بیهوده گویی

[أین الرجبیون]

بسم الله رحمن الرحیم

بیهوده گویی چیست؟؟به زبان آوردن سخنی است که فایده مجاز و مشروع دنیایی یا

آخرتی , مادی یا معنوی ,عقلانی یا شرعی نداشته باشد.

روایات موجود در این زمینه اهمیت پرهیز از سخن بیهوده را نمایان میسازد :

روزی امیر المومنین (علیه السلام) از کنار مردی که فراوان سخن میگفت عبور کرد ایستاد و خطاب

به وی فرمود :« ای مرد همانا تو با این گفتارت نامه ای به سوی پروردگارت نزد دو فرشته نگهبانت پر میکنی (گفتار بیهوده تو نوشته میشه) پس از آنچه مفید است سخن بگو و چیز بیهوده را رها کن» .(1)

سخن نا بجا هم اگر چه درباره ی موضوعی مفید باشد نکوهیده است زیرا افزون برآن

فایده ای ندارد چه بسا کاستی شخص گوینده را در پی داشته باشد.

امام صادق (علیه السلام) :بسیاری از سخنان مفید را ترک کن تا برای آنها جایگاهی مناسب بیابی , چه بسا گوینده به حقی که در جایگاه نامناسب سخن میگوید و در سختی قرار گرفته نابود میشود .(2)

پی نوشت :

1.وسایل الشیعه ج12 ص197

2.مستدرک الوسایل ج9 ص27

[آفتاب]

گویند : پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) شیوا سخن ترین و شیرین کلام ترین مردم بود و می فرمود:

« من شیوا سخن ترین مردم عرب هستم »

و کم حرف و خوش کلام بود و پر حرفی نمی کرد و کلمات او مانند دانه های به رشته کشیده به هم پیوسته بود ، کلامش از همه کوتاه تر بود و جبرئیل چنین آورده بود و هر چه می خواست در همان کلام کوتاه می گنجاند.

او سخنان جامع می گفت و کم و زیاد نمی گفت.

کلمات پشت سر هم ردیف می شدند و میان جملات اندکی مکث می کرد تا شنونده خوب فرا گیرد و به حافظه بسپارد.

صدایش بلند بود و نغمه اش از همه خوشتر.

سکوت طولانی داشت و در غیر موارد نیاز سخن نمی گفت.

سخن ناپسند بر زبان نمی راند و در خشنودی و خشم جز سخن حق نمی گفت.

از مردم بد زبان رویگردان بود و سخنان ناپسند را به وقت ضرورت با کنایه ادا می کرد .

چون ساکت می شد همنشینان سخن می گفتند و در حضور حضرتش جنگ لفظی صورت نمی گرفت.

(فیض کاشانی،ص250، 1379)

[محمدهادی]

بانوى بانوان فاطمه عليها السلام روزى نزد پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله آمد و از برخى مشكلات زندگى شكايت كرد.
پيغمبر خدا صلى الله عليه و آله لوحى به او داد و فرمود:
دخترم ! آنچه را در لوح نوشته شده بخوان و به خاطر بسپار!
زهرا بر آن نگريست و ديد نوشته شده :
من كان يومن باالله و اليوم الاخر فلا يوذى جاره ،
و من كان يومن باالله و اليوم الاخر فليكرم ضيفه ،
و من كان يومن باالله و اليوم الاخر فليقل خيرا او يسكت»
هر كس به خدا و روز قيامت ايمان دارد همسايه خود را نبايد بيازارد
و هر كس به خدا و روز قيامت ايمان دارد بايد مهمانش را احترام كند
و هر كس ‍ به خدا و روز قيامت ايمان دارد بايد سخن حق بگويد يا سكوت كند
مكاتيب الرسول صلى الله عليه و آله و سلم، ج‏3، ص: 581

[آفتاب]

در حديثي از «سعيد بن جبير» از رسول خدا (صلي الله عليه وآله) نقل شده است كه فرمود:

«اِذا اَصْبَحَ ابْنُ آدَمَ اَصْبَحَتِ الاَْعْضاءُ كُلُّها تَسْتَكْفِي اللِّسانُ اَنّي تَقُولُ اِتَّقِ اللّهَ فِينا فَاِنَّكَ اِنْ اِسْتَقِمْتَ اِسْتَقَمْنا وَ اِنْ اِعْوَجَجْتَ اِعْوَجَجْنا;
.
هنگامي كه فرزندان آدم صبح مي كنند تمام اعضاي بدن به زبان هشدار مي دهند و مي گويند تقواي الهي را در مورد ما مراعات كن، چرا كه اگر تو به راه راست بروي ما نيز به راه راست مي رويم و اگر تو به راه كج بروي ما نيز به راه كج مي رويم!»(1)
.
....................................................................................................​.........................................................................

در حديث ديگري از امام علي ابن الحسين (عليه السلام) آمده است:

«اِنَّ لِسانَ ابْنِ آدَمَ يُشْرِفُ عَلي جَميعِ جَوارِحِهِ كُلَّ صَباح فَيَقُولُ كَيْفَ اَصْبَحْتُمْ؟! فَيْقَولُونَ بِخَيْر اِنْ تَرَكْتَنا وَ يَقُولُونَ اللّهَ اللّهَ فينا، وَ يُناشِدُونَهُ وِ يَقُولُونَ اِنَّما نُثابُ وَ نُعاقَبُ بِكَ;
.
زبان انسان هر روز صبح به تمام اعضاء بدن نظر مي افكند و مي گويد:
صبح شما چگونه است؟
مي گويند خوب است اگر تو ما را به حال خود واگذاري!
(سپس اضافه مي كنند) خدا را، خدا را، رعايت حال ما را بكن، و به او قسم مي دهند و مي گويند ما به واسطه تو مشمول ثواب يا عقاب واقع مي شويم!»(2)

....................................................................................................​.....................................................................

1. محجّة البيضاء، جلد 5، صفحه 193.
2. كافي، جلد 2، صفحه 115، حديث 13.

[محمدهادی]

حديثي از امير مؤمنان علي عليه السلام (جان عالم به فدای ایشون):
من کثر کلامه کثر خطؤه،
و من کثر خطؤه قل حياؤه،
و من قل حياؤه ورعه،
و من قل ورعه مات قلبه،
و من مات قلبه دخل النار؛
کسي که سخن بسيار گويد خطا و لغزش او فراون مي شود؛
و کسي که خطا و لغزشش فراوان گردد، حياء او کم مي شود؛
کسي که حيائش کم شود، پرهيزگاري اش کم مي شود؛
و کسي که ورعش کم شود، قلبش مي ميرد؛
و کسي که قلبش بميرد، داخل آتش دوزخ مي شود!»
نهج البلاغه، کلمات قصار، شماره 349

[أین الرجبیون]

بسم الله الرحمن الرحیم
ریشه های بیهوده گویی :
1. کنجکاوی بیجا :
اشتیاق به دانستن چیزی که برای شخص سودی ندارد یا کاوش در مسایل غیر مفید
از عوامل مهم بیهوده گویی است .البته نباید با مساله کسب دانش و فهمیدن امور
مفید اشتباه نشود .مقصود از این عامل حرص به دانستن چیزهایی است که فقط
سرگرم کننده ولی بی فایده است .
2.علاقه و صمیمیت فراوان :
شدت علاقه به دیگری موجب پیدایش میل فراوان به سخن گفتن با او میشود که این میتواند انسان را به بیهوده گویی و پرگویی وا دارد ، فرد در این حال آنقدر سرگرم سخن
گفتن است که به مفید بودن یا نبودن گفتارش توجه ندارد .
3.وقت گذرانی :
گاه گوینده به اشتباه گمان میکند که وقت اضافی دارد و با سخن گفتن میتواند این وقت را پر کند ، برای همین به سخن گفتن درباره ی هر چیزی پرداخته ، وقت خویش را هدر میدهد.

[أین الرجبیون]

بسم الله الرحمن الرحیم
پیامدهای بیهوده گویی :
1.تباه شدن عمر :
کم ترین زیان کلام بیهوده برای شخص متکلم تباه شدن عمر اوست که بزرگترین سرمایه زندگی او شمرده میشود آنچه انسان بدست می آورد به سبب عمر اوست انسان میتواند از این بخش زندگی برای جهان آخرت خود توشه بردارد و البته با سخنان بیهوده که هیچ فایده دنیایی و آخرتی ندارد این فرصت از بین میرود .
اگر زمانی را که صرف سخنان بیهوده میکند به سکوت بگذراند و در سکوتش هم به یاد حق باشد گنجینه ای بزرگ برای آخرت خویش ذخیره کرده است .
2. حقارت در اجتماع :
کلام بی فایده سبب کاستی مقام گوینده میشود زیرا هر سخنی به صورت معمول مخاطبی دارد و مخاطب با شنیدن سخنان بی ارزش از گوینده , ارج و منزلت پیش از شنیدن را برای او باور نخواهد داشت.

[علي]

خب من تشکرم رو که کردم و تایید هم میکنم که بیهوده گویی بده (کلا دور ریختن هر نعمتی بده)
اما حرف من اینه (میدونم خارج از موضوعه)

(۱۱/دی/۹۳ ۱:۰۵)آفتاب نوشته است:  

گویند : پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) شیوا سخن ترین و شیرین کلام ترین مردم بود و می فرمود:

« من شیوا سخن ترین مردم عرب هستم »

ببینید اینجا و خیلی جاهای دیگه میبینیم که پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) یا هر بزرگوار دیگه خیلی راحت از خودش تعریف میکنه و راست هم میگه و هیچ مشکلی هم نداره ولی چرا ما اینطوری نیستیم و در گفتن خوبی هامون راحت نیستیم و اصلا توقع میره که راحت نباشیم و از خودمون تعریف نکنیم؟

[حسن عزتي]

به نام خدا

در سوره بقره،قسمتی از آیه 83 آمده است:

وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْناً

وبا مردم (به زبان) خوش سخن بگویید.

و بسیار دستور مهمی است در باب خوش گفتاری

به چند روایات ک در مورد این آیه شریف نقل شده است و به اهمیت خوش گفتاری در معاشرات اجتماعی می پردازد توجه بفرمایید:


▉ . در كافى از امام ابى جعفر عليه السلام روايت آورده ، كه در ذيل جمله : .(و قولوا للناس حسنا) فرمود: ب مردم بهترين سخنى كه دوست مي داريد به شما بگويند، بگوئيد.

▉ .و نيز در كافى از امام صادق (علیه السلام) روايت كرده که فرموده : با مردم سخن بگوئيد، اما بعد از آنكه صلاح و فساد آن را تشخيص داده باشيد، و آنچه صلاح است بگوئيد.

▉ . .و در كتاب معانى ، از امام باقر (علیه السلام) روايت است، كه فرموده : ب مردم چيزى را بگوئيد، كه بهترين سخنى باشد كه شما دوست ميداريد بشما بگويند، چون خداى عز و جل دشنام و لعنت و طعن بر مؤمنان را دشمن ميدارد، و كسى را كه مرتكب اين جرائم شود، فاحش و مفحش باشد، و دريوزگى كند، دوست نميدارد، در مقابل ، اشخاص با حيا و حليم و عفيف ، و آنهائى را كه ميخواهند عفيف شوند، دوست ميدارد.

یـاعــلـی (علیه السلام) مــدد اســت.

[علي]

مطمئنا این پست قبلی پاسخ سوال بنده که نبود؟!
البته واقعا عالی بودا