سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر

[هادی...]

پیش فروش اینترنتی بلیط فیلم های حاضر در سی و چهارمین جشنواره فیلم فجر از سه شنبه 29 دی ماه آغاز می شود.

به گزارش ارتباطات و اطلاع رسانی سی و چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر، پیش فروش بلیط های مردمی از ساعت 12 ظهر سه شنبه، 29 دی ماه آغاز و تا نیمه شب (ساعت 24) چهارشنبه 30 دی ماه ادامه خواهد داشت.
متقاضیان پیش خرید بلیط فیلم های جشنواره می توانند از طریق سایت پیش فروش به نشانی Fajrticket.ir بلیط های مورد نظر خود را تهیه کنند. اسامی فیلم ها، سانس ها و سینماهای نمایش دهنده همزمان با آغاز پیش فروش بر روی سایت جشنواره قرار خواهد گرفت.
همچنین تحویل بلیط های مردمی در روزهای 4 و5 بهمن ماه انجام خواهد گرفت.
گفتنی است، روز های 5 و 6 بهمن ماه نیز جهت فروش بلیط های جشنواره برای نهادها تعیین شده است.
لازم به ذکر است که علاقمندان می توانند بلیط های خریداری شده را در محل مورد نظر خود در محدوده شهر تهران دریافت کنند.

....................................................................................................​................

دوستان علاقمند ، این لیست همه ی فیلم های موجود در بخش سودای سیمرغ هست ...

که به دو دسته ی سودای سیمرغ 1 و سودای سیمرغ 2 تقسیم میشه

پیش فروش بلیت های جشنواره فجر ، تا ساعت 24 روز چهارشنبه ادامه خواهد داشت ...

[عدالت]

(۲۳/بهمن/۹۴ ۱۳:۱۱)Silence نوشته است:  چند نکته درباره اختتامیه جشنواره فجر امسال:

1- برخلاف اعلام نامزدها که یرای بسیاری غافلگیرکننده بود، جوایز به نسبت قابل دفاع و پیش‌بینی بودند.
2- در اتفاقی نادر، جوایز اصلی را فیلم اولی‌ها درو کردند.
3- سعید روستایی یکی از جوان‌ترین برندگان سیمرغ کارگردانی در ادوار جشنواره بوده است. روستایی امشب به تنهایی 3 سیمرغ را به خانه برد.
4- فیلم‌های «امکان مینا» و «آخرین بار کی سحر را دیدی» علی‌رغم نامزد شدن در رشته‌های متعدد، نتوانستند سیمرغ‌های مهم و اصلی را کسب کنند. انتخاب این دو فیلم به عنوان نامزدهای بخش اصلی، واکنش‌های منفی را برانگیخته بود.
5- ابد و یک روز توانست 9 سیمرغ کسب کند. 7 سیمرغ در بخش اصلی و دو سیمرغ در بخش نگاه نو.
6- علی رغم عدم نامزدی «بادیگارد» و ابراهیم حاتمی‌کیا، در چندین نوبت برندگان سیمرغ ار وی یاد کردند.
7- تیم بازیگری «ابد و یک روز» که مورد استقبال قرار گرفته بودند، تواستند دو جایزه کسب کنند.
8- پرویز پرستویی برای نقشی که برای بسیاری یادآور "حاج کاظم" بود، بار دیگر برنده سیمرغ شد.
9- در بین برندگان، جای خالی فیلم‌های «سینما نیمکت» و «سیانور» کاملا احساس می‌شد. سینمانیمکت در بخش مسابقه انتخاب نشده بود و سیانور نیز در هیچ بخشی نامزد نشده بود.
10- مراسم امسال با کمترین حاشیه و تاخیر شروع شد و به نسبت دوره‌های پیشین ریتم سریع‌تری داشت.
11- «ایستاده در غبار» در حالی به عنوان بهترین فیلم انتخاب شد که در هیچ‌کدام از رشته‌های اصلی جایزه‌ای را کسب نکرد.

به نام خدا

ضمن خسته نباشید بخاطر مطالبی که راجع به فیلمهای حاضر در جشنواره ارسال کردید

ولی چند نکته باید خدمتتون عرض کنم

بنا به نظر اکثر کارشناسان و منتقدان, حتی منتقدی سختگیر و مو از ماست بیرون بکش مانند فراستی, جای فیلم بادیگارد در بین حتی نامزدهای سیمرغ بهترین کارگردانی و بهترین فیلم در این دوره حسابی خالی بود

و

این یک دلیل بیشتر ندارد : انتقادهای حاتمی کیا به سیاستهای دولت مثلا تدبیر !!!!!!!!!!

دو سال پیش نگذاشتند فیلم ج سیمرغ بگیرد, امسال هم نگذاشتند بادیگارد بگیرد در حالی که شاید یک سر و گردن از فیلمی مانند ابد و یک روز که فیلمی مثل همیشه خسته کننده و غمگین و سیاه میباشد, بالاتر بود.

نکته جالب این هست که سیاهنمایی های سینمای ایران همچنان ادامه دارد, حتی در دوران پسا برجام !!!!!!!!!!!!!!

لانتوری و ابد و یک روز و امثالشان نمونه ای از همان فیلمهایی هستند که سالهای پیش هم نمونه های خوش ساخت ترشان را زیاد دیده ایم, جدایی و قصه ها و .......... !!!!!!!!!!!

نکته جالب دیگر که به قول شخصی باید در کتابهای گینس ثبت شود, برنده شدن سه فیلم از پنج فیلمی میباشد که امسال, شخصی مانند پیمان معادی که اصلا معلوم نیست چطور یهو !!!!!!!! هنرپیشه شد و بعد هم هالیوودی!!!!!!!!, در آن نقش آفرینی کرده !!!!!!!!!!!

جو شبه روشنفکری و ضد !! به خوبی از فضای امسال جشنواره هم مشاهده میشد.

متاسفانه شاید نزدیک به 5 فیلم از نزدیک به 50 فیلم ساخته شده, مناسب برای دیده شدن هست.

سینمای ایران تبدیل به سینمایی شبه روشنفکر پرور و افسرده و کسل کننده شده

در حالیکه

سینمای روز جهان با فیلمهای فانتزی و اکشن و کمدی و کارتون و یا فیلمهای پیچیده و خوش ساخت دل مردم دنیا را تسخیر کرده

بعد ما با

لانتوری و ابد و یک روز, تماشاچیان بالقوه سینما که به دنبال تفریح یا حتی تفکر هستند را هم فراری میدهیم.

خسته شدیدم انقدر فیلمهای تکراری راجع به خیانت و اعتیاد و فقر و بدبختی در سینمای ایران دیدیم.

فیلمهای کمدیمان هم که بجز لودگیهای لوس و بی مزه رضا عطاران که واقعا نمیدونم ملت به چیه کارهاش میخندند, چیزی در چنته ندارد.

البته کورسوهایی از امید با ساخت فیلم پیامبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و یا چ و یا حضرت سلیمان (علیه السلام) و یا چند فیلم شاخص دیگر وجود دارد

ولی

وقتی تماشاچیان سینمای ما خودشان سلیقه اشان پایین است و در قرن 21 که تمام انیمیشنهای مخصوص کودکان و حتی بزرگسالان به صورت رایانه ای و همراه با جلوه های ویژه کامیپوتری میباشد, فیلمی عروسکی مانند شهر موشها میاید و پرفروش ترین فیلم سینمای ایران میشود !!!!!!!!! آنهم فیلمی که اتفاقا بچه های نسل جدید زیاد با آن ارتباط برقرار نکردند و والدینشان آنهم از روی حس نوستالژی به دیدن این فیلم کهنه و منسوخ در سینمای امروز جهان نشستند !!!!!!!!!!!!!

به نظر سلیقه تماشاچی ایرانی باید خیلی بالاتر از این حرفها رود تا فیمسازان هم به خودشان بیایند و به جای اینکه چهار تا دوربین در یک آپارتمان کار بگذارند و از جنگولک بازی و خیانت چند زوج و ژستهای روشنفکری فیلم بگیرند, ادای روشنفکری را کنار بگذارند و به سراغ فیلمهای خوش ساخت و سرگرم کننده بروند.

علاوه بر این

هر چند فیلمهای مسعود ده نمکی, شاید زیاد خوش ساخت نباشد یا جفنگیات و شوخی و جوک زیاد داشته باشد, ولی همین که سعی میکند از جلوه های ویژه به خوبی در فیلمهایش استفاده کند و مسئله ای ارزشی را در فیلمهایش عنوان کند طوری که هم حرفش را بزند هم تماشاگری که برای سرگرمی به سینما آمده را داشته باشد ( همان اتفاقی که در سینمای روز جهان, رخ میدهد ), آنهم با محدودیتهای سینمای ایران, به نظر بنده باز هم ارزش کارش از فیلمهای کارگردانانی مانند کارگردان تازه به راه رسیده ابد و یک روز, ارزش کارش بیشتر است.

یادمون باشه سینما اول برای تفریح و هیجان به وجود آمد و بعد برای منظورهای دیگر.

آیا روزی میرسد که ما هم فیلمهای سرگرم کنند و هیجان انگیز با توجه به فرهنگ خودمان (( همانطور که فرهنگ آمریکایی جنگ ستارگان میسازد و یا فرهنگ هندی فیلمی عظیم مانند باهووبعلی, هرچند شاید در برخی موارد مانند رقص و آواز, سخیف باشد ولی همین که صحنه های عظیم حماسی, آنهم توسط سینمای هند بوجود آمده و جلوه هایی مانند ارباب حلقه ها یا هابیت دارد )) بسازیم و در سینماهای 3D تماشا کنیم. یادمون باشه سینمای هند هم تقریبا عمری مانند سینمای ایران دارد ولی از نظر فرم, شاید دهها سال از ما جلوترند, هرچند از نظر محتوی خیلی عقبتر هستند, ولی باز هم یک نکته به شما عرض کنم که سینما جایی برای تفریح هست و به نظر بنده فرم بر محتوی در سینما غلبه دارد.

در سینمای امروز جهان هرچقدر هم که بخواهید حرف و مسائل ارزشی و مذهبی را ارائه کنید ولی از تکنیک و هیجان و هنر سینمایی در آن استفاده نکنید, فیلمتان, تماشاچی نخواهد داشت و درنتیجه شکست خواهد خورد, یعنی انگار فیلم را برای خودتان ساخته اید نه برای بیننده.

فیلمی موفق است که شعارش را در قالب یک بسته بندی زیبا و شیک, تحویل تماشاچی دهد.

همانطور که هالیوودی ها خیلی از تفکرات باطل و شیطانیشان را در همین قالب به خورد مشتری جهانی میدهند و فیلمی مانند جنگهای ستاره ای یا به قولی جنگ ستارگان, که به صورت غیر مستقیم, شر را تقدیس میکند, خیلی از رکوردهای فروش کشورها را شکسته !!!!!!!

امیدوارم روزی برسد که ما هم ارزشهایمان را در همین فرم به جهانیان ارائه کنیم.

در نهایت نظر شما راجع به این عکس چیست و کدامیک شما را یاد جشنواره سینمایی میاندازد و کدامیک شما را یاد جشنواره مرتبط با سیرک !!!!!!!!!!!!!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟ برگرفته از سایت الف :


البته اگر نمیتونید عکس را ببینید این آدرسش :
http://alef.ir/images/docs/000331/331276...NzNBU4.jpg

[MohammadSadra]

جشنواره تخریبِ امید در دولت تدبیر و امید...

امیرحسین رحیمیان، 24 بهمن 94

تاریخ انتشار : شنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۴ ساعت ۱۵:۳۱

در پرده های زیر ، به پایان بندی چهار فیلم از جشنواره فیلم فجر امسال اشاره میشود که این آثار مورد حمایت مستقیم سازمان سینمایی وزارت ارشاد بوده اند . در متن زیر فیلمهای «ابد و یک روز» ، «مالاریا» ، «پل خواب» و «عادت نمیکنیم» مورد اشاره قرار میگیرند ...

پرده اول ـ ابد و یک روز : برادرِ بزرگترِ سابقاً معتادِ دخترِ دم بختِ بیچاره ای که به عوض گرفتن مبلغی قرار است همسر یک افغانی پولدار شود تا با او از ایران برود به افغانستان ، در سکانسی از فیلم میگوید : «هرکس از این خانه نرود ... سگ است . هرکس برود و برگردد ... از سگ کمتر کمتر است ...» - و در کمال تعجب ... دخترک بیچاره در لحظه ی آخر ... از ماشین شاسی بلند خانواده ی افغان ، فرار میکند و به خانه بر میگردد ...

پرده دوم – مالاریا : دو جوان روستایی ، پس از ماجراهای تلخ فراوانی که در تهران برایشان اتفاق می افتد ، تصمیم به فرار میگیرند ... عازم منطقه ای در نزدیکی دیار خود میشوند ... به دریاچه ای میرسند ... با قایق به میان آب میروند . قصد دارند از مرز فرار کنند اما میخواهند با صحنه سازی خانواده هایشان را وپلیس را از تعقیب خود منصرف سازند ... با دوربین موبایل از غرق شدن خود در دریاچه فیلم میگیرند . دوربین موبایل روشن ... و قایق ، رها در آب است ... هیچ اثری از دو جوان نیست ...

پرده سوم – پل خواب : پسر جوان بدهکاری ، از اعتماد پیر زن پولداری که مشتری او در آژانس است ، سوء استفاده میکند و یک شب که مواد مخدر (شیشه) مصرف کرده است ، طبق قرار به خانه ی پیر زن میرود و در فرصتی مناسب ، با «پتک آهنی» ضربه ای هولناک به جمجمه ی پسرزن وارد میکند ، جمجمه اش را خرد میکند ، خون به اطراف میپاشد .... جوان کاملا ترسیده و مضطرب است که زنگ در به صدا در می آید ... پیر زن دیگری که دوست پیر زن اول است از راه میرسد ، جوان از پشت سر ، با پتک ، جمجمه ی او را نیز خرد میکند و او را به وحشیانه ترین شکل ممکن میکشد ... خیلی با حوصله ، در حالی که اولین بار است که چنین جنایتی را مرتکب میشود ، دو جنازه را سوار ماشین میکند تا ببرد و در جای مناسبی آنها را معدوم کند...

پرده چهارم – عادت نمیکنیم : در شرایطی که یک «دانشجوی دختر» به شکل عجیب و مرموزی سکته کرده و معلوم شده است که حامله بوده ... . در شرایطی که اصلی ترین مضنون تجاوز به دختر ، «استاد دانشگاه» چهل و چند ساله ، سر به زیر ، آبرو دار و از همه مهمتر زن و بچه دارِ اوست ... . در شرایطی که «استاد دانشگاه» ، برای کمک به «دانشجوی دختر» شهرستانی خود ، برایش تدریس خصوصی ریاضی جور میکند ... . در همین شرایط و در انتهای فیلم پرده از رابطه ی پنهانی «دخترک دانشجو» با آن کاراکتری برداشته میشود که از همه ی شخصیت های مرد داستان به دختر ، علی الظّاهر دورتر است ...

**********************************************

آن چیزی که عیان است ، شکنجه طاقت فرسای مخاطبی است که باید این آثار خشن ، افسرده ، مخرب و گاه دیوانه کننده را بر روی پرده ی سینما در سال جاری تحمل کرده و به این زجر دائم عادت کند . هر مخاطب ساده ای که چهل و اندی فیلم در جشنواره ی امسال دیده باشد ، تصدیق میکند که نگاه بیمار بخش زیادی از فیلم های امسال هیچ ارتباطی با آسیب شناسی معضلات اجتماعی و این دست گذاره های تکراری و نخ نما شده ندارد ... چه این که در «قتل عمد با پتک » هیچ عبرتی وجود ندارد ، یا « خیانت ضربدری و عشق مثلثی و مربعی و هشت ضلعی و... » که اخیرا چشممان به جمالشان روشن میشود ، هیچ وجه آموزنده و سازنده ای نمیتواند داشته باشد . محتوای فیلمهای امسال جشنواره نشان میدهند ، قاطبه ی سینمای ایران نه تنها در مسیر آثار «امید بخش » حرکت نمیکنند ، بلکه در یک دهن کجی آشکار ، سیاست های اعلام شده ی دولت تدبیر و امید در زمینه ی سینما را به سخره میگیرد .

رییس جمهور دولت یازدهم ، در پیام خود به اولین جشنواره ی برگزار شده در دولت تدبیر و امید (دوسال قبل) از سینماگران خواست تا موضوعات «سیاه» را کنار بگذارند و از «امید» در فیلمهایشان سخن بگویند . رییس جمهور در آن پیام آشکارا از مدیران سینمایی کشور خواست تا باسیاست های گوناگون ، روند موضوعات تلخ در فیلمها را کنترل کنند ... با این وجود امسال در جشنواره فیلم فجر شاهد بودیم ، فیلمهایی که شامل کمک های دولتی شده بودند از باقی فیلمها سیاه تر ، افسرده تر و تلخ تر بودند ، که این خود نشان دهنده ی تناقض آشکار رفتار و گفتار دولت در زمینه ی سینماست .

مورد عجیب دیگر آنکه در این برهوت آثار معطوف به نگاه ملی و نگاه امید بخش و پیشروانه و همچنین نگاه عزتمندانه به جامعه و مردم و نگاه سالم به غیرت در میان اقشار جامعه ، اثر یگانه ای همچون «بادیگارد» ابراهیم حاتمی کیا ، نه تنها از حمایت های مادی ومعنوی دولتی بی بهره میماند بلکه ، در نظام ارزشگذاری «جشنواره ی فیلم فجر انقلاب اسلامی» ، مستوجب بی اعتنایی داوران جشنواره تشخیص داده میشود . انگار نه تنها عمدی در تولید نشدن آثار معطوف به امید وجود دارد ، بلکه در ارزشگذاری و نظام تشویقی و تاییدی سازمان سینمایی دولت هم جایی برای این آثار در نظر گرفته نشده است ... !

[غریب]

جشنواره امسال و تصاویری که از مردها در فیلم ها نشان داده می شود.

یکی از موضوعات جالب توجه در فیلم‌های امسال که از تماشای تمام آثار در بازه‌ی زمانی کوتاه به خوبی هویدا و نمایان است تصویری است که سینمای ایران از مردها- پدر/ همسر/ برادر- ارائه می‌دهد. تصویری که شاید نشانه‌ای باشد از رویکردهای به شدت فمنیستی سینمای ایران.

خشم و هیاهو:فیلم هومن سیدی که بدون نامزدی در بخش کارگردانی، جایزه ویژه هیئت داوران را در این بخش در جشنواره فجر گرفت، با محوریت ماجرای جنجالی شهلا جاهد و نگاهی به محصولات تولیدشده از این اتفاق از جمله؛ مستند کارت قرمز، تصویری منزجرکننده از مرد نقش اول فیلم و در مقابل تصویری مظلوم از زن قصه ارائه می‌دهد. مردی عصبی که مثل آب خوردن خیانت می‌کند و دروغ می‌گوید.مردی که نه به همسرش وفادار است- برعکس همسر- و نه به زنی که با او در ارتباط است و پس از قتل همسر به راحتی سر دختر راه کلاه می‌گذارد و او را به عنوان قاتل معرفی می‌کند.

بارکد:«بارکد» مصطفی کیایی از جمله فیلم‌های پربیننده امسال بود که البته اصرار عجیبی هم بر عبور از خط قرمزهای اخلاقی داشت و می‌تواند به عنوان یک نمونه مثالی از میزان شوخی جنسی در یک فیلم مورد بررسی قرار گیرد.شوخی‌های جنسی زننده اما تنها مساله‌ی فیلم کیایی نیست. کیایی در «بارکد» به بیان برخی مسائل غیراخلاقی می‌پردازد که پیش از این در سینمای ایران سابقه نداشته است، ازجمله یکی از آن‌ها، مرد بی‌غیرتی که حاضر است نامزدش را برای پول با مرد دیگری آشنا کند.«بارکد» پر است از مردهایی بی‌غیرت و سرخوشی که مشکلی با برقراری رابطه نامزد خود با مرد دیگری ندارند و در عین حال خود با دختران زیادی در ارتباط‌اند و عجیب آنکه آنان در فیلم حتی تقبیح هم نمی‌شوند و به نوعی عمل آنها نیز مورد تایید است.

ابد و یک روز:فیلم خوش ساخت سعید روستایی که توفیقات فراوانی در کسب سیمرغ بلورین جشنواره به دست آورد نیز از قاعده بازنمایی مرد لاابالی در فیلمش مستثنی نیست. چالش اصلی «ابد و یک روز» هم بر اساس همین موضوع شکل می‌گیرد که شخصیت اصلی فیلم- برادر بزرگتر خانواده- برای راه انداختن یک ساندویچی به طرزی خودخواهانه خواهرش را علی‌رغم میل باطنی به ازدواج با یک غریبه- مهاجر افغانستانی- مجبور می‌کند.از سوی دیگر برادر کوچکتر خانواده نیز معتاد و موادفروشی است که معضل اصلی خانواده به حساب می‌آید و در نهایت دختری که داستان فیلم حول محور او می‌چرخد، مجبور است با فداکاری و از خودگذشتگی به حبس ابدی که برادران‌ش برایش ساخته‌اند محکوم تن دهد تا حداقل آینده‌ی برادر نوجوانش مانند دو برادر بزرگترش تباه نشود.

آخرین بار کی سحر رو دیدی؟:فیلم فرزارد موتمن نیز مانند آثار دیگری در این سال‌ها داستان تقابل دختر جوان و قضاوت‌های اشتباه خانواده‌ی سنتی است و در این بین عامل اصلی بحران پدری سختگیر، سنتی و عبوس است که فرسنگ‌ها با دخترش سحر فاصله دارد و همین موضوع باعث شده است حتی هیچ دیالوگی بین این دو صورت نگیرد.سحر چند شب به خانه نمی‌آید و همین موضوع خانواده‌اش را نگران می‌کند و پدر نیز در واکنشی قابل تامل فقط از ترس آبرو- و نه برای خود سحر- پی او می‌گردد. دست آخر هم معلوم می‌شود برادرِ دختر- که سرباز فراری است و در یک مشروب‌سازی هم کار می‌کند- از روی بادکردن رگ غیرت خواهر جوانش را کشته و بی‌رحمانه او را در زیر تلی از خاک مدفون کرده است.

مالاریا:آخرین اثر پرویز شهبازی که به اعتقاد بسیاری منتقدان، تلاش او برای بازگشت به فضای فیلم «نفس عمیق» است، مانند همان فیلم داستان دو جوان است که از خانه فرار می‌کنند. اما برخلاف «نفس عمیق» که شاهد دو پسر عاصی و بریده از همه‌جا بودیم، ایبار شاهد سرگردانی یک دختر و پسر فراری در تهرانیم.اما پدر در «مالاریا»ی شهبازی نیز، یک هیولای وحشتناک است که دنبال دختر می‌گردد. کسی که اگر چه فقط یک نما آن را می‌بینیم و طبعا جستجوی او برای یافتن دختر فراری‌ش نیز عملی خلاف منطق و عرف نیست، اما تصویر ارائه شده از او به قدری خشن است که به دختر حق می‌دهیم از دست چنین موجود فرار کرده باشد، خصوصیتی که برادران دختر نیز همچنین دارند و بی‌دلیل ما-مخاطب- باید از آنها بدشان بیاید.

هفت ماهگی:آخرین اثر هاتف علیمردانی نیز در نمایش تصویر مرد، همسری را تصویر می‌کند که در عین حالی که بی‌صبرانه منتظر پدر شدن است اما برای پاک ماند حریم خانواده‌اش هیچ دغدغه‌ای ندارد در غیاب همسر به او خیانت می‌کند.حامد بهداد در « هفت‌ماهگی» مرد معتاد و رفیق‌بازی است که در اثر یک اتفاق به همسرش مشکوک می‌شود و نهایتا ثابت می‌شود که همسرش بی‌گناه بوده است اما این در حالی است که خود او دامنش از خیانت پاک نیست.

نقطه کور:در فیلم مهدی گلستانه، محمدرضا فروتن نقش همسر و پدری را عهده‌دار است که کارش او را از خانواده دور کرده است و همین دوری از خانواده از او مردی شکاک و بداخلاق ساخته است. همسری که بصورت کاملا غیرمنطقی و بیجا به همسرش شک می‌کند و آبروی او را در میان خانواده و فامیل به راحتی می‌برد. سختگیری‌هایش همه را کلافه کرده است و حتی همسر و فرزندانش به دلیل ترس از او دوری می‌کنند.البته فروتن تنها مرد بد قصه نیست، محسن کیایی که در نقش برادر او را بازی می‌کند نیز مردی وقیح و چشم‌چران است که او هم خانواده‌اش برایش اهمیتی ندارد.

عادت نمی کنیم:اگر چه در این فیلم، مرد شکاک وجود ندارد و این‌بار زن به مرد مشکوک است، اما نهایتا شخصیت منفی داستان باز هم یک مرد است.زنی به همسرش که استاد دانشگاه است بابت ارتباطش با یکی از دانشجویان مشکوک است و برای رفع این شک به خوابگاه دختر دانشجو می‌رود و این مساله باعث تشنج در فضای خوابگاه و دخالت حراست می‌شود.دختر دانشجو به سبب «ترسی که از پدرش» دارد، از تهدید همسر استادش آنقدر می‌ترسد که سکته می‌کند و می‌میرد. پدر دختر وقتی ماجرا را می‌فهمد برای شکایت از استاد دانشگاه به تهران می‌آید و در انتهای ماجرا مشخص می‌شود کسی که با دخترش رابطه داشته است باجناق استاد دانشگاه بوده است و نکته قابل تامل در این میان پدر سنتی دختر دانشجو است که با دریافت قدری پول از باجناق خائن از قید شکایتش می‌گذرد!

دختر:فیلم رضا میرکریمی اگر چه وضعیتی متفاوت با سایر فیلم ها دارد و نگاه امیدوارانه‌تری نسبت به سایر اثار بر فیلم حاکم است اما باز هم مقصر اصلی داستان یک پدر است. پدری که غرور و تعصبش او را از خانواده دور کرده است و به جای بیان استدلال و گفتگو، مستبدانه جلوی اعضای خانواده ایستاده است.هر چند فیلم میر کریمی نقدی به برخی خانواده‌های متعصب است اما به هر حال ذیل این لیست قرار می‌گیرد و کاراکتر پدر را به عنوان گناه کار اصلی فیلم معرفی می‌کند.

لانتوری:فیلم جدید درمیشیان اگر چه علی‌رغم موضوع جنجالی، به دلیل ساختار ضعیف جنجال و حاشیه اثر پیشین او را نداشت اما در خصیصه ضد مرد بودن یکی از گل‌درشت‌ترین فیلم‌های جشنواره امسال بود.لانتوری داستان یک باند خلافکار با همین نام است که یکی از اعضای آن عاشق یک دختر روشنفکر می‌شود، دختری مهربان که از روی انسان دوستی پی رضایت گرفتن از مدعیان قصاص است.مرد عاشق فیلم درمیشیان اما وقتی بعد از یک رابطه کوتاه جواب منفی می شنود، خودخواهانه برای تصاحب دختر روی صورتش اسید می‌پاشد و زندگی‌اش را نابود می‌کند.

پل خواب:«پل خواب» اکتای براهنی در روایت به شدت خشن است. داستان مردی معتاد- شیشه‌ای- که مانند خیل عظیمی از فیلم‌ها بدهی زیادی بالا آورده است و برای همین تصمیم می‌گیرد در یک آژانس کار کند. مرد جوان فیلم- که او هم همسری فداکار و مظلوم دارد- اما برای رسیدن به پول، پیرزنی را که یکی از مشتری‌های آژانس است می‌کشد و در ادامه برای اینکه لو نرود مجبور به کشتن دوست پیرزن نیز می‌شود و آن ها را به راحتی آب خوردن در جایی به نام پل خواب دفن می‌کند.«پل خواب» البته به ادعای سازندگان اقتباسی است از رمان مشهور «جنایت و مکافات» اما وقتی در دل باقی آثار سینمای ایران مورد ارزیابی و تحلیل قرار می‌گیرد، نمایش‌دهنده‌ی تصویر مردی است که زندگی خانواده خود و چند خانواده دیگر را به واسطه اعتیاد و قتل تباه می‌کند.

خانه ای در خیابان چهل و یکم:مردان «خانه ای در خیابان چهل و یکم» گرچه ظاهرا مردان خوبی هستند و تفاوت‌های اساسی با مردان آثار دیگری که به آنها شااره شد دارند، اما بازهم در این فیلم نیز، زنان قربانی ندانم‌کاری و عصبانیت مردان هستند. «خانه‌ای در خیابان چهل و یکم» داستان زندگی به هم ریخته دو خانواده است که باعث و بانی این آشفتگی، دعوای دو برادر است که با همان هل دادن معروف سینمای ایران یکی از آنها کشته می شود و زندگی دو خانواده به هم می‌ریزد.زنان در فیلم حمیدرضا قربانی نیز کاراکترهایی مظلوم و بی‌سرپناه‌اند. انسان‌هایی که اشتباهات مردان آنان را به خاک سیاه نشانده ولی فداکارانه پای زندگی فرزندانشان ایستاده‌اند.

آبنبات چوبی:فیلم حسین فرح‌بخش هم با اینکه از ضعف ساختاری شدیدی رنج می‌برد اما نمونه‌ی مثالی خوبیست برای بحث این مطلب. کاراکترهای اصلی فیلم دو مردند؛ اولی برادری خشن و غیرتی که به دلیل عصبیت‌های افراطی‌ش باعث فرار خواهرش شده و حالا دربه‌در دنبال اوست.و دیگری شوهر خواهرِ دختر فراری. مردی جاافتاده که تا قسمت پایانی فیلم تصور می‌کنیم مردی دلسوز و پاک است و این‌بار شاهد بازنمایی یک مرد ایده‌آل در سینمای ایران هستیم، اما شوربختانه در انتهای فیلم متوجه می‌شویم او به خواهر همسرش تجاوز کرده است و در انتها نیز دختر را به قتل می‌رساند.

لاک قرمز:پدر «لاک فرمز» نیز مردی معتاد است که باعث و بانی همه‌ی مشکلات خانواده است. او نه‌تنها در زمان حیات خود ازحداقل درک اقتصادی برای دادن خرجی خانواده‌اش بی‌بهره است، پس از مرگش نیز مسبب بسیاری از بدبختی‌های همسر و دختر بی‌پناهش است و حتی دختر نوجوان داستان به دلیل مواد جاسازی‌شده‌ی پدر تا مرز زندان هم می‌رود و همسر نیز به دلیل حجم مشکلات و بدبختی دیوانه می‌شود.

منبع

[MEEAAD]

░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░
♥.......•*¨`*•. ☆ .•*¨`*•. ♥ .•*¨`*•. ☆ .•*¨`*•.......♥

مسعود فراستی: این فیلم خطـرناک است!

مسعود فراستی (منتقد سینما – دانش ‌آموخته فلسفه و نمایش از دانشگاه هنر های تجـسمی

ملی هنرهای زیبای پاریس) فیلم "ابد و یـک روز" را بدتـریـن و خـطـرناک تریـن فیـلـم جشنواره فجر

امسال دانست و گفت: "این فیلم از نظر هنـری هیـچ جایـگاهی ندارد چرا که سیاهی در آن موج

می زند اما از نظر و نگاه سیاسی فیلم قابل توجهی است و در برابر چنین آثاری باید نقد هنـری و

فرهنگی و تند داشت نه اینکه شعار سیاسی داد. اگر این فیلم به جشنواره های خارجی راه یابد

قطعاً جوایزی را دریافت خواهد کرد چرا که نگاه سیاه نمایی و وطـن فـروشی در آن بـه وفـور دیده

می شود و دنیای غرب نیز با آثار ما نگاه هنری ندارد. در جشنواره ی امسال فیـلمی که به عنوان

فیلم ملی جایزه گرفت ضد ملی بود و در ذات خود وطن فروشی و تباهی داشت..."

(متـن کامل نـقـد آقای مسعود فراستـی را در پـایـگاه تـحلـیـلی فرهنگ و هنر "هفت راه" بخوانید)✿✿✿✿✿✿✿✿✿☼✿

♥.......•*¨`*•. ☆ .•*¨`*•. ♥ .•*¨`*•. ☆ .•*¨`*•.......♥
░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░♥░░