مقام نداره...!

[میثاق]

به نام خدا


راستش این حرفی که می زنم، دل مشغولی اش برای یکی دو سال اخیر نیست؛ برمی گردد به یک جمله که در فیلم «دوئل» (1) دیدم. جمله ای بود که پرویز پرستویی بیان کرد. وقتی سعید راد فریاد زنان گفت: «اینجا مقام مسئول کیه؟» گفت: «مقام نداره، مسئول منم.»


از آن وقت تا حالا من این جمله را بارها و بارها تکرار کردم و امروز می فهمم مشکل خیلی ها در جامعه ی ماست: مقام را می بینیم؛ مسئولیتش را نه.
از چیزهای ساده شروع می کنم: مثلاً مادر و پدر بودن؛ علی الخصوص پدر که حقّ ولایت هم دارد. احتمالاً درباره ی مقام پدر و مادر در قرآن و روایات و فرهنگ همه ی جوامع خوانده و شنیده اید. مقامی که مقامی «ربّانی» معرفی شده است.


به شخصه بعضی اوقات که لجم می گیرد، به خدا شکایت می کنم که: «اگر اینقدر به آنها مقام نداده بودی، الان بنده مچاله و درمانده در مقابلشان ننشسته بودم؛ لااقل اگر جرّ و بحثمان شد، عذاب وجدان نمی گرفتم.»


ولی منصفانه که فکر می کنیم، پدر و مادرها مسئولیت ترسناکی دارند. انگار که یک تکّه طلای خالص را به دست آهنگری بدهی و از او گردنبند بخواهی و به او بگویی تنها یک بار می تواند طلا را ذوب کند و شکل دهد و اگر نتواند چیزی را که باید دربیاورد، پول طلا را باید پس بدهد.


اینکه طفلی معصوم به دست کسی سپرده می شود و او مدیریت شکل دادنش را به عهده می گیرد، خودش سخت است؛ چه برسد به اینکه پدر باشی و در آن دنیا پاسخگوی اعمال بد زن و فرزندت. خیلی مشکل است. یکجا در روایتی این مضمون را خواندم که در قیامت، زنی شوهرش را به خاطر آنکه به او و فرزندش حرام خورانیده بود، وارد جهنّم می کند.


چیز دیگری که مردم کوکورانه درباره اش تصمیم می گیرند، قبول کردن سمتهای بالای مدیریتی و ریاست است. اسمش رویش است: «مسئولیت» آن وقت تنها چیزی که دیده میشود، میز و حقوق و مزایا و «مقام» اش است.


واقعاً اگر «مسئولیت» دیده شود، «مقام» داشتن خیلی سخت می شود.
امام صادق (علیه السلام) فرمودند: «كسى كه مسئوليّت اداره ی قسمتى از امور مربوط به مسلمانان را بر عهده بگيرد؛ ولى (در انجام وظيفه خود كوتاهى كند تا) آنان را ضايع سازد؛ خداوند او را (از فيض رحمت بى‏ منتهاى خود) بى ‏نصيب گرداند.» (2)




پی نوشت:
1. این فیلم به کارگردانی احمدرضا درویش در سال 1382 ساخته شد.
2. ابن بابويه، محمد بن على، پاداش نيكيها و كيفر گناهان، ترجمه ثواب الأعمال - قم، انتشارات سرور،چاپ: اول، 1381، ص660.

[رضوانه]

ای کاش انقدر همه تشنه مقام نبودن
موضوع اینه که نمیدونن چه عواقبی پشتش هست اگر نتونن تو اون مقام درست کار کنن

بعصی ها هم جنبه مقام رو ندارن
حتی در پایین ترین سطح ها هم جا زدن!
مثلا تو مقام پدری..برای فرزندانشون یک فلسطین ساختن
درستهاینا در حد اسرائیل نشدن ولی در کل آب نبوده وگرنه شناگرهای ماهری بودن!!!
یعنی اگه لوازمش بود و امکانات داشتن از هیتلر٬ هیتلر تر بودن!

خدا رو شکر که فعلا دچار این مقام ها نشدم...

به قول شهید بابایی:
من همیشه به عنوان نفر دوم بهتر خدمت میکنم