نشان از بی نشانها(شرح حال و کرامات عارف کامل حاج شیخ حسنعلی اصفهانی)

[Seyed Mohsen]

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم

به مناسبت سالروز درگذشت عالم زاهد با کرامت
حاج شیخ حسنعلی اصفهانی نخودکی(1361 ق)
کتاب بی نظیر نشان از بی نشان ها رو که
شرح حال و کرامات و مقالات و طریقه ی سیر
و سلوک عرفانی آن عالم ربانی رو خدمت شما
دوستان عزیز به صورت کوتاه معرفی می کنم
انشاءالله استفاده ی کامل رو ببرید.

چرا نشان از بی نشانها:

از آن مرد خدا دیده ی عامی بود پنهان***که عارف داغ بر دل دارد و زاهد به پیشانی

کتاب مورد ذکر شامل بر دوجلد می باشد:

1_مقدمه: شامل کوتاه از زندگی این عالم ربانی،تصحیلات معظم له،مسافرت ها،سالهای مجاورت
امام الرئوف امام رضا(علیه السلام) و در آخر سالهای پایانی عمر شریف.

2_فصل اول: شامل کرامت حضرت شیخ قدس سره،که مشتمل بر 95 حکایت پندآموز می باشد.

3_فصل سوم: شامل برخی از مکتوبات حاج شیخ حسنعلی اصفهانی نخودکی می باشد.

4_فصل چهارم: شامل رسائل

5_فصل پنجم: شامل متفرقات

6_فصل ششم: شامل وتاه از مجالس حاج شیخ حسنعلی اصفهانی می باشد.

بنده به اختصار چند جمله ای رو از زندگی و کرامت جناب شیخ
خدمت شما دوستان می نویسم:

کوتاه از...
شیخ حسنعلی اصفهانی(رحمة الله علیه) فرزند علی اکبر فرزند رجبعلی مقدادی اصفهانی(رحمة الله علیه)، در خانواده زهد و تقوی و پارسائی چشم به جهان گشود، پدر وی مرحوم ملاّ علی اکبر، مردی زاهد و پرهیزگار و معاشر اهل علم و تقوی و ملازم مردان حق و حقیقت بود و در عین حال از راه کسب، روزی خود و خانواده را تحصیل می کرد و آنچه عاید او می شد، نیمی را صرف خویش و خانواده می کرد و نیم دیگر را به سادات و ذراری حضرت زهرا علیها السلام اختصاص می داد...

مرحوم ملا علی اکبر که فرزند ذکوری نداشت، عهد کرده بود که به اعتاب مقدسه مشرّف و متوسل شود تا خداوند پسری به او کرامت فرماید، این سفر که در سال یازدهم از خدمت او به مرحوم حاجی محمد صادق اتفاق افتاد با حامله شدن عیالش پایان پذیرفت و حاجی قبل از تولّد فرزند به او بشارت پسری داده و سفارش کرده بود که آن پسر را « حسنعلی» نام گذارد.
در سحرگاه یک شب که ملا علی اکبر در تخت پولاد، به خدمت استاد خود سرگرم بود، خبر شادی بخش تولّد نوزاد را از استاد خود می شنود و مجدداً در مورد نامگذاری کودک به « حسنعلی» توصیه می گردد.
مرحوم حاج شیخ حسنعلی اصفهانی شب دوشنبه و یا جمعه نیمه ماه ذی القعدة الحرام سال 1279 هجری قمری با بشارت قبلی مرحوم حاجی محمّد صادق در اصفهان در محلّه معروف به جهانباره که گویند میهمانسرای سلطان سنجر بوده است، دیده به جهان می گشاید.

مرحوم حاج شیخ حسنعلی از دوازده تا پانزده سالگی، تمام سال، شبها را تا صبح بیدار می ماندند و روزها همه روز، بجز ایّام محّرمه، با ترک حیوانی روزه می گرفتند و از پانزده سالگی تا پایان عمر پر برکتش، هر ساله سه ماه رجب و شعبان و رمضان و ایام البیض هر ماه را صائم و روزه دار بودند و شبها تا به صبح نمی آرمیدند.

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ
از یمن دعای شب و ورد سحری بــــود

فرزند ایشان می گوید:
در یادداشتی از ایشان چنین دیدم:

نیست علمی که مرا نیست در آن استقصا
ای بسا گنج که خوابیده به ویرانه ما است

ایشان از جمیع علوم ظاهری و باطنی بهره فراوان داشتند و معتقد بودند که بعد از علم توحید و ولایت و احکام شریعت(فقه) که تعلّم آن واجب است، تحصیل سایر علوم نیز لازم و ممدوح و جهل به آنها مذموم و ناپسند است و مراد از حرمت برخی از علوم و فنون، استعمال آنهاست، نه تحصیل و تعلم آنها.

فرزند ایشان نقل می کند :

ایشان وصایای خویش را به شرح زیر به من فرمودند:

« ولقد وصینا الذین اوتوا الکتاب من قبلکم و ایاکم ان اتقوا الله....

نیست جز تقوی در این ره توشه ای نان و حلوا را بنه در گوشــــه ای

بالتقوی بلغنا ما بلغنا، اگر در این راه، تقوی نباشد، ریاضات و مجاهدات را هرگز اثری نیست و جز از خسران، ثمری ندارد و نتیجه ای جز دوری از درگاه حق تعالی نخواهد داشت.

حضرت علی بن الحسین علیهما السلام فرمایند:
« انّ العلم اذا لم یعمل به لم یزدد صاحبه الا کفرا و لم یزدد من الله الاّ بعدا »
اگر آدمی، یک اربعین به ریاضت پردازد
اما یک نماز صبح از او قضا شود، نتیجه آن اربعین،
هباءً منثوراً خواهد گردید.

باری از ظهر پنجشنبه واپسین زندگانیشان تا روز یکشنبه که فوت خود را در آنروز پیش بینی فرموده بودند،دیگر با کسی سخن نگفتند و پیوسته در حال مراقبه بودند. شب جمعه بود که ناگهان سر از بالین برداشتند و دیده بر در گشودند و فرمودند:
« ای شیطان، بر من که سراپا از محبت علی(علیه السلام) پر شده ام، دست نخواهی یافت. »


ابیات زیر وصف حال و شرح مآل آن مرد بزرگ بود و خود نیز گاهگاهی به آنها ترنم می فرمودند:

ای به ولای تو تولا ی من / از خود و اغیار تبّرای من
سود تو سرمایه سودای من / گر بشکافند سراپای من
جز تو نجویند دراعضای من / ناد علیاً علیاً یا علــی

روز شنبه فرا رسید. زیر لب فرمودند:
« کار رفتن را بر من دشوار گرفته اند و عتاب دارند: تو که حضور محضر حضرت رضا علیه السلام را در این جهان آرزو داشتی از چه رو گاه و بیگاه لب به خنده می گشودی؟ »
آری، حسنات الابرار سیّآت المقّربین.
بالاخره صبح روز یکشنبه و ساعت آخر عمر ایشان فرا رسید. به دستور پدرم گوسفندی به عنوان نذر حضرت زهرا سلام الله علیها قربانی گردید و یکی دو ساعت از طلوع آفتاب روز هفدهم شعبان سال 1361 هجری قمری گذشته بود که روح پاکش به جوار حق شتافت .

«الا ان اولیاء الله لا یموتون بل ینقلبون من دارالی دار.»

شادی روح پاک آن عالم ربانی صلواتی همراه حمد و سوره قرائت بفرمایید.

[بیداری12]

بسم الله الرحمن الرحیم

ضمن تشکر فراوان بابت مطلب بسیار خوبتان

نقل قول:مرحوم حاج شیخ حسنعلی از دوازده تا پانزده سالگی، تمام سال، شبها را تا صبح بیدار می ماندند

می خواستم بدانم کم خوابی به بدن ایشان صدمه نمی زده؟ آخر تمام شب بیدار باشی پس کی می خوابیدند؟

البته می دانم این احوالات اولیاءخداست و... واین که برای خدا کاری ندارد که برای دوست خود کاری کند که صدمه ای نبیند از بی خوابی.

[Seyed Mohsen]

(۲۹/تیر/۹۰ ۹:۳۳)بیداری12 نوشته است:  بسم الله الرحمن الرحیم

ضمن تشکر فراوان بابت مطلب بسیار خوبتان

نقل قول:مرحوم حاج شیخ حسنعلی از دوازده تا پانزده سالگی، تمام سال، شبها را تا صبح بیدار می ماندند

می خواستم بدانم کم خوابی به بدن ایشان صدمه نمی زده؟ آخر تمام شب بیدار باشی پس کی می خوابیدند؟

البته می دانم این احوالات اولیاءخداست و... واین که برای خدا کاری ندارد که برای دوست خود کاری کند که صدمه ای نبیند از بی خوابی.

دوست عزیز نه تنها هیچ آسیبی بر جسم وارد نمیشه،
بلکه علاوه بر روح،جسم نیز از تبعات مثبت عبادت و شب
زنده داری بهره میبره...
برای چنین کاری لازم هست که یک برنامه ی کارا و قابل
اجرا تهیه بشه که همراه با به موقع و اندازه خوابیدن،
کنترل زندگی رو در دست بگیریم تا بتوان به عبادت و شب زنده داری بپردازیم.
من در زندگی بسیاری از بزرگان دین خوندم که چنین کاری میکردند...

[iranvelshok]

به نام خدا
سلام
خب شب رو بیدار میموندن، اما خواب قیلوله داشتن دیگه
جبران میشده تا حدی

[ONLY66]

اصلا هیچ بی خوابی در کار نبوده
خود حضرت آیت الله بهجت رضوان الله علیه فرمودند :
شب زنده داری این هست که زودتر بخوابی و از آن طرف زودتر بیدار شوی و به عبادت بپردازی ،
و اجر این کار برای این بالاست که انسان در اوج خوش خوابی بیدار میشود و به عبادت می پردازد

[میثاق]

بسم الله الرحمن الرحیم

تا گَرد تعیّن نفشانی ای دل

مشکل که شهود حق توانی ای دل

خواهی که بری راه به سرمنزل او

میرو به نشان بی نشانی ای دل

* * * * *

"نشان از بی نشان ها"

شرح حال و کرامات و مقالات و طریقه سیر و سلوک عرفانی عارف ربانی و مقتدای اهل نظر، مرحوم حاج شیخ حسنعلی اصفهانی(نخودکی) قدس سره.

به قلم فرزند ذکور و منحصر به فرد ایشان، مرحوم حاج شیخ علی مقدادی اصفهانی.

نشر جمهوری.

این کتاب در دوجلد تالیف شده و شامل بخش های زیر می باشد:

جلد اول:

ابتدا مقدمه و شرح حال و زندگینامه و تحصیلات عالم ربانی حاج شیخ حسنعلی اصفهانی و شرح حال اولین استاد ایشان، مرحوم حاج محمدصادق تخته پولادی قدس سره.

کرامات حضرت شیخ قدس سره

برخی از مکتوبات حضرت شیخ قدس سره

رسائل

متفرقات

مجالس

و جلد دوم این کتاب ارزشمند نیز شامل بخش های زیر می باشد:

مقدمه و پیش گفتار

کرامات و حکایات

نامه ها و تقریرات

توحید و ولایت

آداب نماز و تعقیبات نمازهای پنجگانه

آداب سیر و سلوک و نماز شب و اعمال شب جمعه

در جبر و اختیار

شرحی در شریعت- طریقت و حقیقت

متفرقات

خاتمه.

-=-=-=-=-=-=-

دوستان عزیر، این کتاب شامل مطالب متنوع و بشیار ارزشمندی هست که مجال نوشتن اونها در این تاپیک نیست، به همین دلیل پیشنهاد می کنم حتماً کتاب رو تهیه کنید و بخونید.

بخشی از وصیت این عالم ربانی به پسر بزرگوارشان(مولف کتاب) رو براتون قرار میدم:

... و لقد وصینا الذین اوتو الکتاب من قبلکم و ایاکم ان اتقو الله...( نساء/131)
" هر آئینه سفارش کردیم به پیامبران پیش از شما و به شما نیز که موکدا از خدای بپرهیزید و تقوا پیشه سازید..."

نیست جز تقوا در این ره توشه ای
نان و حلوا را بنه در گوشه ای

بالتقوی بلغنا ما بلغنا، اگر در این راه تقوا نباشد ریاضات و مجاهدات را هرگز اثری نیست و جز از خسران ثمری ندارد و نتیجه ای جز دوری از درگاه حق تعالی نخواهد داشت.

حضرت علی بن الحسین(علیه السلام) می فرمایند:
ان العلم اذا لم یعمل به لم یزدد صاحبه الاکفرا و لم یزدد من الله الا بعدا. (اگر به مقتضای علم، عمل نشود جز افزایش کفر و بُعد از درگاه خداوندی ثمره آن علم نخواهد بود"

- اگر آدمی یک اربعین به ریاضت بپردازد اما یک نماز صبح از او قضا شود نتیجه آن اربعین هباً منثوراً خواهد گردید.

- بدان که در تمام عمر خود تنها یک روز نماز صبحم قضا شد. پسربچه ای داشتم شب آن روز از دست رفت، سحرگاه مرا گفتند که این رنج فقدان را به علت فوت نماز صبح مستحق شده ای. اینک اگر شبی تهجدم ترک گردد صبح آن شب انتظار بلائی می کشم.
- بدان که انجام امور مکروه موجب تنزل مقام بنده خدا می شود و به عکس اتیان مستحبات، مرتبه او را ترقی می بخشد.

- بدان که در راه حق و سلوک این طریق، اگر به جائی رسیده ام به برکت بیداری شب ها و مراقبت در امور مستحب و ترک مکروهات بوده است، ولی اصل و روج همه این اعمال، خدمت به ذراری ارجمند رسول اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) است.

- اکنون پسرم، تو را به این چیزها وصیت و سفارش می کنم:

اول: آنکه نمازهای یومیه خویش را در اول وقت آنها به جای آوری.

دوم: آنکه در انجام حوائج مردم، هرقدر که میتوانی بکوشی و هرگز میندیش که فلان کار بزرگ از من ساخته نیست، زیرا اگر بنده خدا در راه حق گامی بردارد خداوند نیز او را یاری خواهد فرمود.

در اینجا عرضه داشتم: پدر جان، گاه هست که سعی در رفع جاجت دیگران، موجب رسوائی آدمی میگردد.
فرمودند: چه بهتر که آبروی انسان در راه خدا بر زمین ریخته شود.

سوم: آنکه سادات را بسیار گرامی و محترم شماری و هرچه داری در راه ایشان صرف و خرج کنی و از فقر و درویشی در این کار پروا منمائی، اگر تهی دست گشتی دیگر تو را وظیفه ای نیست.

در این وقت از خاطرم گذشت که بنابراین لازم است از مردمان کناره گیرم و در گوشه انزوا نشینم که مصاحبت و معاشرت، آدمی را از ریاضت و عبادت و تحصیل علوم ظاهر و باطن باز می دارد، اما ناگهان پدرم چشم خود بگشودند و فرمودند: تصور بیهوده مکن، تکلیف و ریاضت تو تهنها خدمت به خلق خداست...

( بقیه وصیت این عالم بزرگوار رو میتونید از کتاب نشان از بی نشان ها دنبال کنید...)

-=-=-=-=-=-=-

ابیات زیر وصف حال و شرح مآل آن مرد بزرگ بود که خود نیز گاهگاهی به آنها ترنم میفرمودند:

ای به ولای تو تولای من

از خود و اغیار تبرّای من

سود تو سرمایه سودای من

گر بشکافند سراپای من

جز تو نجویند در اعضای من

ناد علیاً علیاً یا علــــــــــــــی

-=-=-=-=-=-=-

در ادامه اگر عمری باقی بود برخی از حکایت های بسیار شیرین کتاب رو براتون قرار خواهم داد.

التــــــــــــــــــــماس دعا.

[میثاق]

بسم الله الرحمن الرحیم

بخشی از حکایات و کرامات عالم ربانی مرحوم حاج شیخ حسنعلی اصفهانی(نخودکی) :


- آقای سید محمدرضا کشفی، فرزند مرحو مآقاسیدمهدی کشفی از پدرشان نقل می کردند:
در قم مشغول تدریس کتاب "کفایه"[1] شدم. پس از دو روز نامه ای از حاج شیخ رسید، مرقوم فرموده بودند: « شما را همین دو روز تدریس "کفایه" کفایت است، ترک نمائید.»

* * * * *

آقا عبدالرسول اصفهانی میگفت:
یکی از دوستان تهرانی ام اظهار می کرد: به اتفاق مرحوم مقوّم السلطان در مشهد، خدمت حضرت شیخ رضوان الله علیه شرفیاب شدیم و به خاطر شفای بیماری در شیراز، دعا خواستیم. مرحوم حاج شیخ، خرمائی به من مرحمت کردند که بخورم، چون خرما را خوردم، مریضمان در شیراز شفا یافت.

* * * * *

همسر مرحوم حاج میرزا محمدصادق خاتون آبادی که از علماء ارجمند عصر خود در اصفهان بود، از زبان شوهر خویش نقل می کرد:
یک شب جمعه به اتفاق مرحوم حاج شیخ حسنعلی اصفهانی به قبرستان معروف "تخته پولاد" اصفهان رفتیم و در تکیه "مادر شاهزاده" بیتوته داشتیم، اندکی قبل از طلوع فجر به من فرمودند: من از تکیه خارج می شوم، ولی تو تا من نیامده ام از اینجا بیرون نرو.
اما پس از مدتی وسوسه شدم که به دنبال حاج شیخ روم.چون از تکیه خارج شدم، آن بزرگوار را دیدم که به نماز ایستاده است و صفوف بسیاری از سپیدپوشان با ایشان نماز میگزارند. با دیدن این منظره از خود بی خود شدم و از حال رفتم. تا آنکه حاج شیخ را دیدم که بر بالینم آمده و می فرمایند: مگر نگفتم که از جای خود بیرون نروی!

* * * * *

پی نوشت:
1- "کفایه" کتابی ست در علم اصول فقه، نوشته آخوند ملامحمدکاظم خراسانی.

[Hadith]

جناب شیخ حسنعلی می فرمود:
« هر زمان که به هدایت و ارشادی نیازمند می شدم، حالتی شبه خواب بر من عارض می گشت و در آن حال، روح آن مرد بزرگ به امداد و ارشادم می شتافت و از من رفع مشکل می فرمود.
از جمله پس از فوت مرحوم حاجی، شخصی به من اصرار می کرد که نزد مرشد زنده برویم و از ارشاد او بهره مند شویم. به دنبال اصرار او بود که حالتی شبیه خواب بر من عارض شد و در آن حال مرحوم حاجی را دیدم که آمدند و دست به شانه های من زدند و فرمودند: هر کس مثل ما آب زندگانی خورد، از برای او مرگ نیست، تو کجا می خواهی بروی؟ »

« ولا تحسبنّ الذین قتلوا فی سبیل الله امواتاً بل احیاء عند ربهّم یرزقون ».

و سخن حضرت امیرالمؤنین علیه السلام نیز مؤید همین معنی است که فرمود:
« الا انّ اولیاء الله لا یموتون بل ینقلون من دار الی دار:
آگاه باشید که اولیاء خدا را مرگ نیست بلکه از خانه ای به خانه دیگر نقل مکان می کنند. »
هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده عالــــــــم دوام مـــا