اگر با یک پیشنهاد بی‌شرمانه روبرو شدیم چه کنیم؟

[ـــ]

سلام


همیشه ممکنه افراد فاسد برای مؤمنین مزاحمتهایی ایجاد کنن.
معمولاً افراد در این موارد بی‌تجربه هستن و همچنین مشورت کافی در مورد اقدامشون نمیکنن. علت اصلی این قضیه اینه که خودشون و اطرافیانشون فکر میکنن همین یک بار که از دست یک فاسد رهایی پیدا کردن دیگه مشکل حل شده.


اینجا میخوام برخورد مناسب رو همراه با دلایل دینی تشریح کنم.



اگر با یک پیشنهاد بی‌شرمانه روبرو شدیم چه کنیم؟

اگر با اراذل برخورد جدی نکنید، روز به روز اوضاع بدتر میشه.

آیه و احادیث زیر گویای این نکته هستن:

خداوند متعال در قرآن کریم میفرماید: «وَلْتَکنْ مِنْکمْ أُمَّةٌ یدْعُون إِلی الْخَیرِ وَیأَمُرونَ بْالْمَعْرُوفِ وَینْهَوْنَ عَنِ المُنْکرِ وَأُوْلَئِک هُمْ الْمُفلِحُونَ»
باید از شما گروهی باشند که به سوی نیکی دعوت کنند، و امر به معروف و نهی از منکر نمایند. و آنان هستند که رستگارند.

از رسول اکرم صلی الله علیه و آله روایت شده که فرمود: «لا تَزال أمّتی بخیر ما أمروا بالمعروف ونهُوا عَن المنکر وتَعاوَنوا علی البرّ، فَإذا لمْ یفعلوا ذلک نُزعت عنهم البرکات، وسلّط بعضهم علی بَعْضٍ، ولم یکنْ لَهُمْ ناصر فی الأرض ولا فی السماء».
«اُمّت من مادامی که امر به معروف و نهی از منکر نمایند، و یکدیگر را به احسان و نیکی کمک کنند، در خیر و خوبی خواهند بود، و اگر چنین نباشند برکت از آنان برداشته خواهد شد، و بعض از آنها بر بعض دیگر مسلّط خواهند گردید، و در زمین و آسمان یار و یاوری نخواهند داشت».

از حضرت أمیر المؤمنین علیه السلام همچنین روایت شده است: «لا تترکوا الأمر بالمعروف والنهی عن المنکر فیولّی علیکم شرارکم، ثمّ تدعون فلا یستجاب لکم».
«امر به معروف و نهی از منکر را ترک ننمایید، وگرنه بدترین افراد بر شما حکومت خواهند کرد، و دعاهای شما هم مستجاب نخواهد شد».




منظور از "برخورد جدی" چیست؟


برخورد جدی یعنی برخورد قانونی و قضائی.
اگر بخوام برخورد قانونی و قضائی رو از جنبه‌ی دینی توضیح بدم، شما در واقع با این کار از حاکم شرع برای دفع شرّ فاسقین کمک می‌گیرید.
حاکم شرع (اولی‌الامر) ولایت اجتماعی ِ جامعه‌ی اسلامی رو داره و قدرتش در سازمانهای حکومتی بروز یافته، که یکی‌شون قوه قضائیه هست که ابزار اجرایی‌اش میشه نیروی انتظامی(حتی حوزه‌ی اعمال قدرت نیروی انتظامی هم دقیقاً مطابق اختیارات اجتماعی حاکم شرع هست. مثلاً تا وقتی طرف توی خونه باشه چهاردیواری‌اش اختیاریه، اما اگر آزارش به مردم برسه(مثلاً صدای آهنگش رو بلند کنه یا همونجا توی خونه‌اش بلایی سر فرد دیگری بیاره) اون موقع وارد حوزه‌ی اختیارات اولی‌الامر میشه).


برخورد قانونی و قضائی یعنی برید کلانتری یا زنگ بزنید 110 و ازشون شکایت کنید.
تنها راه درست اینه و جز این نیست.
اینجوری به خواست خدا میتونید حتی مجازاتهای درخور مثل شلاق رو هم برای این کثافتها داشته باشید.
به یک کلانتری برید و یا از طریق 110 با پلیس مشورت کنید که بهتون بگه چطور میتونید برای شکایتتون شاهد یا مدرک جمع کنید و یا خودشون به نحوی غیرمحسوس همراهی کنن و شاهد ماجرا بشن.



توضیحات تکمیلی:

تقابل با کسانی که بی‌قید هستن و دلشون میخواد گناه کنن یک جزئش همونیه که در بالا توضیح دادم که شامل سرکوب میشه. اما یک جزء دیگرش اینه که با رفتارتون ازشون فاصله بگیرید. یعنی طوری رفتار کنید که انگیزه و علاقه‌ای نسبت به شما و کاری که شما رو آزار میده پیدا نکنن. مثلاً هرگز جلوی اون افراد فاسد و یا در کل مردان غریبه، لباسهای بدن‌نما نپوشید، و سعی کنید هرگز در شرایطی(تنها) که ممکن باشه به زور بهتون تجاوز کنن قرار نگیرید، چون احتمالش اصلاً کم نیست. بطور فیزیکی هم تا جایی که ممکنه ازشون فاصله بگیرید و نبینینشون.


برای اینکه یه‌وقت در اقدام جدی قضائی سستی نکنید و برای اینکه بعضی افراد ناآشنا منصرفتون نکنن اجازه بدین اینطور توضیح بدم:

کثافت ِ هر نوع گناه اینطور در جامعه شیوع پیدا میکنه که مردمان نسبت به اون نوع کثافتها بی‌شرمی و بی‌حیایی بروز میدن. مثلاً در مورد حاضر که بحث انحراف جنسی مطرحه، شیوع این گناهان بخاطر اینه که قسمتی از مردمان نسبت به این نوع از گناهان بی‌شرمی و بی‌حیایی بروز داده‌اند(مثلاً فیلمهای هالیوودی بدون سانسور و شبکه‌های ماهواره‌ای بدون سانسور و شومن‌هایی(مثل ماهی‌صفت) که در جمع شوخی جنسی میکنن و امثال اینها).
حتی اون مردمانی که خودشون از این کارها نمیکنن ولی دیگران رو هم نهی نمیکنن و بی‌تفاوت می‌گذرن هم در گسترش این فسادها مقصرن چون در احکام امر به معروف و نهی از منکر میخونیم(قسمت قرمز):

نقل قول:مسأله ۱۸۶۷ ـ امر به معروف و نهی از منکر، در صورتی واجب می‌شود که انجام دادن معروف واجب، و انجام دادن منکر حرام باشد، و در این صورت امر به معروف و نهی از منکر واجب کفائی است، و اگر بعضی از افراد به این وظیفه عمل کنند، از دیگران ساقط می‌شود، ولی بر همه لازم است که اگر با فعل حرام و ترک واجبی مواجه شدند بی‌تفاوت نباشند، و انزجار خود را با گفتار و کردار ابراز نمایند و این مقدار واجب عینی است.
و از حضرت امیر المؤمنین علیه السلام چنین آمده است که: «أمرنا رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم أن نلقی أهل المعاصی بوجوه مکفهرّة».
«رسول اکرم صلی الله علیه و آله وسلم به ما دستور داد که با گناهکاران با صورتی درهم‌کشیده مواجه شویم».

(در واقع میشه به بیانی دیگر گفت که یک انسان طبق شرم و حیای فطری خودش از گناه بیزار هست، پس کسانی که بیزاری از گناه رو به هر بهانه در رفتار خودشون بروز نمیدن و پنهان میکنن، در واقع دارن روی شرم و حیاشون پا میذارن.)



إن‌شاءالله خداوند تمام مؤمنین رو از شرّ فاسقین و بدکاران و نیز از شرّ شیطان نجات بده و به بهشت خشنودی خودش برسونه.

[ـــ]

این نکته رو هم باید به اونچه که در مورد فاصله گرفتن با رفتار گفتم اضافه کرد:

سوره احزاب، آیه 32: ... إِنِ اتَّقَيْتُنَّ فَلَا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذِي فِي قَلْبِهِ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلًا مَّعْرُوفًا
... اگر تقوا پيشه می‌كنيد پس به ناز سخن مگوييد تا آن كس كه در دلش بيمارى است طمع ورزد و سخن به متعارف گوييد.


بسیاری از افراد مؤمنه‌ای که دچارش میشن و متوجه نیستن که لحنشون دارای تأنیث زیادی هست، فقط میخوان لحن صحبتشون رو از خشکی دربیارن. که این نوع تلاش اشتباهه.