25شوال؛سالروز شهادت امام صادق(علیه السلام)کاش کمی«صادق»باشیم

[آفتاب]

بیست و پنجم شوال؛ سالروز شهادت امام صادق(علیه السلام) کاش کمی «صادق» باشیم

کاش لااقل از هر یک از ائمه معصومین(علیه السلام ) یک ویژگی را بیاموزیم و از امام صادق(علیه السلام ) نیز «صادق» بودن را ...
خدا کند رویمان بشود که ادعا کنیم امام و الگویمان در زندگی، آن بزرگان هستند. چون دیگر انگار دیگران در حال پیشی گرفتن از ما در پیروی از زندگی و دستورات معصومین(علیه السلام) هستند.

شهادت آن حضرت به دستور منصور دوانیقی بوده که بر اساس آن، ایشان مسموم شده و در مدینه به شهادت رسیدند، قبر شریف آن حضرت در قبرستان بقیع واقع شده است.

دوران عمر پربرکت آن حضرت را می‌توان به دو بخش 1 - قبل از امامت: 31 سال از سال 83 تا 114 قمری و 2 - دوران امامت آن حضرت تا پایان عمر دنیوی ایشان 34 سال دانست که دوران شکوفایی اساس اسلام بوده است.

بعضی از ویژگی‌های برجسته‌ای که در برخی از منابع دینی در رابطه با خلق و خوی امام صادق(علیه السلام) به آنها اشاره شده است می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

توجه ویژه به صله‌رحم

اخلاق نیک و متین

دلجویی از مومن و رفع پشیمانی از او

توجه به بینوایان

سجده‌های طولانی

خوف از عذاب الهی

توجه ویژه به عبادت و بندگی


گفتاری از امام صادق(علیه السلام):

"گناه انسان را از روزی محروم می‌کند"

"تاثیر کار بد بر صاحبش، از تاثیر کارد در گوشت زودتر است"

"بر تو باد که برای خدا، خیرخواه مخلوقش باشی، که هرگز خدا را به کاری بهتر از آن ملاقات نکنی"

"دوست ندارم شما جوانان را جز در یکی از دو حال بنگرم: 1‌- عالم و دانشمند. 2‌ - دانشجو و دانش‌طلب"

"مثال دانشی که به آن عمل نمی‌شود، همچون گنجی است که چیزی از آن در مصرف‌های لازم، صرف نمی‌گردد"

"سه چیز موجب جلب محبت و دوستی دیگران است: 1 - دینداری، 2 - تواضع و فروتنی، 3 - بذل و بخشش"

"کسی که پدر و مادرش را اندوهگین کند نسبت به آنها جفا کرده (و عاق والدین شده) است و کسی که هنگام مبتلا شدن به مصیبت‌ها و گرفتاری‌ها دستش را بر رانش بزند، (بی قراری کند) پاداش خود را پوچ و نابود کرده است"

"قرض گرفتن، غصه شب و ذلت روز است"

"حیا و شرم بر دو گونه است، یکی نشانه ضعف و عجز است(مانند کم‌رویی و بی‌جهت) و دیگری نشانه قوت اسلام و ایمان است"

"کسی که قبل از سلام کردن، ‌آغاز سخن کند، جوابش نگویید"

در ادامه متن سخنانی از استاد شهید مرتضی مطهری درباره امام صادق(علیه السلام) می‌آید:

امام صادق علیه السلام در ماه ربیع الاول سال 83 هجری در زمان خلافت عبد الملک بن مروان اموی به دنیا آمد و در ماه شوال یا ماه رجب در سال 148 هجری در زمان خلافت ابوجعفر منصور عباسی (دوانیقی) از دنیا رحلت کرد. در زمان یک خلیفه باهوش سفاک اموی به دنیا آمد و در زمان یک خلیفه مقتدر باهوش سفاک عباسی از دنیا رحلت کرد و در آن بین شاهد دوره فترت (فراغت) خلافت و انتقال آن از دودمانی به دودمان دیگر بود.

فرصت طلایی‏

امام صادق علیه السلام "شیخ الائمه" است، از همه ائمه دیگر عمر بیشتری نصیب ایشان شد، 65 ساله بود که از دنیا رحلت فرمود. عمر نسبتا طویل آن حضرت و فتوری (زمان فراغت) که در دستگاه خلافت رخ داد که امویان و عباسیان سرگرم زد و خورد با یکدیگر بودند فرصتی طلایی برای امام به وجود آورد که بساط افاضه و تعلیم را بگستراند و به تعلیم و تربیت و تأسیس حوزه علمی عظیمی بپردازد، جمله «قال الصادق» شعار علم حدیث گردد و به نشر و پخش حقایق اسلام موفق گردد.

از آن زمان تا زمان ما هرکس از علما و دانشمندان اعم از شیعی مذهب و غیره که نام آن حضرت را در کتب و آثار خود ذکر کرده‏‌اند با ذکر حوزه و مدرسه‏‌ای که آن حضرت تأسیس کرد و شاگردان زیادی که تربیت کرد و رونقی که به بازار علم و فرهنگ اسلامی داد توأمان ذکر کرده‏‌اند؛ همان طوری که همه به مقام تقوا و معنویت و عبادت آن حضرت نیز اعتراف کرده‏‌اند.

شیخ مفید از علمای شیعه می‏‌گوید آنقدر آثار علمی از آن حضرت نقل شده که در همه بلاد منتشر شده. از هیچ کدام از علمای اهل بیت آنقدر که از آن حضرت نقل شد، نقل نشده. اصحاب حدیث نام کسانی را که در خدمت آن حضرت شاگردی کرده‏‌اند و از خرمن وجودش خوشه گرفته‏‌اند ضبط کرده‏‌اند، چهار هزار نفر بوده‏‌اند و در میان اینها از همه طبقات و صاحبان عقاید و آراء و افکار گوناگون بوده‏‌اند.

محمدبن عبد الکریم شهرستانی، از علمای بزرگ اهل تسنن و صاحب کتاب معروف "الملل والنحل"، درباره آن حضرت می‏‌گوید:

"هُوَ ذو عِلْمٍ غَزیرٍ، وَ ادَبٍ کامِلٍ فِی الْحِکْمَةِ، وَ زُهْدٍ فِی الدُّنْیا، وَ وَرَعٍ عَنِ الشَّهَواتِ."

یعنی او، هم دارای علم و حکمت فراوان و هم دارای زهد و ورع و تقوای کامل بود. بعد می‏‌گوید مدت‌ها در مدینه بود، شاگردان و شیعیان خود را تعلیم می‏‌کرد و مدتی هم در عراق اقامت کرد و در همه عمر متعرض جاه و مقام و ریاست نشد و سرگرم تعلیم و تربیت بود. در آخر کلامش در بیان علت اینکه امام صادق توجهی به جاه و مقام و ریاست نداشت این ‏طور می‏‌گوید:

«مَنْ غَرَقَ فی بَحْرِالْمَعْرِفَةِ لَمْ یقَعْ فی شَطٍّ، وَ مَنْ تَعَلّی‏ الی‏ ذِرْوَةِ الْحَقیقَةِ لَمْ یخَفْ مِنْ حَطٍّ.»

یعنی آن که در دریای معارف غوطه‏‌ور است به خشکی ساحل تن درنمی‌دهد و کسی که به قله اعلای حقیقت رسیده نگران پستی و انحطاط نیست.

کلماتی که بزرگان اسلامی از هر فرقه و مذهب در تجلیل مقام امام صادق‏ صلوات اللَّه علیه گفته‏‌اند زیاد است، منظورم نقل آنها نیست، منظورم اشاره‏‌ای بود به اینکه هرکس امام صادق علیه السلام را می‏‌شناسد آن حضرت را با حوزه و مدرسه‏‌ای عظیم و پرنفع و ثمر که آثارش هنوز باقی و زنده است می‏‌شناسد. حوزه‏‌های علمیه امروز شیعه امتداد حوزه آن روز آن حضرت است.(1)

پیش‌نویس:

(1) مجموعه‏ آثار استاد شهیدمطهری، ج‏18، ص: 36 و 37

منابع:

پایگاه اطلاع رسانی بنیاد علمی فرهنگی استاد شهید مرتضی مطهری http://www.motahari.ir

کتاب سیره چهارده معصوم(علیه السلام)، تالیف: محمد محمدی اشتهاردی، ناشر: نشر مطهر، نوبت چاپ: چهارم بهار 1381

/خبرگزاری دانشجویان ایران

[sagheb]

دوست دارم برایتان امشب، غزلی عاشقانه بنویسم
در شب بیست و پنجم شوال، از شما بی بهانه بنویسم

آه آقای آسمانی من... جعفربن محمد صادق ...
سر به زیر آمدم!دعایم کن، ساده و خاضعانه بنویسم

مکتب جعفری چشمانت...سال ها پیش شاعرم کرده
حال با این همه تعلل،من! آمدم شاعرانه بنویسم

حرف ها دارم و نخواهم زد، تو بازبان اشاره می دانی
همه را با نگاه می فهمی...نه که من دانه دانه بنویسم

اگر از رنج های کهنه تو ...می شود شعر جاودانی ساخت
رو کن آن زخم های پنهان را...گرچه من ناشیانه بنویسم

حتم دارم که خوب میدانی،ای امام صبور و صادق من...
من قسم خورده ام که تا هستم از شما صادقانه بنویسم


*******


از ازل درد به پیمانه ی خوبان کردند

دل عاشق شده را کلبه احزان کردند

هر کسی را که به عالم سر حشمت خواهی است

لطف کردند و شبی خادم سلطان کردند

سفره‌ای وسعت صدق تو گشودند به دهر

انبیا را سر احسان تو مه‌مان کردند

همه آفاق گرفته است به خود رنگ تو را

با وجودی که همه فضل تو کتمان کردند

در تو دیدند ملائک صفت خالق را

علت این است اگر، سجده به انسان

بر سر سفره دونان نکشم منت نان

من همانم که به من لطف فراوان کردند

ششمین آینه ی وجه خدائی، صد حیف

شش جهت ظلم به تو حضرت جانان کردند

دل شب بود که گنجینه ی دین را بردند

عده‌ای کفـر صفت، سرقت ایمان کردند

پا برهنه عقب اسب دواندند تو را

آسمان را پس از این حادثه گریان کردند

گر نبودی، اثر از روضه ی ارباب نبود

خلق با حنجر تو ذکر «حسین جان» کردند