تقدیم به مادری شبیه مریم ...

آفتاب

به طواف آمده بودی و خداوند ، آرامش را در قدم زدنت به تصویر کشیده بود.
طوافت ، به حریر می ‏مانست که نسیم در آن پیچیده باشد.
تو آن روز ، به ساره ، آسیه و مریم بیشترشباهت داشتی . طواف می ‏کردی و قدم ‏هایت می ‏رفت که سنگین بشود .

اول به روی خودت نمی‏ آوردی ؛ اما با پاهایت که انگار در تپه ‏ای شنی فرو می‏ رفتند ، چه می ‏توانستی بکنی ؟
چه کسی فکرش را می‏کرد که تقدیر، تو را به این سمت کشانده است ؟

ماجرای بی‏ سابقه ی تو، در فهم مردم کوچه و بازار نمی ‏گنجید .

نگرانی ‏ات را این سو و آن سو می‏کردی ؛ تا شاید بتوانی از ازدحام نگاه ‏ها ، در امان بمانی .
کافی بود تنهایی ‏ات را به پرده ی کعبه بیاویزی و بی‏ آنکه تصورش را بکنی ، به جذبه دیوار شکافته برسی.

*

حالا شبیه مریم شده بودی ؛ قدیسه ‏ای که ناله‏ های ناگزیرش را نه در سایه درخت خرما ، بلکه در امن ‏ترین خانه ی آفرینش حبس کرده بود .

آفتاب

عظمت این کودک ، آسمان ‏ها را به زانو در می‏ آورد.

*

کعبه هرگز شکوه کودک تو را تاب نخواهد آورد، بنت اسد!

اندکی درنگ کن ، هم اکنون کعبه را خواهی دید که از شوق حضور طفل تو، سینه خواهد شکافت !

و کعبه ، آغوش گشود و فاطمه را چون جان شیرین پذیرا شد .

چشم‏ ها، مبهوت و متحیّر ، عظمت این دقایق را به نظاره نشسته بودند .
صدای همهمه ، بیشتر شد ؛ بنت اسد داخل کعبه شد و ابوطالب ، این خبر دلنشین را مشتاق شد و به جستجوی همسر شتافت .

نه! کسی راه به کعبه ندارد ؛ کعبه اکنون مهبط فرشتگان است!

سه روز گذشت و برای ابوطالب ، سه هزار سال گذشت . و سرانجام یک روز نسیم، عطر یک خبر دل‏ انگیز را به مشام تشنه ی ابوطالب رساند و روح و جانش را صفا داد.

آفتاب

سی سال از واقعه عام الفیل می‏گذرد . زمان ، آبستن واقعه ‏ای است که مولود آن ، شهره ی آفاق و فخر زمین و زمان می ‏شود .

*
«مکه، روزجمعه، سیزدهم رجب، سی سال پس از عام الفیل»

*

درد، بر دختر اسد غلبه کرده است ؛ دردی که او را تا مسجدالحرام می‏کشاند و دستان نیازش را به سوی کعبه بلند می‏کند: «ربّ انّی مؤمنةٌ بک و بما جاءَ عندکَ مِن رُسُلٍ و کُتُبٍ و انّی...»

[پروردگارا! من ایمان دارم به تو و همه ی پیامبران و کتاب‏هایی که از سوی تو آمده و گفتار جدّم ابراهیم خلیل را تصدیق دارم و به او که این خانه کعبه را بنا کرد . پروردگارا! به حق همان کسی که این خانه را بنا کرد ، به حق این نوزادی که در شکم من است ، ولادت او را بر من آسان گردان.]

شاید او نمی‏ دانست نام طفلی که در شکم دارد ، روزی بر «تارک پیشانی تاریخ» خواهد درخشید و آوازه شوکت و عظمت او ، در تمام روزگاران خواهد پیچید .
فاطمه ! ازدرد شکوه مکن ، خداوند، تو و فرزندت را از عنایت بی‏حدّش سرشار می‏کند.
فاطمه !علی در پاک‏ترین خاک و منزّه ‏ترین مکان هستی ، چشم به جهان می‏گشاید .

دردهایت رافراموش کن . لبخند علی، جانت را تازه می‏کند.
به او نگاه کن! عطر ملکوت را استشمام خواهی کرد.

*

کعبه... فاطمه بنت اسد...علی علیه‏ السلام ... فرشتگان... و خدا.

*

«یا فاطمه سَمّیهِ علیّا فهو علی، و اللّه‏ُالعَلیُّ الأَعلی یَقولُ: انّی شَقَقْتُ اِسمَهُ مِن اِسمی، و أَدَّبتُهُ بِأَدَبی، و وَقَفْتُهُ عَلی غامِضِ علمِی...»

[ای فاطمه! نام این مولود را علی بگذار ، که خدای علی اعلی می‏فرماید : من او را از نام خود جدا کردم و به ادب خود ادب آموختم و بر مشکلات علم خویش او را واقف ساختم .]

کاش تاریخ، امروز را به خاطر بسپارد !

کاش آنان که در فردایی نه چندان دور ، بر سینه ی چاک چاک مولود کعبه ، زخم خیانت و جهل و نامردی می‏زنند، امروز را به خاطر آورند !

کاش آنان که علی علیه‏ السلام را دیدند ، او را می‏فهمیدند!

کاش علی علیه ‏السلام به «ما» می‏گفت: «سَلُونِی قَبْلَ أَنْ تَفْقِدُونِی».

آفتاب

لبخند بزن فاطمه ! کعبه ، آغوش گشوده است به رویت .
دستانت را به دیوارهای بلندش تکیه بده !
سرت را بر سنگ‏ های متبرکش بگذار !
حالا به اذن خدا «یا علی» بگو و داخل شو .
بگذار دیوارها پشت سرت بسته شوند .
بگذار در حریم خانه خدا ، تنها تو باشی و مولودی که چشم و چراغ اهل بیت است .

*

بانو ! گره از پیشانی ‏ات بردار و عرق از جبین پاک کن .
اینک این فرزند توست که هنوز نیامده ، بر مسیح بن مریم فخر می ‏فروشد !

*

شاد باش که به زودی ، کودکت پای بر زمین می ‏نهد و نور جمالش ، عرش خدا را روشن می‏کند!

شاد باش که به زودی ، هلهله و شادی ، از تمام ارکان هستی ، بر می ‏خیزد !

*

بانو! فرزند تو ، تجسم عدالت و ایمان است . چشم خدا ، دست خدا و روح خداست .

*

لبخند بزن ، فاطمه ! به صدای گریه ی فرزندت گوش فرا ده که در هیاهوی هلهله‏ ها ، گم شده است .

آفتاب

*

خلق ، دور مانده از هوای پاک انصاف ، چشم به آسمان مهربان مکه دوخته ‏اند تا مگر باران خصال علوی ، باریدن بگیرد .

*

بانو ، فاطمه بنت اسد ! ضیافت سه روزه ی کعبه به پایان رسید .

پای از دیوار خانه بیرون بگذار و کودک ابوالعجایب را در آغوش بگیر ؛ کودکی که عرشیان و فرشیان ، در حسرت روی وجه اللّه‏ اویند .

*

زمانه ، گمشده ‏ای دارد به نام عدالت که رایحه ی خوش گل نو ظهورت ، سرمستش کرده است . قدسیان ، از ازل ، خدا را به نامش سوگند داده‏اند و آدم طرد شده از رضوان و ملکوت ، از شفاعت خاندان پاک او توبه ‏اش در درگاه الهی پذیرفته شد .

*

اینک که زمین ، منت‏ دار ابدی رحمت حق ، مفتخر به قدوم معشوق همه انبیا و اولیا شده است ، امانت آسمانی را به آغوش مرادش ، بنی رحمت بسپار تا لبخند شعف از دیدار روی دلگشای محمد ، بر لبان زیبایی بنشیند که این دو ، مصداق «نورٌ علی نور » ند .

عدالت پایان‏ ناپذیری که از معدن فیض خداوندی ، بر فراز کعبه طلوع کرد ، خطی از نور تا ابدیت کشیده است تا عالمیان ، همچنان به تحقق وعده ی «فراگیری عدالت در زمین» امیدوار باشند .