╗> آخرین در زندگی <╚

[| جستجوگر |]

به نام یــــــــــــــــــزدان

امام سجّاد عليه‏ السلام :

« إذا صَلَّيتَ فَصَلِّ صَلاةَ مُوَدِّعٍ »

« هرگاه نماز مى‏ گزارى ، [چنان باش كه گويى] نماز آخرين را به جاى مى‏ آورى »

از لحاظ اعتقاد، من به این حدیث اعتقاد کامل دارم . اما، اصولا مشکل این هست که این اعتقاد من، به عمل تبدیل نمیشه .
تا بحال شده فکر کنین، نماز آخرتون رو چطور میخواین بخونین؟؟
فکر کردن به این موضوع هم خلوص من رو توی نماز بالا می‎‌بره .

حالا میخوام این موضوع رو به زندگی تعمیم بدم .
اگر ما توی تصمیم‌گیری‌هامون این طرز تفکر رو وارد کنیم چطور میشه؟؟ شکی درش نیست که اون عمل رو اونطور که باید (فقط برای خدا و به شرط رضای خدا) انجام می‌دیم .
انسان بودن و بالاتر از اون مؤمن بودن در تفسیر همین ی جمله هست :
- همه‌ی اعمال در جهت رضای خدا و خواست او -

من همونطور که گفتم به این مطلب اعتقاد کامل دارم، ولی ضعف من بوده و هست که نمی‌تونم اونو وارد مجرای زندگیم کنم. قصدم از ایجاد این موضوع این هست که
اولا دوستان نظرشون رو در رابطه با وارد کردن این تفکر که « اعمال یومیه رو طوری انجام بدیم، که انگار آخرین روزمون هست» بیان کنن
و
دوما بتونیم از راهنمایی‌های دوستان عزیز توی این راه استفاده کنیم .

(بنده تاپیک مرتبطی توی تالار ندیدم، اگر که هست، بنده رو در جریان بذارن دوستان)

عرضی نیست؛ بسم‌الله ...