انقلاب از زبان دشمن

[عبدالرحیم]

بسم الله الرحمن الرحیم

انقلابیون اسلامی، الحاد شرق کمونیست و بی مذهبی مادی گرایانه سرمایه داری غرب را رد می کنند. تظاهر کنندگان ایرانی در ماه اوت 1987 در مکه شعار می دادند: "مرگ بر شوروی" و "مرگ بر آمریکا".

آنها منافع غرب را در خلیج فارس و دیگر نقاط و همچنین ثبات اتحاد شوروری را تهدید می کنند که 55 میلیون جمعیت آن مسلمان سرسخت و مستضعف هستند. انقلابیون کمونیست و اسلامی از نقطه نظر ایدئولوژیکی دشمنانی با هدف مشترک هستند.

اگر غرب یک سیاست یکپارچه که بتواند پاسخگوی جنبه های اقتصادی و معنوی مبارزه جاری در جهان سوم باشد اتخاذ نکند، یکی از این دو پیروز خواهد شد.

تغییر در جهان سوم آغاز شده و بادهای آن به مرحله طوفان رسیده است. ما قادر نیستیم آن را متوقف کنیم، اما می توانیم جهت آن را تغییر دهیم. وقتی مردم به تغییر نیاز دارند و خواهان آن هستند، مخالفت با تغییر که اوضاع را بدتر می کند کافی نیست. تنها پاسخ به یک اندیشه بد اندیشه خوب است...

در بسیاری از نقاط جهان سوم و به ویژه در جهان اسلام رفاه به تنهایی کافی نیست. ایران یک نمونه است. افسانه ای که درباره انقلاب ایران گفته می شود، این است که این انقلاب از فساد شاه و سرکوب پلیس و فقر توده ها ناشی می شد. این دیدگاه خطاست.

در حکومت شاه وضع ایران از تمام کشورهای منطقه سوای اسرائیل بهتر بود. مردم آن جزء تحصیل کرده ترین مردم منطقه بودند. من به خاطر دارم شاه در سال 1979 اندکی قبل از اینکه به مصر برود و در آنجا بمیرد در مکزیک به من گفت: ده ها هزار دانشجو رابه کالج های ایالات متحده فرستاد تا فقط برگردند و به انقلاب علیه وی بپیوندند.

انقلاب ایران در ظاهر جنبه ضد استبدادی داشت، اما در واقع انقلابی بود علیه نو گرایی و ارزشهای غربی.

این انقلاب همانقدر که از سرمایه داری تنفر داشت، از کمونیسم نیز متنفر بود. هر دو را به مانند دو روی یک سکه مادی گرایی می دید.

جوانان از این انقلاب حمایت کردند، نه برای اینکه خواهان آزادی، شغل، مسکن و لباس بهتر بودند، چون چیزی بیش از مادی گرایی را می خواستند تا به آن معتقد باشند.

پس از انقلاب مردم ایران همان چیزی را بدست آوردند که انقلاب قول داده بود. اینکه آنها تصور می کردند به چه چیزی دست خواهند یافت کاملا روشن نیست. اما جای انکار نیست که انقلاب اسلامی یک انقلاب واقعی اندیشه ها را ارائه دادو آنها، آن را با عشق و ایمان پذیرفتند.

این روایت صریح ریچارد نیکسون درباره انقلاب اسلامی ایران است که در کتاب «1999، پیروزی بدون جنگ» را به خود اختصاص داده است.

نیکسون، در سال 1969 به ریاست جمهوی آمریکا انتخاب شد و در رسوایی معروف "واترگیت" در سال 1974 از سمت خود استعفا داد اما همیشه در پشت پرده بطن سیاست آمریکا حاضر بوده است.

مواجه با بیان چنین گزاره هایی از سوی نفرات اول حکومت ایالات متحده که در طول سالیان پس از انقلاب، بیشترین مناقشات و دشمنی ها را با ایران داشته است شاید قدری عجیب به نظر برسد اما بیانگر واقعیت هایی است نیاز به تحلیل های پسینی زیادی دارد.

به خصوص وقتی بدانیم این حرفها در سالهای آغازین پیروزی انقلاب و قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی زده شده است. تمام 369 صفحه دیگر کتاب به بررسی جوانب مختلف رویارویی آمریکا و شوروی می پردازد، اما همین یک صفحه به عنوان یک اعتراف تاریخی در خصوص انقلاب ایران ارزش زیادی دارد.

یاعلی مدد.