا! آنها که از تو نخواستند، آنها را ردّ نکردی. ما که از تو می‌خواهیم ! خدایا ! تو که به ماها وعده دادی، ما هم که از تو می‌خواهیم . یقیناً ما را رها نمی‌کنی.در طلیعه دعای افتتاح ماه مبارک رمضان هم هست که: خدایا!"أذِنْتَ لِی فِی مَسْئَلَتِکَ فَاسْمَعْ یا سَمِیعُ مِدْحَتِی وَ أجِبْ یا رَحِیمُ دَعوَتِی ." خدایا ! تو اجازه دادی ما تو را مَدح کنیم ، سئوال کنیم . پس دعای ما، ثنای ما، مدح ما، مَحمِدت ما را گوش بدهی ! اینجا هم به عنوان عنصر چهارم ذکر شد . پس راه باز است ، مرجع نهائی واجد همه امور است. رونده هم واجد شرط است به امید الهی .


چون شرط را خود مقصد نهائی در اختیارش گذاشته و این رونده را و سالک را دعوت کرده است. با چنین اطمینانی و با چنین خُلق و خوئی یقیناً دعا مستجاب خواهد بود. امیدواریم دعای همه شما صائمان الهی مستجاب باشد.

غَفَرَ اللهُ لَنَا وَ لَکُمْ وَالسَّلامُ عَلِیْکُمْ وَ رَحمَهُ اللهِ وَ بَرَکاتُه.

---

Prayer is not a "spare wheel" that you pull out when in trouble, but it is a "steering wheel", that directs the right path throughout.


دعا لاستیک یدک نیست که هرگاه مشکل داشتی از ان استفاده کنی بلکه فرمان است که تو را به راه درست هدایت می کند.

[AMINI]

یکی از راههای گرفتن حاجت نذر است.

بعنوان مثال:
حجت الاسلام فاطمی نیا نقل می کنند: حضرت آیه الله العظمی اراکی که عالم بسیار باطن دار و بزرگواری بودند و من خیلی خدمتشان رسیده بودم، فرمودند: هرگز نشد که من مشکلی داشته باشم و یک سوره قرآن برای میرزای قمی بخوانم و مشکل من حل نشود!


این تسبیح حضرت زینبه که ردخور نداره . به خدا من تاحالا به هرکی گفتم نتیجه گرفته. بیست ویک شب پشت سرهم با یه تسبیح یه دور صلوات میفرستی به نیتی که داری. می دونم که زود نتیجه میگیری .


جهت توسل به بانوی صبر"حضرت زینب سلام الله علیها"

برای هر حاجتی هدیه به حضرت زینب
برای هر حاجتی هدیه به حضرت زینب سلام الله علیها نذر صد صلوات میکنید و نود و نه تای آنرا میفرستید و یکی باقی مانده را بعد از روا شدن حاجت میفرستید