حسین علیزاده مردم و نام ایران را به نشان "شوالیه" ترجیح داد

[ام ابیها]

حسین علیزاده در یادداشت انصراف خود از نشان شوالیه آورده است: هنرمند در دیار خود ساخته می‌شود؛ به احترام مردم، به نام حسین علیزاده قناعت کرده و تا آخر عمر به آن پیشوند و یا پسوندی نخواهم افزود.

به گزارش حوزه موسیقی باشگاه خبرنگاران؛ حسین علیزاده، آهنگساز و موسیقیدان، پس از مدت ها سکوت خبری موضع روشن خود را نسبت به اهدای نشان شوالیه از سوی دولت فرانسه، طی نامه ای مطرح کرد. متن نامه به شرح زیر است:

به نام آنکه هنر را آفرید

شاید نوشتن این نامه، دشوار ترین و زیباترین لحظه عمرم را رقم می زند.

از روزهایی دور، از کوچه پس کوچه های خیابان خیام تا دبستان حافظ.از خیابان خواجه نظام الملک تا هنرستان موسیقی. از خیابان درختی تا مسیر دانشگاه تهران، از مسیری تا مسیری سیر شد...

از صدها کوچه و شهر و دیار گذشتم اما به شوق هفت شهر عشق در خم کوچه ای به انتظار ماندم و می مانم. چه با شکوه است یاد مادرم و یاد پدرم که برایم خودآموز عشق اند. و چه با شکوه است ستایش آموزگارانی که واژه مقدس هنر را در من دمیدند. سالهاست به پاس حق شناسی شان دل می نوازم و چه بزرگ مردمی که دل می دهند، می سازند و می پرورانند هنرمندشان را.

هنر فراتر از هر مرزی حکایتی است آشنا برای هر انسان. پیام آور عشق ، صلح، دوستی، برادری و برابری. نقشی است تا ابد برای هر دلی که می تپد در دیار من و دیاری دگر. هنرمند در دیار خود ساخته می شود تا بپروراند جهانی را.

موسیقی کهن ایران، طنین تاریخ مردمی است با شکوه. عشق، شجاعت و ایثار از تک تک نغمه هایش جاری است. و افتخار واژه ایست که مردم به هنرمند هدیه می دهند؛ همان طور که ما به هنرمندان بزرگ خود و جهان افتخار می کنیم، مردم هنردوست جهان نیز به بزرگان ما افتخار می کنند. مرا مردم هنردوست و هموطنان عزیز و بزرگم بارها به اوج افتخار رسانده اند. افتخاری که در بلندای وجود و در دستان گرمشان بود و حالا...

نغمه عشق و محبت و سپاس از دیاری دگر با عنوان و معنی خاص. نه در ستایش من، بلکه در ستایش هنر و هنرمند و چه زیباست نام ایران بر بال هنر، در پرواز از دیاری به دیاری و از مردمی به مردمی. اگر سیاهی جنگ و کینه و نابرابری در دنیای قدرت حاکم است، نغمه های عشق در دل مردم جهان فراتر و با قدرتی جاودانه نیز حاکم است. اگر سفیر سیاسی و فرهنگی کشور فرانسه، هدیه ملت با فرهنگ فرانسه را به سینه هنرمندان بزرگ ما نصب می کند، آن را ارج می نهیم و ما نیز ستایش می کنیم ستارگان پر افتخار تاریخ خود را.

شاید اگر در دیار ما توجه و درک از هنر والای موسیقی همان طور که نزد مردم است، نزد مسئولان - که باید خدمتگزاران تاریخ و فرهنگ و هنر باشند- می بود، یک هدیه و عنوان غیر خودی این همه انعکاس نداشت.

وقتی در فضای هنری نور کافی نباشد، چراغی کوچک خورشید می شود.

و اما من ضمن قدردانی از مسئولین کشور و سفارت فرانسه، به احترام مردم هنر پرور و هنر دوست ایران، به نام حسین علیزاده قناعت کرده و تا آخر عمر به آن پیشوند و یا پسوندی نخواهم افزود.

در آخر ضمن تبریک به تمام بزرگان ایران و جهان که نشان با ارزش شوالیه را دریافت کرده اند، خود را بی نیاز از دریافت هر نشانی دانسته، همچنان اندر خم کوی دوست و به شوق عشق تا آخر عمر خواهم ایستاد.

با سپاس از تمام مردم هنردوست ایران و جهان

حسین علیزاده

[مجتبی110]

استاد علیزاده اونچنان که شایسته بود و انتظار می رفت رفتار کرد.

اما ما تا بحال برای مفاخرمون چه کردیم؟ تقریبا هیچ.... بنابراین اگر آقای علیزاده امتناع هم نمی کرد نباید بهش خرده می گرفتیم

[رضوانه]

درووود بر اییییین مردانگی و غیرت
درووووود
کسی که تو شرایط سخت بتونه باز هم بیخیال شهرت جهانی بشه خیییییلی مرده

[Bamdaad]

متن رو خیلی خیلی زیبا نوشته . . .
بقیه ش هم هیچ ! خجالت میکش به جای بعضی ها ا :

[عدالت]

به نام خدا

آن مثلا هنرمندان شبه روشنفکرنما که دلباخته غرب به خصوص آمریکای خبیث هستند و برای جوایزی مانند اسکار و خرس و شیر و نخل و حتی تمشک غربی !!!!! سر و دست میشکنند و به قیمت دریافت این جوایز، حیثیت کشور خود را بر باد میدهند،‌ خجالت بکشند و دست از جیره خوری و کاسه لیسی غرب و وطن فروشی، بر دارند.