*** اعضای کارگاه هاحتمابیان تو (بقیه هم اگه دوست داشتن،بیان)

[أین المنتظر]

بسم الله الرّحمن الرّحیم
*** اعضای کارگاه ها، حتماً تا آخرش رو بخونن و بقیه هم ... حتماً بخونن... ***

عرض سلام و خداقوت خدمت بزرگواران شرکت کننده در کارگاه های پربرکت تالار بیداری اندیشه و همچنین خدمت سایر عزیزان بیننده، و با آرزوی قبولی عبادات و بندگی های شبانه عزیزان در این ماه مبارک؛

حدود یک هفته ای هست که قصد دارم چنین مطلبی رو بزنم؛ اما بخاطر امتحانات توفیق نشد زودتر این مطلب زده بشه.

*** یک تقاضا دارم از بزرگوارن. مطالبی که در ادامه میخونید، برای خودتون بخونید. لطفا نگاه به ایجاد کننده این تاپیک نکنید. اگه حرف حقه، بپذیریدش. گرچه من عامِل به اینها نیستم متأسفانه، ولی دل شما آماده هست. حقیر، فقط علم خودم رو تقدیمتون میکنم. و معتقدم که اینها، علم هستند و بقیه دانستنی...
و البته این حرفها، حرف من نیست. نقل یکی از بزرگانه... و اگه تأثیری گذاشت، تأثیر عمل اون بزرگواره...


عبادات روزمره ای که انجام میدیم، تقسیم میشن به واجبات و مستحبات. در این کارگاه ها هم فعلا مشغول انجام بعضی از امور مستحب هستیم. ختم قرآن و نماز شب و مناجات و حفظ قرآن و نماز اول وقت دعای عهد و زیارت عاشورا و...
در ضمنِ انجام این اعمال، باید به 2 نکته اساسی، توجه داشته و عامل به اونها باشیم. در غیر اینصورت، طبق روایات وارد شده، این عبادات، سودی بحال ما نخواهد داشت...


1. اخلاص در عمل Vs ریاء در عمل

رذیله خطرناک ریاء، متأسفانه در بسیاری از انسانها وجود داره که تو روایات، از اون بعنوان شرک خفی نام برده شده. چون در عملِ همراه با ریاء، شخص دیگه ای رو شریک در عباداتمون میکنیم.

الف) خداى تعالى مى‏ فرمايد: پس واى بر نمازگزارانى كه از نمازشان غافلند. آنان كه ريا مى‏ كنند. (ماعون/4-6)

ب) رسول گرامی اسلام فرمودند: هنگامى كه در روز قيامت خداى تعالى پاداش عمل بندگان را مى‏ دهد مى فرمايد: برويد سراغ كسانى كه در دنيا براى آنها ريا مى‏ كرديد ببينيد آيا پاداشى دارند به شما بدهند، و فرمود: خداى تعالى مى‏ فرمايد: هركس عملى انجام دهد و ديگرى در آن با من شريك كند تمام عمل را به شريكم مى‏ دهم من از آن عمل بيزارم و از شرك بى‏ نيازتر از هر بى‏ نيازم.

ج) ایشان فرمودند: عملى كه ذره‏ اى ريا در آن باشد، خدا نمى‏ پذيرد.


معیار کلّی برای اینکه ببینیم عملمون خالصه یا نه، اینه:

الف) امام صادق (علیه السلام): عمل خالص، عملیست که از هیچکس غیر از خدای متعال، آرزوی تعریف و ستایش بخاطر آن عمل را نداشته باشی.

ب) اميرالمؤمنين (عليه السلام): رياءكار سه نشانه دارد اگر مردم او را ببينند با نشاط مى‏شود و چون تنها شود كسالت او را فرا مى‏ گيرد و دوست دارد در تمام كارهايش او را ستايش كنند.

مثلا یه پست خوب و با ارزشی توی تالار میزنیم. اگه برای خدا باشه، دیگه تشکر هاش برامون مهم نیست. گرچه از تشکرها چیزهای زیادی رو میشه درمورد کاربران فهمید؛ امّا بحث اصلی اینجاست که آیا ما منتظر تشکر کرن دیگران از پستمون هستیم یا نه؟؟؟ منتظر اعتبار دادن هاشون هستیم یا نه؟؟؟ اگه هستیم،...


راه رهایی از این رذیله:

بزرگواری فرمودند برای رهایی از این رذیله، ابتدایی ترین کاری که میکنیم اینه که تا جایی که امکان داره، اعمالمون رو از دیگران مخفی کنیم. هی چی عمل مخفی تر، بهتر. هرچی کمتر از اعمال ما آگاه بشن، اخلاصش بیشتره. سعی بشه نماز شب ها، مناجات و... ما رو هیچ کسی جز خدا نبینه. حتی فرمودند اگه فکر میکنی با انجام این عمل مقابل دیگران، ریاء بهت دست یده، انجامش نده. البته برای یک مدت زمان خاص. تا زمانیکه یقین کنی اعمالی که انجام میدی، دیگه برات مهم نیست کسی ببینه یا نبینه. برات مهم نیست کسی ازت تعریف کنه یا نکنه. اصلا هیچکی رو تو عباداتت جز خدا بحساب نمیاری...

*** پس اصل در درمان اخلاص اینه که در حد امکان، کسی جز خدای متعال، عمل ما رو نبینه. و اگه هم دید، به درجه ای برسیم که برامون مهم نباشه.


2. رذیله خطرناک عُجب

تعریف حقیقت عجب از بیان امام صادق (علیه السلام):
عجب و تمام عجب از كسى است كه به سبب اعمال و عباداتش خود بينى پيدا كند، و او نمى‏ داند كه عاقبت امر و انجام كارش چگونه خواهد بود.
پس كسى كه به سبب حالات و اعمال خويش به خود ببالد؛ بطور مسلم از راه هدايت و سعادت منحرف و گمراه گشته است...
و نخست چيزى كه به يك شخص مبتلا به خود بينى وارد مى‏ شود اينست كه آنچه وسيله عجب و خود بينى است از او گرفته مى‏ شود تا به عجز و حقارت خود آگاه گشته و درباره خود به اين معنى كه عاجز و ناتوان است شهادت بدهد، و در اين صورت حجت خدا براى او تمام خواهد شد، چنان كه عاقبت امر ابليس اين طور شد.
و عجب فرع دانه كفر است، كه در زمينه نفاق نمو و رشد پيدا كرده، و با آب ظلم سيراب مى‏شود، و شاخه‏ هاى آن جهالت است، و برگهاى آن ضلالت است، و ميوه آن لعنت و خلود در آتش است. پس كسى كه با صفت عجب متصف گرديد؛ البته تخم كفر را كاشته، و با زراعت و كشاورزى نفاق، ناچار نتيجه آن گرفتارى و آتش خواهد بود.

فهمیدید چقـــــدر خطرناکه؟؟؟ بیش از حد تصور...

ببینید امام سجاد (علیه السلام) به شهاب الزهری که داری عجب بود، چه فرمودند:

(۱۱/خرداد/۹۲ ۱۷:۱۳)أین المنتظر نوشته است:  
* زهرى گفت: يابن رسول اللَّه! من بواسطه ی آنچه که از زبانم جاری می شود، به آنها احسان میکنم. (او در این جمله از خود تعریفی کرد و در جواب امام علیه السّلام گفت که من حتی با کلامم به آنها نیکی میکنم.)

* امام سجّاد عليه السّلام به او فرمود: هيهات! هيهات! بر حذر باش از اینکه بخاطر این کارت، دچار عُجب شوی (و در نفست از این کارت راضی باشی).

جالب اینجاست که اکثر ماها نمیدونیم که دارای رذیله عجب هستیم.
*** از اعمال عبادی ای که انجام میدیم، خوشحالیم. از خودمون بخاطر انجام اون عمل، راضی هستیم. و فکر میکنیم که نهایتِ اون عمل رو بدرستی انجام دادیم...
امّا اینها همش ناشی از عُجبه.


*** راهکارهایی برای رفع این رذیله:

1. اگه کاری انجام دادیم که باعث رضایت خودمون از خودمون شد، به خودمون بگیم: من جز انجام وظیفه، کار دیگه ای نکردم.
مثلا من وظیفم بود معدل خوب بیارم.
من وظیفم بود رتبه خوب تو کنکور بیارم.
نماز شب خوندن وظیفه منه...

2. امام صادق (علیه السلام) فرمودند: أَكْثِرْ مِنْ أَنْ تَقُولَ - اللَّهُمَّ لَا تَجْعَلْنِي مِنَ الْمُعَارِينَ وَ لَا تُخْرِجْنِي مِنَ التَّقْصِير
زیاد این ذکر را بگو: خدا یا مرا از کسانی که ایمان عاریتی دارند، قرار نده و مرا از حالت تقصیر خارج نکن.

بخش دوم این دعا میخواد بگه که ما همیشه مقصریم در انجام کارهامون و هیچوقت نمیتونیم نهایت اون کار رو انجام بدیم. این حالت تقصیر، باید همیشه تو وجود انسان باشه و خمیشه خودش رو مقصر بدونه.

3. حقیقت امر اینه که ما هرچقدر هم اعمال عبادی و کارهای خوب انجام بدیم، باز هم نمیتونیم حدّ اون رو بجا بیاریم. پس بجای رضایت از اون عمل، باید ناراحت بود و از خداوند طلب بخشش کرد که ما قادر به این نیستیم که حق اون عبادات و کارهای خوب رو بجا بیاریم.


*** حدیث قدسی:
و بعضى از بندگان مؤمن هستند كه در عبادت من بيش از حد تلاش مى‏ كنند و شبها از رختخواب راحتشان بيرون مى‏ آيند و به من عبادت مى‏ كنند. ولى من يك شب و يا دو شب آنها را وادار به خواب مى‏ نمايم كه نتوانند شب بلند شوند عبادت كنند و اين عمل من عنايت من نسبت به آنها مى‏ باشد. وقتى كه صبح از خواب بيدار مى‏ شوند ناراحت مى‏ گردند و تأسف مى‏ خورند كه چرا ديشب براى عبادت بيدار نشدند؟ بلى، اگر من ميان او و عبادتش حايل نشوم، عُجب در عبادت او را فرا مى‏ گيرد و همان عُجب باعث مى‏ گردد در همه اعمال خود مرتكب فتنه و فساد بشود و از خودش راضى باشد و گمان كند كه بر همه عبادت‏كنندگان برترى دارد و در عبادت از حد قصور تجاوز كرده (يعنى در مقابل عبادت خداوند هرگز قصور نكرده است) و همين افكار و انديشه‏ ها او را از من دور مى‏ كند. ولى او هميشه گمان مى‏ كند كه با آن عبادتها به من نزديكتر مى‏ گردد.

التماس دعا برای والدین حقیر...

[135]

اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ نَفْسٍ لا تَشْبَعُ
خدايا به تو پناه می آورم از نفسى كه سير نمی شود

وَ مِنْ قَلْبٍ لا يَخْشَعُ وَ مِنْ عِلْمٍ لا يَنْفَعُ،
و از دلى كه بيم برنمی دارد و از دانشى كه سود نمی بخشد،

وَ مِنْ صَلاةٍ لا تُرْفَعُ وَ مِنْ دُعَاءٍ لا يُسْمَعُ
و از نمازى كه اوج نمی گيرد و از دعايى كه مستجاب نمی شود.