فاتحه بخوانیم ؟!

[mohsen1414]

امام خمینی :

اگر ارتش يا سپاه‏ پاسدار يا ساير قواى مسلحه در حزب وارد بشود ، آن روز بايد فاتحه آن ارتش را خواند.

در حزب وارد نشويد ، در گروه ها وارد نشويد . اصلًا، تكليف الهى- شرعى همه شما اين است كه يا برويد حزب يا بياييد ارتش باشيد ؛ مختاريد از ارتش كناره‏ گيرى كنيد برويد در حزب ، ميل خودتان ، اما هم ارتشى و هم حزب، معنايش اين است كه ارتشى بايد از ارتشى ‏اش دست بردارد، بازي هاى سياسى بايد توى ارتش هم وارد بشود. در هر گروهى كه وارد هستيد بايد از آن گروه جدا بشويد، و لو يك گروهى است كه بسيار مردم خوبى هم هستند، و لو يك حزبى است كه بسيار حزب خوبى هست، لكن اصل وارد شدن در حزب براى ارتش، براى سپاه پاسداران، براى قواى نظامى و انتظامى وارد شدنش جايز نيست، به فساد مى ‏كشد اينها را .

و من عرض مى‏ كنم كه كسانى كه در رأس ارتش هستند و كسانى كه در رأس سپاه پاسداران هستند موظف هستند كه ارتش را و سپاه را و ساير قواى مسلح‏ را از احزاب‏ كنار بزنند و اگر كسى در حزب هست، بايد او را از ارتش بگويند يا در آنجا يا در اينجا و همين طور سپاه پاسداران و همين طور ساير قواى مسلح بايد وارد در جهات سياسى نشوند تا انسجام پيدا بشود. اگر وارد بشويد، بالاخره به هم خواهيد زد خودتان را و بالاخره در مقابل هم خواهيد ايستاد و نظام را به هم خواهيد زد و اسلام را تضعيف خواهيد كرد. تكليف همه شما اين است كه با هم باشيد بدون اينكه در يك حزب يا در گروهى وارد شده باشيد، هر گروهى مى‏ خواهد باشد.

گروه فاسد كه ان شاء اللَّه وارد نمى‏ شويد، گروه هاى بسيار خوب هم وارد نشويد. بايد شما مستقل، بدون اينكه پيوند به يك گروهى داشته باشيد مستقل باشيد و از حزب اللَّه تعالى شأنه. همه افراد ايران موظفند كه با هم باشند. اگر احزاب هستند، خودشان را با ساير افراد كشور هماهنگ كنند. افراد كشور هم خودشان را با آنها برادر بدانند.

گروه هاى مختلفى كه اسلامى هستند، اين گروههاى اسلامى هم نبايد دخالت در امور ارتش بكنند و نبايد در آنجا افراد داشته باشد، تا بتوانيد يك عضو صالح و يك ارتش و سپاه پاسداران منسجم و صالح و قدرتمند باشيد. ورود سياست در ارتش شكست ارتش است، اين را بايد بدانيد و شرعاً جايز نيست. و من امر مى ‏كنم به شما كه يا در ارتش يا در حزب، دوم ندارد كه بخواهيد هم ارتشى باشيد، هم حزبى، نمى‏ شود، يا مثل ساير مردم هر طورى هستند.

صحيفه امام، ج‏16، ص: 111