* نام احمد نام جمله انبیاست *

[مصباح]

بسم الله الرحمن الرحیم



نام احمد نام جمله انبیاست!
چون که صد آمد نود هم پیش ماست!

انتشارات انقلاب اسلامی وابسته به دفتر حفظ و نشر آثار آیت‌الله العظمی خامنه‌ای هم‌زمان با بعثت مبارک رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) اقدام به معرفی کتاب «درسهای پیامبر اعظم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)»، گزیده‌ای از بیانات امام خامنه‌ای، به سه زبان زنده دنیا کرده است.

این کتاب در 278 صفحه شامل گزیده‌ای از بیانات معظم‌له درباره‌ شخصیت، ویژگی‌ها، و بعثت نبی مکرم اسلام(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) است که از میان بیانات ایشان از خرداد 1368 تا شهریور 1390 ارائه شده است.


روز «بعثت»، تحقیقاً بزرگ‌ترین روز در تاریخ بشریّت است. روز ولادتِ برجسته‌‏ترین و شریف‌ترین مفاهیم و ارزش‌هاست. بعثت نبی اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)، یک حرکت عملى بود تا بشر را از یک‏‌سو به سرمنزل کمال فردى، روحى و معنوى، و از سوى دیگر به تعالى زندگى اجتماعى و اصلاح وضع جوامع برساند. مسئله این است که در بعثت پیغمبر، آنچه به مردم هدیه شد، فقط تعدادى مفاهیم خشک و ارائه‏‌ طریقى که رهروى در آن نیست و کسى زمام امور مردم را در آن راه در دست ندارد، نبود. از لحظه‏‌ اول، این بعثت در وجود خودِ آن بزرگوار و سپس در روح و جان و در عمل مؤمنین به این پیام، تحقّق یافت و جاهلیّت، از لحظه‏‌ اوّل، از این پیام ضربه خورد و با آن مقابله کرد. این، خصوصیّت بعثت انبیاست.
این، مخصوص نبوت خاتم هم نیست. انبیا حرکت مى‌‏کنند و آنچه را که در مقام تعلیم به انسان‌ها هدیه می‌کنند، در عمل هم نشان می‌دهند. خودشان اولین کسانى هستند که این راه را طى مى‏‌کنند.


یُعَلِّمُهُمُ الکِتابَ وَ الحِکمَة فرعِ این است که علم کتاب و حکمت در وجود مقدس نبی اکرم، در حد اعلى وجود دارد. یُزَکّیهِم فرع بر این است که آن وجود مطهر در حدّ اعلاى ممکنه براى طبیعتِ بشرى، تزکیه شده است. با این نیروست که مى‏‌تواند دنیایى را به‌سمت تزکیه پیش ببرد. این، آن چیزى است که رهبران مکاتب مختلف و سررشته‏‌داران مفاهیم گوناگون فلسفى، اجتماعى، سیاسى و غیره، از آن بیگانه‏‌اند. آنان چیزهایى به ذهنشان مى‏‌رسد؛ در عالم تصوّرْ چیزهایى را مى‏‌فهمند و آن‏ها را به مردم هم تحویل مى‏‌دهند. کسانى هم از آن‏ها یاد مى‏‌گیرند، یا نمى‏‌گیرند.

این، غیر از ممشاى انبیاست که از اوّلْ حرکت است، از اوّلْ اقدام است، از اوّلْ تحقّق آن شعارهایى است که در زبان آن‏ها وجود دارد و در عمل آن‏هاست. این، درست، در زندگى نبى اکرم پیش آمد. از لحظه‏‌ اول، آن تعلیم و تزکیه و آن حرکتِ در راه اقامه‏ قسط، آغاز شد. لذا از لحظه‏‌ اوّل هم، مصادمه و معارضه شروع شد؛

از همان وقتى‏‌که پیغمبر اکرم دعوت خود را در پاسخِ و اَنذِر عَشیرتک الأَقرَبین، در یک سطح گسترش دادند، تا زمانى که در سطح عمومِ مردم آن را منتشر و علنى کردند و تا وقتى‏‌که در جهت نظام اجتماعى ــ که همان نظام عدل بود ــ حرکت و آن را اقامه کردند.
البته چیزى که ما در بعثت مشاهده و توصیف مى‏‌کنیم، رویه‏‌ ظاهرى بعثت است. آن حقیقت الهى و ملکوتى و چیزى که میان خالق متعال و یک انسان ممتاز و برگزیده اتفاق مى‏‌افتد، از دسترسِ ذهنِ ما خارج است و ما نمى‏‌فهمیم که چه اتفاقى افتاده است. حادثه، از این جهت، فوق‏‌العاده عظیم است و براى ما قابل تصور نیست. آنچه ما مى‏‌بینیم و در منظرمان قرار مى‏‌گیرد، هرکس به‌‏قدر فهم و تدبر خود، چیزى از آن مى‏‌فهمد و همین حادثه، روى مخاطبان، انسان و دنیاى پیرامون خود، تأثیر مى‏‌گذارد.

منبع

[مصباح]

بسم الله الرحمن الرحیم

* ما مسلمانها البته باید قدر بدانیم؛ باید در پدیده‌ی بعثت بیندیشیم؛ باید از آن درس بگیریم؛ باید این گذشته‌ی پرفروغ را چراغی کنیم برای راه آینده‌ی دشوار خودمان که در پیش داریم.

بیانات در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام به‌مناسبت مبعث پیامبر مکرم اسلام ۱۱/۰۶/۱۳۸۴

* بعثت نبی اکرم برای بشر آغاز راه نویی بود. دنیای محیط بر آن پیام و محل پیدایش این پیام، دنیای بسیار بد و غیر قابل تحملی بود؛ دنیای گرایش و جذب مادیات شدن، دنیای خوی حیوانی، دنیای بیمهاری قدرتمندان و زورمندان و زورگویان، دنیای تبعیض و فساد و ظلم و شهوترانی بیبندوبار. این وضعیت، مخصوص منطقه‌ی حجاز نبود؛ آن دو دولت بزرگی هم که منطقه‌ی عربستان را احاطه کرده بودند - یعنی ایران ساسانی و امپراتوری روم - دچار همین مشکلات بودند.

بیانات در دیدار مسؤولان نظام به مناسبت مبعث حضرت رسول اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)۱۳/۰۷/۱۳۸۱

* مبعث در حقیقت روز برافراشته شدن پرچم رسالتی است که خصوصیات آن برای بشریت، ممتاز و بینظیر است. مبعث در حقیقت پرچم علم و معرفت را برافراشت.
بعثت با «إقرء» شروع شد: «إقرء باسم ربک الذی خلق» و با «ادع إلی سبیل ربک بالحکمة و الموعظة الحسنة» ادامه یافت؛ یعنی دعوت همراه با حکمت.

دعوت اسلامی در حقیقت گسترش و پراکندن حکمت در سراسر عالم و در طول تاریخ است؛ همچنان که بعثت، پرچمداری و برافراشته شدن پرچم عدل است؛

یعنی در میان مؤمنین، بندگان خدا و آحاد بشر، عدالت استقرار پیدا کند؛ همچنان که رسالت، برافراشتن پرچم اخلاق والای انسانی است؛ «بعثت لأتمم مکارم الاخلاق».

خدای متعال خطاب به پیغمبر میفرماید: «و ما أرسلناک الا رحمة للعالمین»؛ یعنی همه‌ی چیزهایی که بشر - در همه‌ی زمانها، در همه‌ی شرایط و در هر نقطه‌ی عالم - به آن نیاز دارد، در این بعثت گنجانده شده است؛ یعنی علم و معرفت، حکمت و رحمت، عدل و برادری و برابری؛ چیزهای اساسیای که جریان زندگی سالم انسان به اینها وابسته است.

حتی با این‌که در اسلام، جهاد مقرر شده است، و جهاد یعنی مبارزه با زورگویی و تجاوز -البته بعضی کسان به طور بدخواهانه، اسلام را به خاطر حکم جهاد، دین شمشیر معرفی کردند- اما همین اسلام می فرماید: «و إن جنحوا للسلم فاجنح لها و توکل علی الله»؛ یعنی باز آن‌جایی که شرایط اقتضا می کند، صلح را بر جنگ ترجیح می دهد.

بیانات در دیدار مسؤولان و کارگزاران نظام جمهوری اسلامی به مناسبت عید سعید مبعث ۲۳/۰۷/۱۳۸۰