غائله ی غبار! (ویژه ی 18 تیر)

[مصباح]

بسم الله الرحمن الرحیم

"انقلاب اسمش روشه! یعنی زیر و رو شدن..." این جمله را شاید در فیلم "چ" خاطرتان باشد، از زبان شهید اصغر وصالی گفته می شد.

جمله درستی است، انقلاب یعنی زیر و رو شدن. وقتی ملت این زیر و رو شدن و تغییر همه شرایط را انتخاب می کنند باید آماده تهدیداتی باشند که نه جزیی از نظام جدید که تمام آنرا هدف قرار داده است. تهدیداتی از جنس زیر و رو شدن...

وقتی دانشگاه هدف قرار می گیرد، یعنی اینکه یک ملت در معرض تهدید است!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پرده ی اول : 10 سال بعد از امام (رحمة الله علیه)

ده سال بعد از رفتن پدر مهربان امت، ده سال بعد از شکست نقشه ها با انتخاب یک رهبر از جنس خمینی، بعد از ده سال ناکامی در جنگ تحمیلی، نوبت دانشگاه ست که هدف قرار بگیرد، مجموعه ای متمرکز و برگزیده از تمام ایران، جوانان پرشور و اهل سیاست که نقطه هدف طراحان اصلی برنامه ۱۸ تیر ۱۳۷۸ بودند.

کسی چه می دانست؟ شاید آن جوانی که میان صحنه درگیری ها و آشوب ها بود فرزند یک خانواده در استان فارس یا اصفهان یا مشهد یا تبریز یا زاهدان باشد؟ کسی چه می دانست شاید آنکه در میان خیابان انقلاب مورد ضرب و شتم و آسیب قرار می گرفت از نخبگان جامعه باشد؟ استاد دانشگاه باشد؟ اینطور می توان تمامی ملت را تحت تاثیر قرار داد و از آنجا که پشتوانه اصلی جمهوری اسلامی مردم آن است می شد که با این حرکت عموم ملت را ناراضی و معترض نشان داد...

آنچه غائله ۱۸ تیر را خطرناک می کند لباس خوش رنگی است که بر تن ماهیت جنایتکارانه قضیه پوشانده اند.
لباسی از جنس دانشگاه و دانشجو...

جمهوری اسلامی با جنگ ساقط نمی شود این را خارج از این مرز خوب فهمیده اند، باید برای فشار به جمهوری اسلامی در قلب آن شورش به پا کرد و در این مسیر فرقی نمی کند که چند جوان دانشجو کشته شوند.

مهم این است که روی پیراهنی که دست "احمد باطبی" است خون باشد...

مهم این است که آتش و دود چشمان مردم انقلاب را بسوزاند حالا در این میان چه فرقی دارد که چند نفر روی سنگفرش های خیابان آزادی بیافتند؟ چه فرقی دارد که چند دانشجو در خوابگاه هایشان آسیب ببینند؟

مهم فشار آوردن به قلب رهبر است....

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پرده ی دوم : 10 سال بعد، حماسه ی 9 دی

ده سال بعد از ناکامی مقابل سردر دانشگاه تهران و ده سال بعد از فرار خائنان به دامن دشمن و ده سال بعد از امتحان اولین آشوب جدی در دوران سید علی، ایران انتخابات مهمی در پیش دارد... پیراهن های خونین روی دست دانشجو نماها حالا پرچم های سبز رنگی هستند که روی دست ها گرفته شده اند و باز هم دانشگاه از نقاط هدف است.


وقایع سال ۸۸ به بیانی نسخه تکمیل شده غائله هجدهم تیر ۷۸ است. فاصله ی غائله خطرناک تا فتنه همه جانبه با کار اطلاعاتی ده ساله دشمن و همچنین مطالعه روی شخصیت خواص انقلاب پر شده است، همانهایی که می توان در ایجاد تهدید برای نظام اسلامی رویشان حساب کرد. یقینا آنهایی که سال ۱۳۸۸ برای جمهوری اسلامی خطری بزرگتر و مهیب تر جنگ نظامی هشت ساله آفریدند، از تیر ماه ۱۳۸۸ درس گرفته اند، نقاط ضعف آن را برطرف کرده و دامنه اعتراضات را گسترده تر دیده اند.


در تیر ماه ۱۳۷۸ می توان گفت که ملت در آزمون ابتدایی شان با سربلندی بیرون آمدند و آماده شدند برای یک رویارویی همه جانبه در سال ۸۸ ... نمی توان از نقش دشمنان در لباس دوست هم گذشت... حال که داریم از فتنه سخن می گوییم باید از خیانت ها و سکوت ها و یاری دادن خاموش دشمن توسط اصحاب انقلاب نیز گفت. همان ها که امام امت وقتی از غائله ۱۸ تیر سخن می گفت میان کلام نورانی رهبر جایگاه ویژه ای در حادثه آفرینی و آشوب داشتند. مردم اما همراهند با رهبر ...

از تابستان گرم ۷۸ تا زمستان سرد ۸۸ فاصله ای است که امت به رهبری امامش طی کرده است...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پرده ی سوم : روزگار بعد از حماسه

هر اتفاقی که در این کشور بیافتد اما محل آرامش امت، حسینیه ی امام است...
سید علی "جمل" ها دیده است و خطبه ها خوانده است میان گرد و غبار آشوب.
هر سال هجدهم تیر که از راه می رسد یادمان هست که برای لرزاندن ارکان آرامش ایران هرکاری حاضرند بکنند اما نتوانسته اند.

انقلاب یعنی زیر و رو شدن! آری، درست گفته اند!

این مسیر را امت سالهاست که انتخاب کرده است، با همه اختلاف سلیقه ها با همه وقایعی که دامن انقلاب را گرفته است هنوز ایران جزیره ثبات است.

هنوز وقتی در روزهای گرم تیر از مقابل دانشگاه تهران می گذریم زیر لب زمزمه می کنیم که سردر دانشگاه تهران و کوی دانشگاه شاهد ابدی هجدهم تیر خواهند بود.
همانگونه شاهد نهم دی ماه ۸۸ بوده است.

این انقلاب شاهدان زیادی دارد...
اسم انقلاب روی آن است ... یعنی زیر و رو شدن.

[مصباح]

بسم الله الرحمن الرحیم

حمله آنها خنجری در قلب ما بود اما حرف شما که «قلب مرا جریحه دار کرد» یک خنجر بزرگتر بود...

"بزرگترین آرزو و افتخار بنده این است که در این راهِ پُرافتخار و پُرفیض و پُربهجت، جان خودم را تقدیم کنم"

مقام معظم رهبری در دیدار دانشجویان کوی دانشگاه

چند روز پس از این سخنان جمعی از دانشجویان مجروح حادثه‌ی کوی دانشگاه‌ به دیدار رهبری رفتند و از نزدیک با آیت الله خامنه ای سخن گفتند.

در انتهای این دیدار دو تن از دانشجویان سخنانی مطرح می کنند که خوانش آن پس از 15 سال خالی از لطف نیست.

یکی از دانشجویان:

خدمت حضرتعالی سلام عرض می کنم. آن لحظه‌ای که خدمتتان رسیدیم و فرمودید «قلب من جریحه‌دار شده است»، واقعاً هزاربار از خدا مرگمان را خواستیم. این را به یقین می گویم.

آقاجان! من از طرف همه بچه‌ها و همه کسانیکه می خواستند بیایند و نتوانستند، سلامشان را خدمت شما عرض می کنم. همه التماس دعا داشتند، همه می گفتند سلام ما را به آقا برسانید. با تمام وجود از حضرتعالی معذرت می خواهیم به خاطر این که کسانی میان ما و به نام ما به حضرتعالی توهین کردند.

آقاجان! فکر نکنید که ما ساکت بودیم. با تمام وجود از شما معذرت می خواهیم. ان‌شاءاللَّه که دعای خیر شما بدرقه راهمان باشد. به شما قول می دهیم تا آخرین نفس پای عهدمان با شما و امام باشیم. خدمت شما به حضرت مهدی عرض می کنیم که ایستاده‌ایم و شما همه مسؤولین ما را کمک فرما.


رهبر انقلاب:

خداوند ان‌شاءاللَّه شما را حفظ کند. شما فرزندان عزیز من هستید. من همین احساس را نسبت به شما دارم. ان‌شاءاللَّه خداوند همیشه با شما باشد.

یکی دیگر از دانشجویان:

چیزهایی که برادرمان گفتند، حرف دل همه بود. یک چیز هم من می گویم. وقتی که ما را می زدند، می گفتند یا زهرا، یا حسین، و بعضی می گفتند مرگ بر ضدّ ولایت فقیه.

چرا اینها از اسم دین استفاده می کنند؟! تعدادی از آنها که گاز اشک آور خوردند، شاید توهین هم کردند، ولی در آن فضا نمی فهمیدند چه می گویند. شما آنها را ببخشید و دعا کنید که فضا طوری شود که درد دین حرف اوّل باشد؛ نه برداشت از دین و مطرح کردن خود به اسم دین. ما همیشه سعی کرده‌ایم این تجمّعات را آرام کنیم؛ اما شاید حرکتهای ما هم موجب رنجش شما شد. ان‌شاءاللَّه ما را هم ببخشید.

رهبر انقلاب:

ان‌شاءاللَّه موفّق باشید. همین که گفتید آنها به نام دین، به نام یازهرا، یا به نام همین نامهای مقدّس وارد شدند، به نظر من قدری روی همین نکته، از لحاظ ذهنی کار شود؛ یعنی باید دید که چه انگیزه‌هایی وجود دارد - آدم این‌طور حس می کند - چون من باورم نمی آید که یک نفر در اتاق دانشجویی بیاید، بزند و بگوید که تو با زهرا، یا با رهبری دشمنی، پس بگیر - کتک بخور! من اصلاً باورم نمی شود.

چنانچه بتوانیم آن کسانیکه این حرف را زدند، شناسایی کنیم - چون لابد همه‌شان که نگفتند، بعضی گفتند - گمان می کنم بشود در آنها انگیزه دیگری را کشف کرد؛ یعنی همان چیزی که شما الان به آن اشاره می کنید و می گویید «بدبین می شوند» درست است؛ این چیز خیلی مهمّی است.

بگویید ما کاری کنیم که این جوان دانشجو به‌خاطر آن عمل مغرضانه، یا جاهلانه، از دین برنگردد. آن مطلبی که من و شما باید واقعاً در این‌جا احساس کنیم، این است. بله؛ نگذارید از دین برگردد؛ چون این‌طور برگشتن از دین، تلخ‌ترینهاست.

[عمار رهبری]

بازخوانی بیانات رهبر انقلاب پس از غائله‌ی ۱۸ تیر هفتادوهشت /1

حرفهای گفتنی زیاد است؛ اما مطلبی که از نظر من مهمتر از همه است و ذهن مرا مشغول کرده، حمله به خوابگاه جوانان و دانشجویان است. این حادثه تلخ، قلب مرا جریحه‌دار کرد؛ حادثه غیرقابل قبولی در جمهوری اسلامی بود.حمله به منزل و مأوا و مسکنِ جمعی - بخصوص در شب یا در هنگام نماز جماعت - به هیچ وجه در نظام اسلامی قابل قبول نیست. جوانان این کشور - چه دانشجویان و چه غیر دانشجویان - فرزندان من هستند و هرگونه چیزی که برای این مجموعه‌ها مایه اضطراب و ناراحتی و اشتباه در فهم باشد، برای من بسیار سخت و سنگین است.

هرکسی بوده، فرق نمیکند؛ چه در لباس نیروی انتظامی، چه در غیر آن. مسلماً با کسانیکه در نظام جمهوری اسلامی تخلّف میکنند، باید برخورد شود؛ اما با کسی که تخلّفی نکرده است؛ کسیکه در خانه خود در حال استراحت است، آن هم در محیط جوان دانشجویی، کار بسیار خطا و ناروایی است اگر برخورد شود.

این که صد نفر یا دویست نفر از کوی دانشگاه خارج شدند و حرفهایی زدند و شعارهایی دادند، بهانه و مجوزی نمیشود برای این‌که کسانی، در هر لباس و با هر نامی، وارد آن محیط شوند و کارهای ناروایی انجام دهند؛بخصوص وقتی که نام مقدس نیروی انتظامی در میان میآید، عملی که موجب شود نیروی انتظامی بدنام گردد، قضیه را سخت‌تر میکند.

به‌وسیله چند نفر عملی انجام شود که چهره این خدمتگزاران در نظر بعضی تیره گردد؛ آیا این انصاف است؟!
یا آن طوری که نقل کرده‌اند، بعضی با آوردن نام مقدس «یا حسین» و «یا زهرا» وارد اتاق دانشجوی بسیجی یا دانشجوی جانباز شوند و او را از خواب بپرانند، یا آن‌طور حوادثی را به‌وجود آورند؛ آیا این درست است؟! اینها قلب را میفشارد.

این همه جوان مؤمن، عاشقان امام حسین، عاشقان فاطمه زهرا، در همه جای کشور، در خدمت اسلام، در خدمت کشور، در طول دوران دفاع مقدّس، در هر خطری که این کشور را تهدید کند، سینه سپر میکنند و وارد میشوند؛ اما بعد کسانی با استفاده از این نامها حوادثی را به‌وجود آورند.

برای من، حادثه خیلی تلخی بود. البته من تأکید کردم که اطراف این حادثه تحقیق شود و بروند حادثه را درست بسنجند. قرار شد رئیس جمهور محترم و مسؤولان، هیأت تحقیقی را تعیین کنند؛ من هم ممکن است خودم کسی را در این هیأت بگذارم. ۱۳۷۸/۰۴/۲۱

بیانات در پی حادثه کوی دانشگاه تهران در سال ۷۸

[عمار رهبری]

بازخوانی بیانات رهبر انقلاب پس از غائله‌ی ۱۸ تیر هفتادوهشت /2

حرف من به دانشجویان این است که مراقب دشمن باشید؛ دشمن را خوب بشناسید؛ مبادا از شناسایی دشمن غفلت کنید.غریبه‌هایی را که در لباس خودی خودشان را در همه جا داخل میکنند بشناسید؛ دستهای پنهان را ببینید.

هیچ کس به‌خاطر غفلت ستایش نمیشود. هیچ‌کس به‌خاطر چشمها را بر هم گذاشتن، مدح نمیشود. اگر بر آدم غافل ضربه‌ای وارد شد، اوّل کسی که مسؤول و مذموم است، خود اوست؛ مراقب باشید. دانشجو، قشر فاخر و با ارزشی است. دشمن، دانشجو را هدف گرفته است.

چند سال است سعی میکنند بلکه بتوانند دانشجویان را در مقابل نظام قرار دهند؛ اما موفق نشدند؛ بعد از این هم موفق نخواهند شد. اگر یک عده نفوذی خواستند از فرصتی استفاده کنند و از آب گل‌آلودی ماهی بگیرند - وارد اجتماع دانشجویان شدند و شعارهایی درست کردند و حرفهایی زدند - خیال نکنند که ما اشتباه خواهیم کرد؛ نه، ما اشتباه نخواهیم کرد. ما مخاطب و طرفِ خودمان را میشناسیم.

دانشجو، فرزند ماست؛ متعلق به ماست؛ متعلق به این کشور است. دشمن است که میخواهد با نام دانشجو یا با نام نفوذ در میان دانشجویان، فساد و تباهی کند. ۱۳۷۸/۰۴/۲۱

بیانات در پی حادثه کوی دانشگاه تهران در سال ۷۸

[عمار رهبری]

بازخوانی بیانات رهبر انقلاب پس از غائله‌ی ۱۸ تیر هفتادوهشت /3

وقتی جوان مملکت هوشیارانه، با تدبیر، با حلم و با توجه به موقعیتها، حرف بزند و تصمیم بگیرد و عمل کند، کشور گلستان خواهد شد. وقتی هیجانات کور، پا وسط بگذارند، دشمن فوراً استفاده خواهد کرد. بارها گفته‌ام، باز هم تکرار میکنم؛ من معتقدم که جوان مملکت بایستی در همه میدانها حضور و آمادگی داشته باشد؛ منتها با انضباط.

این‌گونه حرکاتی که ملاحظه شد کسانی به دانشگاه حمله کنند، ناشی از بی انضباطی است؛ با هر نامی انجام گیرد، غلط و محکوم است. اگر با نام دفاع از دین هم انجام گیرد، غلط است؛ اگر با نام دفاع از ولایت هم انجام گیرد، غلط است. مگر من بارها نگفته‌ام در اجتماعات کسانی که مخالفند، هیچ کس نباید رفتار خشونت‌آمیز داشته باشد؛ چون این، دشمن را خوشحال میکند. بارها ما این حرف را گفتیم، چرا گوش نکردند؟! چرا گوش نمیکنند؟!

حتی اگر یک حرفی که خون شما را به جوش میآورد به زبان آورند - مثلا فرض کنید اهانت به رهبری کردند - باز هم باید صبر و سکوت کنید. اگر عکس مرا هم آتش زدند و یا پاره کردند، باید سکوت کنید.

نیرویتان را برای آن روزی که کشور به آن نیازمند است، برای آن روزی که نیروی جوان و مؤمن و حزب‌الّلهی باید در مقابله با دشمن بایستد، حفظ کنید، والاّ حالا فرض کنیم یک جوان، یا یک دانشجوی فریب‌خورده‌ای هم حرفی زد و کاری کرد؛ چه اشکالی دارد؟ من از او صرف‌نظر میکنم. ۱۳۷۸/۰۴/۲۱

بیانات در پی حادثه کوی دانشگاه تهران در سال ۷۸

[عمار رهبری]

بازخوانی بیانات رهبر انقلاب پس از غائله‌ی ۱۸ تیر هفتادوهشت /4

و اما یک مطلب به دشمن میگویم؛ هر که هست و هرجا هست:
این دشمنان بدانند که خواب برگشتن امریکا به این مملکت، یک خواب پریشان و غیرقابل تعبیر است.

این عناصر داخلىِ حقیر، این عناصر سیاسىِ مطرود و منفور، که ملت اینها را مثل دندان فاسدی بیرون آورد و به یک طرف پرتاب کرد، هجده، نوزده سال است که کمین گرفته‌اند تا از ملت و از امام و از نام امام و از راه امام انتقام بکشند. اینها هم بدانند که اشتباه کردند؛ در همین قضیه هم اشتباه کردند، خودشان را لو دادند و چهره خودشان را مشخص کردند.

درست است که به دستگاه اطّلاعاتی ما آن ضربه ناجوانمردانه را وارد کردند؛ به دستگاه انتظامی ما هم در این‌جا این ضربه را وارد کردند، اما عناصر خدمتگزار و سربازان مخلص و بدون نام و نشان جمهوری اسلامی، اطّلاعات را کسب میکنند و میفهمند که چه کسی در کجاست و چه‌کار میکند. ۱۳۷۸/۰۴/۲۱

بیانات در پی حادثه کوی دانشگاه تهران در سال ۷۸

[عمار رهبری]

بازخوانی بیانات رهبر انقلاب پس از غائله‌ی ۱۸ تیر هفتادوهشت /5
پیام به ملت شریف ایران‌ ۱۳۷۸/۰۴/۲۲

بسم الله الرحمن الرحیم‌
ملت رشید و غیور ایران‌
مردم عزیز تهران‌
دو روز است که جمعی از اشرار با کمک و همراهىِ برخی از گروهک‌های سیاسىِ ورشکسته و با تشویق و پشتیبانی دشمنان خارجی در سطح تهران، به فساد و تخریب اموال، و ارعاب و عربده‌جویی پرداخته و موجب سلب امنیت و آسایش مردم شده‌اند.

دشمنان زبون و حقیر اسلام و انقلاب گمان کرده‌اند انقلاب و مردم مؤمن و انقلابی به آنان اجازه خواهند داد که با فتنه‌انگیزی خود، راه سلطه‌ی آمریکای جنایتکار را بر میهن عزیز ما هموار کنند.
گروهک‌های وابسته و معاند، طبق تحلیل اربابان و معلمان خود، گمان کرده‌اند مردم ایران از اسلام و انقلاب، دست برداشته‌اند، و به خیال باطل خود میخواهند از انقلاب اسلامی انتقام بگیرند؛ ولی غافل از این که ملت مؤمن و شجاع و هوشیار به آنان و اربابان و پشتیبانان آنان اجازه‌ی ادامه‌ی شرارت را نخواهند داد و نظامِ مقتدر اسلامی، آنان را به شدت منکوب خواهد کرد.

به مسؤولان در دولت و بخصوص مسؤولان امنیت عمومی تأکید شده است که با درایت و قدرت، عناصر مفسد و محارب را بر جای خود بنشانند و بی‌شک کسانی که چشم به فتنه‌انگیزی‌های این روسیاهان دوخته‌اند، مأیوس خواهند شد. ملت بزرگ ایران مخصوصاً جوانان عزیز باید در کمال هوشیاری مراقب حرکات دشمن باشند و به طور کامل با مأموران، همکاری کنند و عرصه را بر عناصر مزدور و خودفروخته‌ی دشمن، تنگ نمایند. و بخصوص فرزندان بسیجی‌ام باید آمادگیهای لازم را در خود حفظ کنند و با حضور خود در هر صحنه‌ای که حضور آنان در آن لازم است، دشمنان زبون را مرعوب و منکوب سازند.
تأیید اسلام و مسلمین را از خداوند متعال مسألت میکنم.
سید علی خامنه‌ای
۱۳۷۸/۰۴/۲۲

http://farsi.khamenei.ir/message-content?id=2960